ഏതസ്മിന്നംതരേ ചന്ദ്രഃ സമായാതസ്തു തത്ക്ഷണാത്
അതിനിടയിൽ, അതേ സമയത്ത് ചന്ദ്രൻ അവിടെ എത്തി.
സംത്രസ്തഃ സ വിലോലാക്ഷഃ ക്ഷണമാത്രമചേതനഃ
അവൻ ഭയന്നും കണ്ണുകൾ വിറയച്ചും ഒരു നിമിഷം ബോധംകെട്ടുപോയി.
ശംബരേണ രണേ രുദ്ധാ രുദ്രാശ്ച ഭയവിദ്രുതാഃ 5.2.72.
യുദ്ധത്തിൽ ശംബരൻ രുദ്രന്മാരെ തടഞ്ഞു; അവർ ഭയത്തോടെ ഓടി.
സാധ്യാഃ സര്വേ ഭയത്രസ്താ ഗതാ യത്ര ന ദാനവാഃ
ഭയത്തിൽ വിറച്ച സാദ്ധ്യന്മാർ എല്ലാവരും ദാനവന്മാർ ഇല്ലാത്തിടത്തേക്ക് പോയി.
വ്യധമത്സര്വഗാത്രാണി വര്മാണി ച ജനക്ഷയേ
ജനങ്ങളുടെ നാശത്തിൽ അവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളും കവചങ്ങളും മുഴുവൻ തകർന്നു.
പൃഷ്ഠതോ നിജഘാനാഥ നികൃത്താശ്ച സഹസ്രശഃ
പിന്നിൽ നിന്ന് അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് പേരെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
ആസുരം രൂപമാസ്ഥായ പ്രാണത്രാണപരായണഃ
അസുരരൂപം ധരിച്ച്, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഉത്സുകനായവൻ,
ഇത്യുക്തം നിശിനാഥേന ഭയഭീതേന പാര്വതി
ഭയത്തോടെ അന്ധകാരത്തിന്റെ അധിപൻ പറഞ്ഞതിങ്ങനെയായിരുന്നു, പാർവതി,
യത്ര ദേവോ ജഗന്നാഥോ ഗരുഡസ്ഥോ ജനാര്ദനഃ
അവിടെ, സർവ്വലോകത്തിന്റെ നാഥനായ ദേവൻ, ഗരുഡനിൽ ഇരുന്ന്, ജനാർദ്ദനൻ,
മംദരേ സുരനാരീണാം നംദനേ വരചന്ദനേ സ്തുതിം തൌ ചക്രതുര്ദേവൌ ചന്ദ്രസൂര്യൌ യശസ്വിനി
മന്ദരപർവ്വതത്തിൽ, ദിവ്യസ്ത്രികളോടൊപ്പം, നന്ദനവനത്തിൽ, ഉത്തമമായ ചന്ദനത്തോടുകൂടി, പ്രശസ്തനായ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, മഹാദേവന്മാരെ സ്തുതിച്ചു, മഹത്വമുള്ളവളേ,
നമോ ലോകത്രയാധ്യക്ഷ സ്വപ്രഭാജിതഭാസ്കര
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധ്യക്ഷനേ, നിന്റെ തേജസ് സൂര്യനെയും മറികടക്കുന്നതാണ്, നമസ്കാരം,
നമഃ സര്വക്രിയാകര്ത്രേ ജഗത്ത്രാത്രേ ച തേ നമഃ
സകല പ്രവർത്തികളുടെയും കർത്താവേ, ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം,
നമഃ ക്രമത്രയാക്രാംതത്രൈലോക്യാംതര്ഹിതോദ്ഭവ ।। 5.2.72.
മൂന്നു മാർഗങ്ങൾ കടന്ന്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അദൃശ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവനേ, നമസ്കാരം,
നമോ നാഭിഹ്രദോദ്ഭൂതപദ്മഗര്ഭമഹാപ്രഭോ
നാഭിയിലെ തടാകത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച കമലത്തിൽ ജനനം ലഭിച്ച മഹാപ്രഭുവേ, നിനക്കു നമസ്കാരം,
അമരാരിവിനാശായ മഹാസമരശാലിനേ
അമരന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനും, മഹാസമരങ്ങളിൽ കാണിക്കുന്ന വീര്യത്തിനും,
ചന്ദ്രസൂര്യകൃതം സ്തോത്രം ശ്രുത്വാ ദേവോ ജനാര്ദനഃ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പാടിയ സ്തോത്രം കേട്ട്, ദേവനായ ജനാർദ്ദനൻ,
വിഷ്ണുരുവാച സ്വാഗതം ചന്ദ്രസൂര്യൌ ഭോ ഭവംതൌ സ്തുതിഭാജനൌ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'സ്വാഗതം, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, നിങ്ങൾ ഇരുവരും സ്തുതിക്ക് അർഹരാണ്.'
