തദാധ്വനി ജാതശ്രമഃ ക്ഷുത്തൃഷ്ണാഭിഭൂതഃ കസ്മിംശ്ചിദ്വനോദ്ദേശേ നീലവനമപശ്യച്ചാവിവേശ
ആ യാത്രയിൽ, ക്ഷീണവും വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ച അവൻ, ഒരു പ്രദേശത്ത് നീല നിറമുള്ള ഒരു കാട് കണ്ടു, അകത്തേക്ക് കടന്നു.
തസ്യ വനഖണ്ഡസ്യ ദക്ഷിണഭാഗേ സരോ ദൃഷ്ട്വാ സാശ്വ ഏവ വ്യഗാഹത
ആ കാട്ടിന്റെ തെക്കേ ഭാഗത്ത് ഒരു തടാകം കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ കുതിരയോടൊപ്പം അതിൽ കടന്നു.
അഥാശ്വസ്ഥഃ സന്മൃണാലമശ്വസ്യാഗ്രതോ നിക്ഷിപ്യ പുഷ്കരിണീം സമുപാവിശത്
ശരീരശ്രമം മാറിയ ശേഷം, കുതിരയുടെ കാമതടം മുന്നിൽ വെച്ച്, അവൻ പുഷ്കരിണിക്കരയിൽ ഇരുന്നു.
ശയിതസ്തതഃ ശയാനോ ഗീതമശൃണോത്
അവിടെ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഒരു ഗാനം കേട്ടു.
സ ശ്രുത്വാചിംതയന്നേഹ മനുഷ്യഗതിം പ്രപശ്യാമി
അത് കേട്ടപ്പോൾ, 'ഇവിടെ മനുഷ്യരുടെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ കാണുന്നു' എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
കസ്യ ഖല്വയം ഗീതശബ്ദ ഇത്യവലോകയാമാസ
'ഈ ഗീതശബ്ദം ആരുടേതാണോ?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു, ചുറ്റും നോക്കി.
അഥാപശ്യത്കന്യാം പരമരൂപദര്ശനീയാം പുഷ്പാണി വിചിന്വംതീം ചാഥ രാജാ സമീപേ പര്യക്രാമത് ।। ൫.൨.൮൪.
അപ്പോൾ അവൻ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയെ പൂക്കൾ തിരയുന്നതായി കണ്ടു; രാജാവ് അവളോടു സമീപിച്ചു.
താമബ്രവീദ്രാജാ കസ്യാസി ത്വം കന്യാ പരമരൂപദര്ശനീയാ പുഷ്പാണി വിചിന്വതീ
അവളോടു രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരുടെ മകളാണ്, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ യുവതി, പൂക്കൾ തിരയുന്നവളേ?'
സാഥ രാജസമീപേ ഗത്വേതി പ്രോവാച കന്യാസ്മീതി
അവൾ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു, "ഞാൻ ഒരു കന്യകയാണ്," എന്നു പറഞ്ഞു.
രാജോവാച അര്ഥീ തവാസ്മീതി
രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്റെ വരനാണ്."
അഥോവാച കന്യാ
അപ്പോൾ ആ കന്യക സംസാരിച്ചു.
താം രാജാ സമപൃച്ഛത്കസ്തേ സമയ ഇതി
രാജാവ് അവളോടു ചോദിച്ചു: "നിന്റെ വ്യവസ്ഥ എന്താണ്?"
തതഃ കന്യാ തമുവാച നോദകം ദര്ശയിതവ്യമിതി
അപ്പോൾ കന്യക പറഞ്ഞു: "ജലമൊന്നും കാണിക്കരുത്."
രാജാ ബാഢമിത്യുക്താ താം സമാഗമ്യ തയാ സഹാസ്തേ
രാജാവ് "ശരി" എന്നു സമ്മതിച്ചു; പിന്നെ അവളോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.
തത്രൈവാസന്നേ രാജനി സേനാ ത്വാഗച്ഛത് തയാ സഹോപവിഷ്ടം രാജാനം പരിവാര്യ ചാതിഷ്ഠത്
അടുത്ത് രാജാവ് ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കൂടെ രാജാവും ഇരിക്കുമ്പോൾ, സൈന്യം അവരെ ചുറ്റി നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
സഭാജിതശ്ച രാജാ തഥൈവ ശിബി കയാ പ്രായാത്
രാജാവിന് ആദരം ലഭിച്ചു; അങ്ങനെ തന്നെ ശിബി അവിടം വിട്ടുപോയി.
