പ്രജാസ്തത്സുഖസംവൃദ്ധാ ജരാമൃ ത്യുവിവര്ജിതാഃ
ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ വളർന്നു; അവർക്കു വയസ്സോ മരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
യൌവനസ്ഥാശ്ച നിര്ദ്വംദ്വാഃ സതതം ധര്മസംശ്രയാഃ
അവർ യൗവനത്തിൽ തന്നെ, ദ്വന്ദ്വങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
അകൃഷ്ടപച്യാ പൃഥിവീ സ്വാദവദ്ഭിഃ ഫലൈര്യുതാ
വളവും കൃഷിയും ഇല്ലാതെ ഭൂമി രുചികരമായ പഴങ്ങൾ നൽകി.
ഏവം വ്രജതി കാലേ വൈ രാജ്ഞി രാജ്യം പ്രകുര്വതി
ഇങ്ങനെ കാലം കടന്നപ്പോൾ രാജാവ് രാജ്യം ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രജാനാം ബഹുദുഃഖാനി മുഹുഃ കുര്വംത്യനേകശഃ
പിന്നീട് ജനങ്ങൾ പലവിധവും ആവർത്തിച്ച് ദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
തഥാ സംഹ്രിയമാണേഷു ലോകേഷു നൃപസത്തമഃ
അങ്ങനെ ലോകങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ, മഹാരാജാവ്—
തേനൈവാപ്യായിതോ ലോകഃ സുഖീ ജാതോ യശസ്വിനി സംവര്ത്തോ വാരിദോ ഭൂത്വാ മേഘാന്വൈ വിന്യപാതയത്
അവൻ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിച്ചു, എല്ലാവരും സന്തോഷവാന്മാരായി. മഹത്വമുള്ളവളേ, സംവർത്തൻ മേഘമായി മഴ പെയ്യിച്ചു.
തതസ്തു മാരുതോ ഭൂത്വാ നൃപതിസ്താമധാരയത്
പിന്നീട് രാജാവ് വായുവായി മാറി ആ മഴയെ നിലനിർത്തി.
ന യജ്ഞാ ന ജപോ ഹോമോ ന ച പക്തിരവര്ത്തത 5.2.74.
യാഗവും ജപവും ഹോമവും പാചകവും ഒന്നും നടന്നു ഇല്ല.
തതഃ സ രാജാ തം ദൃഷ്ട്വാ ത്വഭവദ്ധവ്യവാഹനഃ
അപ്പോൾ ആ രാജാവ് അതു കണ്ടു ഹവ്യവാഹനൻ ആയി മാറി.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി ത്വയാ സാര്ദ്ധം സമാഗതഃ
അവിടെ, ദേവി, ഞാനും നീയും ഒരുമിച്ച് എത്തി.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ സകിംനരമഹോരഗാഃ
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവതകളും, കിന്നരന്മാരും മഹാസർപ്പങ്ങളും കൂടി വന്നു.
ഭൂതാഃ പ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച യേ ചാന്യേ ഗഗനേചരാഃ
ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന മറ്റു ജീവികളും അങ്ങോട്ട് എത്തി.
ഗംഗാ ച യമുനാ സിംധുശ്ചംദ്രഭാഗാ സരസ്വതീ
ഗംഗ, യമുന, സിന്ധു, ചന്ദ്രഭാഗ, ശരസ്വതി എന്നീ നദികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിപാശാ ദേവികാ പുണ്യാ ശരയൂഃ കൌശികീ തഥാ
വിപാശ, ദേവിക എന്ന പുണ്യനദി, ശരയു, കൗശികി എന്നിവരും അങ്ങോട്ട് എത്തി.
പാരാ വേദ സ്മൃതിശ്ചൈവ വേത്രഘ്നീ നര്മദാ ശിവാ
പാരാ, വേദ, സ്മൃതി, വെട്രഘ്നി, നർമദ, ശിവാ എന്നിവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുഷ്കരശ്ച പ്രയാഗശ്ച പ്രഭാസോ നൈമിഷസ്തഥാ ।। പൃഥുതീര്ഥോദകശ്ചൈവ തഥൈവാമരകംടകഃ
പുഷ്കരം, പ്രയാഗം, പ്രഭാസം, നൈമിഷം, വിശാലമായ തീർത്ഥമായ പൃഥുതീർഥം, അമരകണ്ഠകവും അങ്ങോട്ട് വന്നു.
