സംപ്രാപ്തേ കാര്തികേ മാസി തുലസ്യാഃ പൂജനം ഹരേഃ
കാർത്തികമാസം വന്നാൽ, ഹരിയെ തുളസിയാൽ ആരാധിക്കണം.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന തുലസ്യാഃ കോമലൈര്ദലൈഃ
അതിനാൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി, തുളസിയുടെ কোমലമായ ഇലകളാൽ ആരാധിക്കണം.
രോപിതാ തുലസീ യാവത്കുരുതേ മൂലവിസ്തരമ് 2.4.8.
നട്ട തുളസി അതിന്റെ വേരുകൾ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതുവരെ—
തുലസീപത്രസംയുക്തജലേ സ്നാനം ചരേദ്യദി
തുളസിയില ചേർത്ത വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചാൽ—
വൃന്ദാവനം ച കുരുതേ രോപണാര്ഥം മഹാമുനേ
മഹാമുനീ, തുളസി നട്ടുവളർത്താൻ തുളസി തോട്ടം സ്ഥാപിച്ചാൽ—
തുലസീകാനനം ബ്രഹ്മന്ഗൃഹേ യസ്യാഽവതിഷ്ഠതേ
ബ്രാഹ്മണാ, ആരുടെ വീട്ടിൽ തുളസി തോട്ടം നിലനിൽക്കുന്നു—
സര്വപാപഹരം പുണ്യം കാമദം തുലസീവനമ്
തുലസിയുടെ തോട്ടം എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കി, വലിയ പുണ്യവും ഇഷ്ടംപോലെ അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നു.
തുലസീകാഷ്ഠസംയുക്തം ഗന്ധം യോ ധാരയേന്നരഃ
തുലസി മരക്കഷ്ടം ചേർത്ത സുഗന്ധം ധരിക്കുന്നവൻ,
തുലസീവിപിനച്ഛായാ യത്ര ചൈവ ഭവേദ്ദ്വിജ
തുലസി കാടിന്റെ തണൽ എവിടെയുണ്ടോ,
യത്കൃതേ തുലസീപത്രം കര്ണേ ശിരസി ദൃശ്യതേ
ആർക്കായി തുലസി ഇല ചെവിയിലോ തലയിൽ കാണപ്പെടുന്നുവോ,
തുലസ്യാ മഹിമാം യസ്തു ശൃണുയാന്നിത്യമാദൃതഃ
തുലസിയുടെ മഹത്വം ആർക്കും ആകാംക്ഷയോടെ ദിവസേന കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുവോ,
അത്രൈവോദാഹരംതീമമിതിഹാസം പുരാതനമ്
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു പഴയ കഥ ഉദാഹരണമായി പറയാം.
പുരാ കാശ്മീരദേശേ തു ബ്രാഹ്മണൌ സംബഭൂവതുഃ 2.4.8.
പണ്ടെ, കാശ്മീർ ദേശത്ത് രണ്ടു ബ്രാഹ്മണർ ജനിച്ചു.
സര്വഭൂതദയായുക്തൌ സര്വതത്ത്വാര്ഥവേദിനൌ
അവർ എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവരും എല്ലാ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നവരുമായിരുന്നു.
ഗച്ഛതാവേകതോ വിപ്രൌ കാംതാരേ ശ്രമവിഹ്വലൌ
അവർ ഇരുവരും കാട്ടിലൂടെ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ വളരെ ക്ഷീണിതരായി.
തയോഃ സുമേധാസ്തദ്ദൃഷ്ട്വാ തുലസീകാനനം മഹത്
അവിടെ വലിയ തുലസി കാട് കണ്ടപ്പോൾ സുമേധാസ് അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വൈതദ്ധരിമേധാസ്തു ഉവാച പരയാ മുദാ
അത് കണ്ട ഹരിമേധാസ് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഹരിമേധാ ഉവാച കിമര്ഥം വിപ്ര ദേവേഷു തീര്ഥേഷു ച വ്രതേഷു ച
ഹരിമേധാസ് പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണാ, ദേവന്മാരിലും തീർത്ഥങ്ങളിലും വ്രതങ്ങളിലും എന്തിനാണ് ഇത്രയും മഹത്വം?
ആതപോ ബാധതേ ഹ്യാവാം ഗത്വൈതദ്വടസന്നിധൌ
ഈ ചൂട് നമ്മെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു; നമുക്ക് ആ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിലേയ്ക്ക് പോകാം.
തസ്യച്ഛായാം സമാശ്രിത്യ വക്ഷ്യാമി തേ യഥാര്ഥതഃ
അവിടെ തണലിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ സത്യം നിനക്കു പറയും.
വടം ജഗാമ ധര്മജ്ഞോ മഹത്കോടരസംയുതമ്
ധർമ്മജ്ഞനായവൻ വലിയ കുഴിയുള്ള വടവൃക്ഷത്തിലേക്ക് പോയി.
ശ്രൂയതാം വിപ്രശാര്ദൂല തുലസ്യാസ്തൂത്തമാം കഥാമ്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, തുലസിയുടെ ഉത്തമമായ കഥ കേൾക്കൂ.
പുരാ ദുര്വാസസഃ ശാപാദ്ഗതൈശ്വര്യേ പുരംദരേ 2.4.8.
പണ്ടെ, ദുർവാസാസിന്റെ ശാപം മൂലം പുരന്ദരന് രാജ്യം നഷ്ടമായി.
ഐരാവതഃ കല്പതരുശ്ചന്ദ്രമാഃ കമലാ തഥാ
എയർാവതം, കല്പവൃക്ഷം, ചന്ദ്രൻ, കമലയും അങ്ങനെ തന്നെ.
ഹരീതക്യാദയശ്ചാഽപി ദിവ്യാ ഓഷധയസ്തഥാ
ഹരീതകിയും മറ്റു ദൈവിക ഔഷധികളും അങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ പീയൂഷകലശമജരാമരദായകമ് അവേക്ഷ്യ മനസാ സദ്യഃ പരാം നിര്വൃതിമാപ ഹ
പിന്നീട്, വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാതാക്കുന്ന അമൃതം നിറച്ച കലശം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ മനസ്സിൽ അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
തസ്മിന്പീയൂഷകലശ ആനന്ദാസ്രോദബിന്ദവഃ
ആ അമൃതം നിറച്ച കലശത്തിനുള്ളിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ തുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സര്വ ലക്ഷണസംപന്നാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ
അവൾ എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും നിറഞ്ഞവളായിരുന്നു, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
തത്രോത്പന്നാം തഥാ ലക്ഷ്മീം തുലസീം ച ദദുര്ഹരേഃ
അവിടെ ഉദിച്ച ലക്ഷ്മിയെയും തുളസിയെയും അവർ ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ചു.
തതോഽതീവ പ്രിയകരാ തുലസീ ജഗതാം പതേഃ
അതിനുശേഷം തുളസി ലോകങ്ങളുടെ നാഥനു വളരെ പ്രിയയായി.