നാരായണേനൈവമുക്തൌ പ്രോചതുശ്ചംദ്രഭാസ്കരൌ
നാരായണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഉത്തരം പറഞ്ഞു,
ന ജ്ഞാതാഃ ക്ത്ര ഗതാസ്തേ ച ആവാം നഷ്ടൌ പ്രയത്നതഃ
'അവരെ എവിടേക്ക് പോയെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല; ഞങ്ങൾ തന്നെയും പരിശ്രമിച്ചിട്ടും കാണാതായി.'
ശംബരേണ ജിതാ ദേവാഃ സ ച സര്വത്ര ദൃശ്യതേ
'ശംഭരൻ ദേവന്മാരെ ജയിച്ചു, അവൻ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെടുന്നു.'
നശ്യതാം ത്രിദശേംദ്രാണാം പൃഷ്ഠതഃ ശരവൃഷ്ടിഭിഃ
'അമരന്മാരുടെ നാഥന്മാർ, പിൻവശത്ത് നിന്ന് അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ വീണുപോകട്ടെ.'
വര്മാണി ച വിചിത്രാണി മുകുടാനി മഹാംതി ച
'അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ കാവചങ്ങളും വലിയ കിരീടങ്ങളും,'
ഗജാശ്ച മദസംഭിന്നകപോലാഃ കോടിശഃ സുരാഃ 5.2.72.
'മദത്തിൽ കവിഞ്ഞ കപ്പലുകൾ പൊട്ടിയ ആനകളും, കോടിക്കണക്കിന് ദേവന്മാരേ,'
വിബുധാ ധ്വസ്തസന്നാഹാ വിഗജാ വിപദാതിനഃ
'വിദ്വാന്മാർ, അവരുടെ കാവചങ്ങൾ തകർന്നും, ആനകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടും, ദുരന്തത്തിൽ ആകുലരായി.'
തതോ ദൈത്യാധിപോ മാനീ പരിവൃത്തോ മഹാരണാത്
അതിനുശേഷം അഹങ്കാരമുള്ള ദൈത്യാധിപൻ മഹാസമരഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു പോയി.
വംദ്യമാനോ മുനിഗണൈഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ
അവനെ മുനിസമൂഹങ്ങൾ വന്ദിച്ചു, മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ചു.
തത്ര സര്വര്ദ്ധിസംപൂര്ണമാസനം ഹേമഭൂഷണമ് തത്രോപവിഷ്ടഃ ശുശുഭേ ദൈത്യരാജോ മഹായശാഃ
അവിടെ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ദൈത്യരാജാവ് മഹത്വത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു.
ദിവ്യചംദനപുഷ്ടാംഗഃ സുരപുഷ്പസമുജ്ജ്വലഃ മൃതോത്ഥിതൈസ്തഥാ ദൈത്യൈര്ദൈത്യാധീശൈരധിഷ്ഠിതഃ
ദിവ്യചന്ദനത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത ദേഹം, ദേവപുഷ്പങ്ങളാൽ ഭാസുരമായ അവനെ, മരണത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ദൈത്യരും ദൈത്യാധിപതികളും സേവിച്ചു.
ക്രതുഭിര്മൂര്ത്തിമദ്ഭിശ്ച സേവ്യ മാനോ മഹാബലഃ
ശരീരമായ യാഗങ്ങൾകൊണ്ടും ഭക്തിപൂർവ്വം സേവനവുംകൊണ്ടും ആ മഹാബലശാലിയെ ആരാധിച്ചു.
തത്ര ശ്രീരതുലാ ലോകേ തത്ര ലക്ഷ്മീര്നിരര്ഗലാ
അവിടെ ലോകത്തിൽ ഉപമയില്ലാത്ത ഐശ്വര്യവും തടസ്സമില്ലാത്ത സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.