അയമത്രര്ഷിഭിര്ഭക്തൈര്നിര്ദിഷ്ടം തമഥാഭ്യഗാത്
ഭക്തിയുള്ള ഋഷിമാർ കാണിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക് അവൾ പിന്നെ ചെന്നെത്തി.
വനാംതരം ഗതേഃ പ്രാതഃ സമിത്കുശഫലാഹൃതേഃ
രാവിലെ സമിത്കുഷവും പഴങ്ങളും ശേഖരിച്ച ശേഷം അവൾ കാടിനകത്തേക്ക് കടന്നു.
ശിഷ്യാനാദിശ്യ ധര്മാത്മാ ഗതശ്ച വിപിനാംതരമ്
ശിഷ്യന്മാരോട് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി, ധാർമ്മികനായ അവൾ വനത്തിന്റെ ആന്തരഭാഗത്തേക്ക് പോയി.
ക്വ ഗതോ മുനിരിത്യുക്തൈരിത ആയാസ്യതി ക്ഷണാത്
'മുനി എവിടേക്കാണ് പോയത്?' എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, 'അവൻ ഉടൻ ഇവിടേക്ക് വരും' എന്ന് പറഞ്ഞു.
അഭ്യുത്ഥാനേനാസനേന പാദ്യേനാര്ഘേണ സൂനൃതൈഃ
എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ്, ഇരിപ്പിടം, പാദ്യജലം, അർഘ്യം എന്നിവ നൽകി, സ്നേഹപൂർവ്വം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ക്ഷണം ക്ഷമസ്വസൂനുസ്താമന്യേ ജഗ്മുസ്തദന്തികമ്
'മകനേ, ഒരു നിമിഷം ക്ഷമിക്കൂ' എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു; മറ്റുള്ളവർ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
അഭവത്കല്പബഹുലോ മണിപ്രാസാദസംകുലഃ
അവിടെ മനോഹരമായ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച മഹാപ്രാസാദങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
അപശ്യത്സ്വാശ്രമം ദൂരേ വിമാനശതശോഭിതമ് 1.3.1.4.
ദൂരത്ത് നിന്ന് അവൻ തന്റെ ആശ്രമം നൂറുകണക്കിന് ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭാസുരമായത് കണ്ടു.
ഗൌര്യാഃ സമാഗമം സര്വമപശ്യജ്ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ
ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ അവൻ ഗൗരിയുടെ മുഴുവൻ സംഗമവും കണ്ടു.
ശിഷ്യൈഃ ശീഘ്രചരൈര്വൃത്തമാവേദിതമഥാശൃണോത്
ശീഘ്രഗതിയുള്ള ശിഷ്യന്മാരിൽ നിന്നു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവൻ കേട്ടു.
അഥ മഹര്ഷിരുപാഗതകൌതുകോ നിജതപഃഫലമേവ തദാഗമമ്
അപ്പോൾ മഹർഷി അതിയായ ആസ്വാദ്യത്തോടെ, തൻറെ തപസ്സിന്റെ ഫലമെന്നോക്കേ, അവിടെ എത്തി.
പ്രത്യാധാതും പ്രവവൃതേ ശിവഭക്തിര്ജഗന്മയീ
ശിവഭക്തി സർവ്വലോകത്തും പുനരുജ്ജീവനം നേടാൻ ഉണർന്നു.
ആലുലോകേ സമായാതം ഗൌതമം ശിഷ്യസേവിതമ്
ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം എത്തുന്നതു അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ജടാഭിരതിതാമ്രാഭിസ്തീര്ഥസ്നാനവിശുദ്ധിഭിഃ
തീർത്ഥസ്നാനങ്ങളാൽ വിശുദ്ധമായ, ചെമ്പ് നിറമുള്ള ജടകൾ അവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഭസ്മത്രിപുണ്ഡ്രകോപേതവിശാലനിടിലോജ്വലമ്
ഭസ്മയും ത്രിപുണ്ഡ്രവും അണിഞ്ഞ വിശാലമായ നെറ്റി പ്രകാശിച്ചു.
