ചിരം ജീവതു ദീര്ഘായുര്വാനരോ ഹനുമാന്സദാ
വാനരനായ ഹനുമാൻ എന്നും ദീർഘായുസ്സോടെ ദീർഘകാലം ജീവിക്കട്ടെ.
ആഖംഡലോഽഗ്നിര്ഭഗവാന്യമോ വൈ നിഋതിസ്തഥാ ബ്രഹ്മണാ സഹിതാശ്ചൈവ ദിക്പാലാഃ പാതു സര്വദാ
ആഖണ്ഡൻ, അഗ്നി, ഭാഗ്യവാൻ യമൻ, നിരൃതി, ബ്രഹ്മാവുൾപ്പെടെ ദിശാപാലകർ എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്നെ കാത്തിരിപ്പിൻ.
ശ്രുത്വാ തേഷാം തു വചനം മുനീനാം ഭാവിതാത്മനാമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള ആ മുനിമാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
കിമര്ഥം ലക്ഷ്മണം ത്യക്ത്വാ വാനരോഽയം പ്രശംസിതഃ
ലക്ഷ്മണനെ വിട്ട് ഈ വാനരനെ എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രശംസിക്കുന്നത്?
അഥോചുഃ സത്യമേവൈതത്കാരണം വാനരോത്തമേ 5.2.79.
അപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു: 'ഇത് സത്യമാണ്; വാനരശ്രേഷ്ഠനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാരണമിതാണ്.'
ഏഷ ദേവ മഹാപ്രാജ്ഞോ യോജനാനാം ശതം പ്ലുതഃ
ഈ ദൈവസ്വഭാവമുള്ള മഹാപണ്ഡിതൻ നൂറ് യോജന ദൂരം ചാടി.
പ്രാദേശമാത്രപ്രതിമം കൃതം രൂപമനേന വൈ
അവൻ തന്റെ രൂപം കൈവിരൽവീതിയോളം ചെറുതാക്കി.
സേനാഗ്രഗാ മംത്രിപുത്രാഃ കിംകരാ രാവണാത്മജാഃ
സൈന്യത്തിലെ തലവന്മാർ, മന്ത്രിമാരുടെ മക്കൾ, സേവകർ, രാവണന്റെ പുത്രന്മാർ—
ഭൂയോ ബന്ധവിമുക്തേന സംഭാഷ്യ തു ദശാനനമ്
പുനരായിട്ട് ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ശേഷം, അവൻ ദശമുഖനോടു സംസാരിച്ചു.
ന കാലസ്യ ന ശക്രസ്യ ന വിഷ്ണോര്വേധസോഽപി വാ
കാലനും ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും സൃഷ്ടാവും പോലും ഇതിന് തുല്യനല്ല.
രാമ ഉവാച ഏതസ്യ ബാഹുവീര്യേണ ലംകാ സീതാ ച ലക്ഷ്മണഃ
രാമൻ പറഞ്ഞു: അവന്റെ ഭുജബലത്താൽ ലങ്കയും സീതയും ലക്ഷ്മണനും രക്ഷിതരായി.
സഖായം വാനരപതിര്മുക്ത്വൈനം ഹരിപുംഗവമ്
ഈ സുഹൃത്ത് ആയ വാനരരാജാവ്, വാനരങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായയാളെ മോചിപ്പിച്ചു.
വാലീ കിമര്ഥമേതേന സുഗ്രീവപ്രിയകാമ്യയാ
വാലി, സുഗ്രീവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?
നായം വിദിതവാന്മന്യേ ഹനുമാനാത്മനോ ബലമ്
ഹനുമാൻ തന്റെ സ്വന്തം ശക്തി അറിയാതെ തന്നെയായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ഏവം ബ്രുവാണം രാമം തു മുനയോ വാക്യമബ്രുവന് 5.2.79.
രാമൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മുനികൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ന ബലേ വിദ്യതേ തുല്യോ ന ഗതൌ ന മതാവപി
ശക്തിയിലും വേഗത്തിലും ബുദ്ധിയിലും അവനു തുല്യൻ ആരുമില്ല.
ന ജ്ഞാതം ഹി ബലം യേന ബലിനാ വാലിമര്ദനേ
വലിയവൻ ആയ വാലിയെ തോൽപ്പിച്ചപ്പോഴും അവന്റെ ശക്തി അറിയപ്പെട്ടില്ല.
തന്ന വര്ണയിതും ശക്യമേതസ്യ തു ബലം മഹത്
അവന്റെ മഹത്തായ ശക്തി വിശദമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അസൌ ഹി ജാതമാത്രോഽപി ബാലാര്ക ഇവ മൂര്ത്തിമാന്
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ ബാലസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തിയോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തൂര്ണമാധാവതോ രാമ ശക്രേണ വിദിതാത്മനാ
രാമാ, അതിവേഗത്തിൽ ഓടിയപ്പോൾ സ്വയം അറിയുന്ന ഇന്ദ്രൻ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
തതോ ഗിരൌ പപാതൈഷ ശക്രവജ്രാഭിതാഡിതഃ അസ്മിംസ്തു പതിതേ ബാലേ മൃതകല്പേഽശനിക്ഷതാത്
ശേഷം ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് അടിയേറ്റ് അവൻ പർവ്വതത്തിൽ വീണു; ആ കുട്ടി മിന്നലിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മരിച്ചുപോയതുപോലെ ആയപ്പോൾ—
തതോ വായുഃ സമാദായ മഹാ കാലവനം ഗതഃ
അപ്പോൾ വായു ദേവൻ അവനെ എടുത്ത് മഹാകാലവനം എന്ന വലിയ കാടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
സ്പൃഷ്ടമാത്രസ്തു ലിംഗേന സമുത്തസ്ഥൌ പ്ലവംഗമഃ
ലിംഗം സ്പർശിച്ച ഉടൻ വാനരൻ എഴുന്നേറ്റു.
പ്രാണവംതമിമം ദൃഷ്ട്വാ പവനോ ഹര്ഷിതസ്തദാ
ശ്വാസം മടങ്ങിയ ഈ കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ വായു ദേവൻ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു.
സ്പര്ശനാദസ്യ ലിംഗസ്യ മമ പുത്രഃ സമുത്ഥിതഃ 5.2.79.
ഈ ലിംഗത്തിന്റെ സ്പർശനത്താൽ എന്റെ മകൻ എഴുന്നേറ്റു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ശക്രഃ സമായാതഃ സുരൈര്വൃതഃ
അപ്പോൾ ഇടയിൽ, ദേവതകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇന്ദ്രൻ അവിടെ എത്തി.
മത്കരോത്സൃഷ്ടവജ്രേണ യസ്മാദസ്യഹനുര്ഹതഃ
എന്റെ കൈവശം നിന്ന വജ്രം കൊണ്ട് അവന്റെ താടിയെ ഞാന് തകര്ത്തതുകൊണ്ടാണ്,
വരുണോഽസ്വ വരം പ്രാദാന്നാസ്യ മൃത്യുര്ഭവിഷ്യതി
പിന്നീട് വരുണന് അവന് ഒരു വരം നല്കി: മരണം അവനെ തൊടില്ല.
സൂര്യേണ ച പ്രഭാ ദത്താ പവനേന ഗതിര്ദ്രുതാ
സൂര്യന് അവന് പ്രകാശം നല്കി, വായു ദൈവം വേഗതയും ചലനവും നല്കി.
ആയുധാനാം ഹി സര്വേഷാമവധ്യോഽയം ഭവിഷ്യതി
അവന് എല്ലാ ആയുധങ്ങള്ക്കും അതിജീവനശേഷിയുള്ളവനാവും.