ഗംഗാദ്വാരഃ കുശാവര്ത്തോ ബില്വകോ നീലപര്വതഃ
ഗംഗാദ്വാരം, കുശാവർത്തം, ബിൽവകം, നീലപർവതം എന്നിവയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭൃഗുതുംഗഃ സുകുക്ഷശ്ചാപ്യജഗംധശ്ച പാര്വതി 5.2.74.
ഭൃഗുതുങ്ഗം, സുകുക്ഷം, അജഗന്ധം എന്നിവയും, പാർവതി, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്ഥാനാനി ച സമസ്താനി പുണ്യാന്യായതനാനി ച
എല്ലാ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും ദൈവാലയങ്ങളും അവിടെ ഒന്നിച്ചു.
മുനയോ വാലഖില്യാശ്ച വേദാശ്ചത്വാര ഏവ ച
മുനിമാരും വാലഖില്യന്മാരും നാലു വേദങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അനംതരം മയാ മേരുഃ സ്ഥലാകാരഃ കൃതസ്തതഃ നിയുക്താഃ സാഗരാഃ പാര്ശ്വേ ചത്വാരോ ലവണാദയഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ മേരുപർവതം നിലത്തുണ്ടാക്കി; അതിന്റെ ചുറ്റും നാലു സമുദ്രങ്ങളും, ഉപ്പും മറ്റു രസങ്ങളുമുള്ളവയും വെച്ചു.
അഥ വ്യാകുലതാം പ്രാപ്തഃ സ ച രാജാ രിപുംജയഃ
അതിനുശേഷം ആ രാജാവ് രിപുഞ്ജയൻ വലിയ വിഷമത്തിൽ ആകുന്നു.
തേജസാ ദഹ്യമാനോഽപി മദീയേന വരാനനേ
എന്റെ തേജസ്സിൽ പുളകിച്ചുപോകുമ്പോഴും, മനോഹരമുഖിയായവളേ,
സ്ഥലേസ്മിന്നൃപ രാജാഹം മയാപ്യുക്തം വിനോദതഃ
ഈ ഭൂമിയിൽ, രാജാവേ, ഞാൻ അവനോട് സൗഹൃദത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
തേനാഹം സര്വതോ ദൃഷ്ടോ വാങ്മയേ സചരാചരേ
അവൻ എന്നെ എല്ലായിടത്തും, വാക്കിലും സഞ്ചാരികളിലും അചഞ്ചലങ്ങളിലുമെല്ലാം കണ്ടു.
പ്രഭാവമതുലം ദൃഷ്ട്വാ മദീയം വ്യാപകം പരമ് ഭൂയഃസ്തുതോഽപി തേനാഹം തുഷ്ടോ വൈ തസ്യ ഭൂപതേഃ
എന്റെ അതുല്യവും പരിപൂർണ്ണവുമായ ശക്തി കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും എന്നെ സ്തുതിച്ചു; അതിൽ ഞാൻ ആ രാജാവിൽ സന്തോഷിച്ചു.
ഭക്തിര്മേ സുദൃഢാ ഭൂയാത്ത്വയി സര്വെശ ശാശ്വതീ। തുഷ്ടോഹം തേന വാക്യേന പുനഃ പ്രോക്തോ മയാ നൃപ ॥ 5.2.74.
എന്റെ ഭക്തി നിന്നിൽ, സർവ്വേശ്വരാ, ശാശ്വതവും ദൃഢവുമാകട്ടെ; ആ വാക്കുകളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു, വീണ്ടും ഞാൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഏവം ഭവിഷ്യതീത്യുക്ത്വാ പുനര്മാം ബ്രൂഹി പാര്ഥിവ । ഹൃദി സ്ഥിതശ്ച തേ കാമഃ സര്വകാലം ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്നു പറഞ്ഞ്, രാജാവേ, വീണ്ടും എന്നോട് സംസാരിക്കൂ. നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആഗ്രഹം എല്ലായ്പ്പോഴും അവിടെ തന്നെ തുടരും.
അധൃഷ്യഃ സര്വേദേവാനാം സര്വദാ സംഭവിഷ്യസി
നീ എല്ലാദേവന്മാർക്കും എപ്പോഴും അജയ്യനായി ഇരിക്കും.