നശ്യതാം ത്രിദശേംദ്രാണാം പൃഷ്ഠതഃ ശരവൃഷ്ടിഭിഃ
'അമരന്മാരുടെ നാഥന്മാർ, പിൻവശത്ത് നിന്ന് അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ വീണുപോകട്ടെ.'
വര്മാണി ച വിചിത്രാണി മുകുടാനി മഹാംതി ച
'അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ കാവചങ്ങളും വലിയ കിരീടങ്ങളും,'
ഗജാശ്ച മദസംഭിന്നകപോലാഃ കോടിശഃ സുരാഃ 5.2.72.
'മദത്തിൽ കവിഞ്ഞ കപ്പലുകൾ പൊട്ടിയ ആനകളും, കോടിക്കണക്കിന് ദേവന്മാരേ,'
വിബുധാ ധ്വസ്തസന്നാഹാ വിഗജാ വിപദാതിനഃ
'വിദ്വാന്മാർ, അവരുടെ കാവചങ്ങൾ തകർന്നും, ആനകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടും, ദുരന്തത്തിൽ ആകുലരായി.'
തതോ ദൈത്യാധിപോ മാനീ പരിവൃത്തോ മഹാരണാത്
അതിനുശേഷം അഹങ്കാരമുള്ള ദൈത്യാധിപൻ മഹാസമരഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു പോയി.
വംദ്യമാനോ മുനിഗണൈഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ
അവനെ മുനിസമൂഹങ്ങൾ വന്ദിച്ചു, മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ചു.
തത്ര സര്വര്ദ്ധിസംപൂര്ണമാസനം ഹേമഭൂഷണമ് തത്രോപവിഷ്ടഃ ശുശുഭേ ദൈത്യരാജോ മഹായശാഃ
അവിടെ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ദൈത്യരാജാവ് മഹത്വത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു.
ദിവ്യചംദനപുഷ്ടാംഗഃ സുരപുഷ്പസമുജ്ജ്വലഃ മൃതോത്ഥിതൈസ്തഥാ ദൈത്യൈര്ദൈത്യാധീശൈരധിഷ്ഠിതഃ
ദിവ്യചന്ദനത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത ദേഹം, ദേവപുഷ്പങ്ങളാൽ ഭാസുരമായ അവനെ, മരണത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ദൈത്യരും ദൈത്യാധിപതികളും സേവിച്ചു.
ക്രതുഭിര്മൂര്ത്തിമദ്ഭിശ്ച സേവ്യ മാനോ മഹാബലഃ
ശരീരമായ യാഗങ്ങൾകൊണ്ടും ഭക്തിപൂർവ്വം സേവനവുംകൊണ്ടും ആ മഹാബലശാലിയെ ആരാധിച്ചു.
തത്ര ശ്രീരതുലാ ലോകേ തത്ര ലക്ഷ്മീര്നിരര്ഗലാ
അവിടെ ലോകത്തിൽ ഉപമയില്ലാത്ത ഐശ്വര്യവും തടസ്സമില്ലാത്ത സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഏവം സ ദൈത്യനൃപതിഃ സഭൃത്യസ്തത്ര മോദതേ
അങ്ങനെ ദൈത്യരാജാവും അവന്റെ ഭൃത്യന്മാരും അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
തയോരിതി വചഃ ശ്രുത്വാ സ ദേവഃ പുരുഷോത്തമഃ
അവരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആ പുരുഷോത്തമനായ ദേവൻ—
ചംദ്രസൂര്യൌ മയാ ജ്ഞാതം ശംബരസ്യ വിചേഷ്ടിതമ് 5.2.72.
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ശംഭരന്റെ പ്രവർത്തികൾ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ശംബരായ പുരാ ക്ഷിപ്തം വജ്രം കുലിശപാണിനാ
പണ്ടു കുലിശം കൈവശമുള്ളവൻ ശംഭരനു മേൽ വജ്രം എറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഗമ്യതാം ച മയാജ്ഞപ്തൌ മഹാകാ ലവനോത്തമേ
ഇപ്പോൾ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, മഹാന്മാരേ, ലവണമെന്ന അതുല്യസ്ഥാനത്തേക്ക് പോകുവിൻ.