കിമത്ര പ്രയോജനം വിദ്യതേ ഇത്യബ്രുവംസ്താഃ സ്ത്രിയോ പൂര്വമേവ പശ്യാമസ്തദുദകം നാത്രാശ്രിയത ഇതി ।। ൫.൨.൮൪.
സ്ത്രികൾ പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ എന്തിനാണ് ഈ കാര്യങ്ങൾ? നാം നേരത്തെ തന്നെ ആ ജലം കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അതിന് ഇവിടെ വിലയില്ല."
അഥാമാ ത്യശ്ച നിരുദകം കാരയിത്വാ ദാരുവൃക്ഷം വൃദ്ധപുഷ്പഫലം ശരദ്യുപലഭ്യ രാജാനാമബ്രവീത്
അപ്പോൾ അമാത്യൻ അവിടെ ജലം ഇല്ലാതാക്കി, പഴയതും പൂവും പഴവും ഉള്ള ഒരു മരമ autumn-ൽ കണ്ടു, രാജാക്കന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
സ തസ്യ വചനാത്ത യൈവ സഹ ദേവ്യാ വനം പ്രാവിശത്
അവന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, അവൻ രാജ്ഞിയോടൊപ്പം കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു.
സകലത്രസ്തസ്മിന്വനേ രമ്യേ തയൈവ സഹ രേമേ
ആ മനോഹരമായ കാട്ടിൽ, ഭാര്യയോടൊപ്പം അവൻ സന്തോഷിച്ചു.
പ്രവിശ്യ ച രാജാ സഹ പ്രിയയാ സുധാധവലസലിലപൂര്ണാം വാപീമപശ്യത്
കാട്ടിൽ കടന്നപ്പോൾ, രാജാവ് പ്രിയയോടൊപ്പം അമൃതപോലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞ ഒരു കുളം കണ്ടു.
വാപീം ദര്ദുരൈഃ പൂര്ണാം ദൃഷ്ട്വൈവ ച താം തസ്യാ ഏവ തീരേ തയാ ദേവ്യാതിഷ്ഠത്
ആ കുളം തവളകളാൽ നിറഞ്ഞത് കണ്ടു, രാജാവ് രാജ്ഞിയോടൊപ്പം അതിന്റെ തീരത്ത് നിന്നു.
അഥ താം ദേവീം രാജാബ്രവീത്
അപ്പോൾ രാജാവ് രാജ്ഞിയോട് പറഞ്ഞു.
സാ ച തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ തീര്ഥവാപീം ന്യമജ്ജന്ന പുനരുദമജ്ജത്
അവൾ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, തീർത്ഥകുളത്തിൽ മുക്കി വീണ്ടും പുറത്ത് വന്നു.
വാപീം ദര്ദുരൈര് പൂര്ണാം ദൃഷ്ട്വാ ആജ്ഞാപയാമാസ ഭൃത്യാന്സര്വദര്ദുരവധഃ ക്രിയതാമിതി
കുളം തവളകളാൽ നിറഞ്ഞത് കണ്ട രാജാവ് ഭൃത്യന്മാരോട്, "എല്ലാ തവളകളെയും കൊല്ലണം," എന്നു കല്പിച്ചു.
യോ മമാര്ഥീ സ തൈര്ദദുരൈരുപായനൈര്മാമനുതിഷ്ഠേത്
എനിക്ക് ആഗ്രഹമുള്ളവൻ ആ തവളകളുടെ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടു എന്നെ ആദരിക്കണം.
അഥ കശ്ചിന്മഹാന്ദര്ദുരോ ദര്ദുരവധേ ക്രിയമാണേ സര്വാസു ദിക്ഷ്വഭ്യഗാത് ।। ൫.൨.൮൪.
എല്ലാ ദിക്കുകളിലും തവളകളെ നശിപ്പിക്കുമ്പോള്, വലിയൊരു തവള അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഉപേത്യ ചൈനമുവാചേദം ജ്ഞാത്വാ ക്രോധവശംഗതമ്
അവന് സമീപം ചെന്നു, കോപത്തില് ആകൃതനായിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, ആ തവള ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശ്ലോകശ്ചാത്ര ഭവതി പ്രക്ഷീയതേ മഹാധര്മോ ജനാനാം പരിജാനതാമ്
ഇവിടെ ഒരു ശ്ലോകം പറയുന്നു: സത്യം അറിയുന്നവരുടെ മഹത്തായ ധര്മ്മം കുറയുന്നു.
തമേവം വാദിനമിഷ്ടജനവിയോഗേ ശാകപരീതാത്മാനം സ രാജാ പ്രോവാച
അവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്, പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുഃഖിതനായ ഹൃദയത്തോടെ, രാജാവ് അവനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.