ദധാനം വല്കലേ രക്തേ തപഃ കൃശിതവിഗ്രഹമ്
ചുവന്ന വൽക്കലധാരിയായ, തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച ശരീരവുമായിരുന്നു.
ശമ്ഭുനാവസിതോദാത്തസാരൂപ്യമിവ ഭാഷിതമ്
ശംഭുവിനെപ്പോലെ ഉന്നതമായ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
ആലോക്യ തം മഹാത്മാനം വൃദ്ധം ശംഭുപദാശ്രയമ്
ആ മഹാത്മാവായ, പ്രായം ചെന്ന, ശംഭുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയുള്ളവനെ കണ്ടു.
കൃതാംജലിം മുനിര്വീക്ഷ്യ സമസ്തജഗദമ്ബികാമ്
കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ട മുനി, സമസ്തലോകങ്ങളുടെ അമ്മയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സ്വാഗതം ഗൌരി സുഭഗേ ലോകമാതര്ദയാനിധേ
സ്വാഗതം ഗൗരീ, ഭാഗ്യശാലിനി, കരുണാസാഗരിയായ ലോകമാതാവേ.
അഹോ മാന്യേ മാന്യമര്ഥം വിജ്ഞായൈവ പുരാ വയമ് 1.3.1.5.
അയ്യോ, മാന്യയേ, ഏറ്റവും മഹത്തായ ലക്ഷ്യം അറിയുന്നതുകൊണ്ട്, നാം എപ്പോഴും അതിനെ ആദരിച്ചു.
യദ്ദേവി തേ ന ചേത്കിംചിന്മായാവിലസിതന്നിജമ്
ദേവീ, നിനക്കൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ മായാവിലാസം മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
തിഷ്ഠത്വശേഷം മേ വക്തും മായാവിലസിതം തവ
നിന്റെ അത്ഭുതമായ മായാവിലാസം ഞാൻ ശേഷിച്ചതു പറയട്ടെ.
ആസ്യതാം പാവനേ ശുദ്ധം ആസനേ കുശനിര്മിതേ
ശുദ്ധയായവളേ, കുശത്തിനാൽ ഒരുക്കിയ വിശുദ്ധമായ ആസനത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
ഇതി ശിഷ്യൈഃ സമാനീതേ ദര്ഭാംകേ പരമാസനേ
ശിഷ്യന്മാർ ദർഭയാൽ തയാറാക്കിയ പരമോന്നതമായ ആസനം കൊണ്ടുവന്നു.
നിവേദ്യ സകലാം പൂജാം ഭക്തിഭാവസമന്വിതഃ
അവൻ ഭക്തിഭാവത്തോടെ എല്ലാ പൂജകളും അർപ്പിച്ചു.
ഉവാച ദശനജ്യോത്സ്നാപരിധൌതദിശാമുഖഃ
പല്ലുകളുടെ ജ്യോത്സ്നയിൽ കുളിർന്ന മുഖം കൊണ്ട് അവൻ സംസാരിച്ചു.
അഹോ ദേവസ്യ മാഹാത്മ്യം ശമ്ഭോരമിതതേജസഃ
അയ്യോ, അതുല്യപ്രഭയുള്ള ശംഭുവിന്റെ മഹത്വം എത്ര വലിയതാണു!
അസിദ്ധമന്യല്ലബ്ധവ്യം കിം വാന്യത്തവ വിദ്യതേ
നിനക്ക് ലഭിക്കാത്തതോ, ഇനിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നതോ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ട് എങ്കിലോ?
കൈലാസശൈലവൃത്താംതഃ കംപാതടതപഃസ്ഥിതഃ
കൈലാസപർവതത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ, കംപാനദീതീരത്ത് നീ ചെയ്ത തപസ്സിന്റെ കഥയാണ്.