വടം ജഗാമ ധര്മജ്ഞോ മഹത്കോടരസംയുതമ്
ധർമ്മജ്ഞനായവൻ വലിയ കുഴിയുള്ള വടവൃക്ഷത്തിലേക്ക് പോയി.
ശ്രൂയതാം വിപ്രശാര്ദൂല തുലസ്യാസ്തൂത്തമാം കഥാമ്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, തുലസിയുടെ ഉത്തമമായ കഥ കേൾക്കൂ.
പുരാ ദുര്വാസസഃ ശാപാദ്ഗതൈശ്വര്യേ പുരംദരേ 2.4.8.
പണ്ടെ, ദുർവാസാസിന്റെ ശാപം മൂലം പുരന്ദരന് രാജ്യം നഷ്ടമായി.
ഐരാവതഃ കല്പതരുശ്ചന്ദ്രമാഃ കമലാ തഥാ
എയർാവതം, കല്പവൃക്ഷം, ചന്ദ്രൻ, കമലയും അങ്ങനെ തന്നെ.
ഹരീതക്യാദയശ്ചാഽപി ദിവ്യാ ഓഷധയസ്തഥാ
ഹരീതകിയും മറ്റു ദൈവിക ഔഷധികളും അങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ പീയൂഷകലശമജരാമരദായകമ് അവേക്ഷ്യ മനസാ സദ്യഃ പരാം നിര്വൃതിമാപ ഹ
പിന്നീട്, വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാതാക്കുന്ന അമൃതം നിറച്ച കലശം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ മനസ്സിൽ അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
തസ്മിന്പീയൂഷകലശ ആനന്ദാസ്രോദബിന്ദവഃ
ആ അമൃതം നിറച്ച കലശത്തിനുള്ളിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ തുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സര്വ ലക്ഷണസംപന്നാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ
അവൾ എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും നിറഞ്ഞവളായിരുന്നു, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
തത്രോത്പന്നാം തഥാ ലക്ഷ്മീം തുലസീം ച ദദുര്ഹരേഃ
അവിടെ ഉദിച്ച ലക്ഷ്മിയെയും തുളസിയെയും അവർ ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ചു.
തതോഽതീവ പ്രിയകരാ തുലസീ ജഗതാം പതേഃ
അതിനുശേഷം തുളസി ലോകങ്ങളുടെ നാഥനു വളരെ പ്രിയയായി.
സാ തു ദേവഗണൈഃ സര്വൈര്വിഷ്ണുവത്പൂജ്യതേ പ്രിയാ
അവൾ ദേവതകളെല്ലാവരും ആരാധിക്കുന്നവളാണ്, വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്.
തസ്മാത്തസ്യാ നമസ്കാരോ മയാ വിപ്ര കൃതസ്തതഃ
അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ അവളെ വന്ദിച്ചു.
ആരാദദൃശ്യത മഹദ്വിമാനം സൂര്യവര്ചസമ് 2.4.8.
അപ്പോൾ സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള വലിയ ദിവ്യവിമാനം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തഥൈവ തസ്മാദ്വൃക്ഷാച്ച പുരുഷൌ ദ്വൌ വിനിര്ഗതൌ
അതു പോലെ ആ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു രണ്ടു പുരുഷന്മാർ പുറത്ത് വന്നു.
പ്രണാമം ചക്രതുസ്തൌ ഹി ഹരിമേധസുമേധയോഃ
അവർ ഇരുവരും ഹരിമേധനും സുമേധനും മുന്നിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ഊചതുര്വിസ്മയാവിഷ്ടൌ താവുഭൌ ദേവസന്നിഭൌ
ദൈവങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ആ ഇരുവരും അത്ഭുതംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് സംസാരിച്ചു.
ഹരിമേധസുമേധസാവൂചതുഃ മംദാരമാലാം തരുണാം ധാരയംതൌ തഥാഽമരൌ
ഹരിമേധനും സുമേധനും പറഞ്ഞു: 'പുതിയ മന്ദാരമാല അണിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അമരന്മാരായി.'
ഇത്യുക്തൌ ബ്രാഹ്മണാഭ്യാം താവൂചതുര്വൃക്ഷനിര്ഗതൌ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്നവർ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ബംധ്വാദയസ്തഥാ ചൈവ യുവാമേവ ന സംശയഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ബന്ധ്വനും മറ്റുള്ളവരും, നിങ്ങൾ ഇരുവരും യൗവനത്തിൽ തന്നെയാണ്, സംശയമില്ല.
അപ്സരോഗണസംവീതഃ കദാചിന്നംദന വനമ്
അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ, ഒരിക്കൽ നന്ദനവനത്തിൽ,
രേമിരേ ദേവവനിതാ യഥാകാമം മയാ സഹ
ദേവസ്ത്രീയർ എനിക്കൊപ്പം ഇഷ്ടമെന്ന പോലെ ആനന്ദിച്ചു.
തപതോ രോമശസ്യൈവ തദ്ദൃഷ്ട്വാ കുപിതോ മുനിഃ
തപസ്സിൽ മുഴുകിയിരുന്ന രോമശമുനിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മുനി കോപിച്ചു.
അയമേവ ദുരാചാരഃ ശാപാര്ഹ ഇതി ചാഽബ്രവീത് 2.4.8.
ഇതുപോലെയുള്ള പെരുമാറ്റം ദുഷ്ടവും ശാപത്തിന് അർഹവുമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു.
പ്രസാദിതോ മയാ സോഽഥ വിശാപമപി ദത്തവാന്
പിന്നീട് ഞാൻ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ശാപമോചനവും അനുവദിച്ചു.
യദാ ശൃണോഷി സദ്യസ്ത്വം വിമുക്തിം യാസ്യസേ പരാമ്
നീ ഈ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ ഉടൻ പരമ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
വസാമ്യത്ര വടേ ദൈവാദ്ഭവദ്ദര്ശനതോ ധ്രുവമ്
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം, ഞാൻ ഈ ആൽമരത്തിന് കീഴിൽ, നിന്റെ ദർശനത്തിനായി തന്നെ വസിക്കുന്നു.
അയം മുനിവരഃ പൂര്വം ഗുരുശുശ്രൂഷണേ രതഃ
ഈ മഹർഷി മുമ്പ് ഗുരുവിന് സേവനം ചെയ്യുന്നതിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായിരുന്നു.
യുഷ്മത്പ്രസാദാദധുനാ ബ്രഹ്മശാപാദ്വിമോചിതഃ
ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ, അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.
ഉത്തരോത്തരപുണ്യാനി വര്ധംതേ ച ദിനേദിനേ
ദിവസം ദിവസേയ്ക്ക് കൂടുതൽ പുണ്യങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
താവനുജ്ഞാപ്യ തൌ ധാമ ജഗ്മതുഃ പരയാ മുദാ
അനുമതി വാങ്ങിയ ശേഷം, അവർ ഇരുവരും അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.