തത്രാനംതോ മഹാകാലോ ലിംഗരൂപോ മഹേശ്വരഃ
അവിടെ അനന്തനും മഹാകാലനും ലിംഗരൂപിയായ മഹേശ്വരനും വസിക്കുന്നു.
തസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ കൃതകൃത്യൌ ഭവിഷ്യഥഃ ഭവിഷ്യതി ന സംദേഹസ്തസ്മാത്തത്രൈവ ഗമ്യ താമ്
അവനെ കാണുന്നുമാത്രം നിങ്ങൾക്ക് ലക്ഷ്യം നേടാം; അതിൽ സംശയം ഇല്ല, അതിനാൽ ഉടൻ അവിടെ പോകുവിൻ.
ഇത്യുക്തൌ വാസുദേവേന ചംദ്രസൂര്യൌ യശസ്വിനി
ഇങ്ങനെ വാസുദേവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള ചന്ദ്രനും സൂര്യനും—
തത്ര ദൃഷ്ട്വാ മഹാദേവം തേജസോ രാശിമവ്യ യമ്
അവിടെ അവർ മഹാദേവനെ, അക്ഷയമായ പ്രകാശത്തിന്റെ സമുച്ചയത്തെ, കണ്ടു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വാണീ ലിംഗമധ്യാത്സമുത്ഥിതാ
അത്തസമയത്ത് ലിംഗത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു വാണി ഉയർന്നു.
ഹതഃ സ ശംബരോ ദൈത്യോ ഗതൌ തൌ ചന്ദ്രഭാസ്കരൌ
ആ ദൈത്യനായ ശംഭരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ചന്ദ്രനും ഭാസ്കരനും അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
രാഹുകേതൂ ഗ്രഹാംതേ തു കൃതൌ സമയപൂര്വകൌ
ഗ്രഹങ്ങളുടെ അവസാനം രാഹുവിനും കേതുവിനും, ധാരണാപൂർവ്വം സ്ഥാനം നല്കപ്പെട്ടു.
സ്വം സ്വം സ്ഥാനം ഗതാഃ സര്വേ ലോകപാലാ മുദാ യുതാഃ 5.2.72.
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകര്ത്താക്കള് എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടേതായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഗഗനേ ഗ്രഹനക്ഷത്രൈഃ സഹിതൌ വിചരിഷ്യഥഃ
നിങ്ങള് ഇരുവരും ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും കൂടെ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കും.
ഇത്യുക്തൌ ചന്ദ്രസൂര്യൌ തു തയാ വാണ്യാ വരാനനേ
അങ്ങനെ ആ വാക്ക് പറഞ്ഞതോടെ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അതു കേട്ടു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവാ വിമാനസ്ഥാ സമാഗതാഃ
അതിനിടയില്, ദേവന്മാര് അവരുടെ ദിവ്യവിമാനങ്ങളില് നിന്ന് ഒന്നിച്ച് കൂടി നിന്നു.
ജ്ഞാത്വാ ലിംഗസ്യ മാഹാത്മ്യം നാമ ചകുഃ സമാഹിതാഃ
ലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കി, അവര് അതിന്റെ നാമം ശ്രദ്ധയോടെ ഉച്ചരിച്ചു.
ചന്ദ്രാദിത്യേശ്വരംനാമ ഖ്യാതിം യാസ്യതി ഭൂതലേ ദഗ്ധോ ഭൃത്യജനൈഃ സാര്ദ്ധം ചന്ദ്രസൂര്യാനുസേവനാത്
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും സേവനം ചെയ്തതുകൊണ്ട്, ഭൃത്യന്മാരോടൊപ്പം ദഹിച്ചുകൊണ്ട്, 'ചന്ദ്രാദിത്യേശ്വരന്' എന്ന നാമം ഭൂമിയില് പ്രശസ്തമാകും.
ഇത്യുക്ത്വാ ത്രിദശാഃ സവേം സമീപേ സര്വതഃ സ്ഥിതാഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവന്മാര് എല്ലാവരും ചുറ്റും അടുത്ത് കൂടി നിന്നു.
ചന്ദ്രാദിത്യൌ ച തത്രസ്ഥൌ സ്ഥിതൌ ലിംഗസമീപതഃ
അവിടെ തന്നെ, ലിംഗത്തിനരികില് ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്നു.