ഘംടാടംകാരസുഭഗൈര്വേദധ്വനിവിമിശ്രിതൈഃ
മധുരമായ ഘണ്ടാരവവും വേദപാരായണത്തിന്റെ ശബ്ദവും അവിടം അലങ്കരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
അലംചകാര ഭഗവന്ഭക്താനുഗ്രഹകാമ്യയാ
ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് ആ സ്ഥലം അലങ്കരിച്ചു.
അംബികാസഹിതഃ ശ്രീമാന്വിജഹാര ദയാനിധിഃ
അമ്പികയോടൊപ്പം ദയാനിധിയായ ഭഗവാൻ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.
ഗണാനാം വികടൈര്നൃത്യൈ രമയാമാസ പാര്വതീമ്
ഗണങ്ങളുടെ ഉന്മാദനൃത്തങ്ങൾ കാണിച്ച് പാർവതിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
വരാന്പ്രദായ വിവിധാന്ഭക്തലോകായ വാഞ്ഛിതാന്
ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് പലവിധമായ ഇഷ്ടവരങ്ങൾ നൽകി,
വിജഹാരോമയാ സാര്ദ്ധം രത്നപ്രാസാദപംക്തിഷു 1.3.1.3.
അവളോടൊപ്പം ഞാൻ രത്നംകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കൊട്ടാരങ്ങളുടെ നിരയിലൂടെ പുറപ്പെട്ടു.
കേലിപര്വതശൃംഗേഷു ഹേമരംഭാവനാംതരേ
ക്രീഡാമലകളുടെ കൊടുമുടികളിലും പൊന്നിൻ വാഴത്തോട്ടങ്ങൾക്കുള്ളിലുമാണ്,
വാതേന മംദഗതിനാ വിഹാരവിഹതശ്രമഃ
മന്ദഗതിയിലുള്ള കാറ്റ് നമ്മുടെ സഞ്ചാരത്തിൽ ഉണ്ടായ ക്ഷീണം അകറ്റി.
രതിരൂപാം ശിവാം ദേവീം സര്വസൌഭാഗ്യസുന്ദരീമ്
എല്ലാ ഭാഗ്യങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദേവി ആനന്ദത്തിന്റെ രൂപമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
രമണം ജാനതീ മുഗ്ധാ പശ്ചാദഭ്യേത്യ സാദരമ്
ആനന്ദം അറിയുന്ന ഭാവത്തിൽ, ലജ്ജയോടെ അവൾ സമീപിച്ചു.
പിദധേ ലീലയാ ശംഭോഃ കിമേതദിതി കൌതുകാത്
കൗതുകത്താൽ കളിയായി, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് വിചാരിച്ച് അവൾ ശംഭുവിനെ മറച്ചു.
അന്ധകാരോഽഭവത്തത്ര ചിരകാലം ഭയംകരഃ
അവിടെ ദീർഘകാലം ഭയങ്കരമായ അന്ധകാരം ഉണ്ടായി.
ദേവീലീലാസമുത്ഥേന തമസാഭൂജ്ജഗത്ക്ഷയഃ
ദേവിയുടെ കളിയാൽ ഉദിച്ച അന്ധകാരം ലോകത്തിന്റെ നാശം വരുത്തി.
ശൂന്യം ജ്യോതിഃ പ്രചാരേണ വിനാശം പ്രത്യപദ്യത
പ്രകാശം ചലനം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ശൂന്യമായി നശിച്ചു.
നാപി ജീവാഃ സമഭവന്നവ്യക്തം കേവലം സ്ഥിതമ്
ജീവജാലങ്ങൾ ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല; അവ്യക്തം മാത്രം നിലനിന്നു.
തപസാ ലബ്ധസ്ഫൂര്തീനാം വിചാരഃ സമപദ്യത 1.3.1.3.
തപസ്സിലൂടെ ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ചവർക്കിടയിൽ ആലോചന ഉണ്ടായി.
ഭഗവാനപി സര്വാത്മാ ന നൂനം കാലമാക്ഷിപത്
സകലത്തിന്റെ ആത്മാവായ ഭഗവാൻ പോലും കാലം വേഗത്തിലാക്കില്ലായിരുന്നു.
തേനേദമഖിലം ജാതം നിസ്തേജോ ഭുവനത്രയമ്
അങ്ങനെ മൂന്നു ലോകവും പ്രകാശം ഇല്ലാതെ പോയി.
കാ ഗതിര്ലബ്ധരാജ്യാനാം തപസോ ദേവജന്മനാമ്
തപസ്സിലൂടെ ജനിച്ച ദേവന്മാർക്കും രാജ്യം നേടിയവർക്കും എന്താണ് ഭാവി?
ഇതി നിശ്ചിത്യ മനസാ വീക്ഷ്യ തേ ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, അവർ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ നിരീക്ഷിച്ചു.
നമഃ സര്വജഗത്കര്ത്രേ ശിവായ പരമാത്മനേ
സകലലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവായ പരമാത്മാവായ ശിവനേ, നമസ്കാരം.
അവിനാഭാവിനീ ശക്തിരാദ്യൈകാ ശിവരൂപിണീ
ഒറ്റയായ ആദിശക്തി, ശിവസ്വരൂപിണി, വേർപെടാനാകാത്ത ശക്തി.
അര്ധാംഗീ സാ തവ ദേവ ശിവശക്ത്യാത്മകം വപുഃ
ദേവനേ, അവൾ നിന്റെ അരകൈയാണു്; ശിവനും ശക്തിയും ചേർന്ന രൂപം തന്നെയാണ് അവൾ.
ലീലയാ തവ ലോകോയമകാലേ പ്രലയം ഗതഃ
നിന്റെ കളിയാലാണ് ഈ ലോകം കാലാന്ത്യത്തിൽ നശ്വരമാകുന്നത്.
ഭവതോ നിമിഷാര്ദ്ധേന തേജസാമുപസംഹൃതേഃ
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ പാതി കണികയിലൊന്നിൽ തന്നെ, നീ എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളും പിൻവലിക്കുന്നു.
തതഃ പ്രസീദ കരുണാമൂര്ത്തേ കാല സദാശിവ 1.3.1.3.
അതുകൊണ്ട്, കരുണയുടെ രൂപമായ ശാശ്വത സദാശിവാ, ദയവായി കൃപചെയ്യേണമേ.
ഇതി തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ ഭക്താനാം സിദ്ധിശാലിനാമ്
ഭക്തിയും സിദ്ധിയും ഉള്ളവരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
വിസസര്ജ ച സാ ദേവീ പിധാനം ഹരചക്ഷുഷാമ്
അവ ദേവി ഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള മറവ് നീക്കി.
കിയാന്കാലോ ഗതശ്ചേതി പൃഷ്ടൈഃ സിദ്ധൈശ്ച വൈ നതൈഃ
അപ്പോൾ നമസ്കരിച്ച സിദ്ധന്മാർ ചോദിച്ചു: 'എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു?'
അഥ ദേവഃ കൃപാമൂര്ത്തിരാലോക്യ വിഹസന്പ്രിയാമ്
അപ്പോൾ ദയയുടെ പ്രതിരൂപമായ ദേവൻ തന്റെ പ്രിയതിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.