ദിവ്യമൂര്ത്തിധരം ദിവ്യം ശ്രീസിദ്ധേശ്വരപൂര്വതഃ
അവനെ ദിവ്യമായ രൂപം ധരിച്ച, സിദ്ധേശ്വരന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു നയിച്ചു.
തസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ വിപ്രത്വം സമവാപ്സ്യസി
അവനെ കണ്ടുമാത്രം നീ ബ്രാഹ്മണത്വം നേടും.
മഹാകാലവനം രമ്യം സിദ്ധക്ഷേത്രമഥാപരമ് 5.2.60.
ശേഷം അവൻ മനോഹരമായ മഹാകാലവനം എന്ന മറ്റൊരു പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ദൃഷ്ട്വാ സംപൂജയാമാസ പുഷ്പൈര്നാനാവിധൈസ്തഥാ
അത് കണ്ടു, വിവിധതരം പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൻ ആരാധിച്ചു.
അഹോ മഹാന്സഭാഗ്യോസി യസ്ത്വയാ തോഷിതോഽസ്മ്യഹമ്
അയ്യോ, നീ അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനാണ്, കാരണം ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു.
വരദോഽസ്മി വരാര്ഹാണാം ശാപദോഽസ്മി ദുരാത്മനാമ
നല്ലവർക്കു ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്നു, ദുഷ്ടർക്കു ശാപം നൽകുന്നു.
തതോഽസൌ വിപ്രതാം യാതോ മതംഗോ ലിംഗദര്ശനാത
ശേഷം മതംഗൻ ലിംഗം കണ്ടതിന്റെ ഫലമായി ബ്രാഹ്മണത്വം നേടി.
ബ്രാഹ്മണ്യം ദുര്ലഭം ലബ്ധം ലിംഗസ്യാസ്യ പ്രഭാവതഃ
ഈ ലിംഗത്തിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ദുർലഭമായ ബ്രാഹ്മണത്വം ലഭിച്ചത്.
മതംഗേശ്വരകോ ലോകേ ബ്രഹ്മലോകപ്രദായകഃ
ലോകത്ത് മാതംഗേശ്വരൻ ബ്രഹ്മലോകം നൽകുന്നവനാണ്.
നിര്മര്യാദാ നിരാചാരാ നിഃശംകാശ്ചാതിലോലുപാഃ ദര്ശനാത്തസ്യ ലിംഗസ്യ തേഽപി യാംതി ത്രിവിഷ്ടപമ്
മിതിമീറി ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവരും, ആചാരമില്ലാത്തവരും, ഭയമില്ലാത്തവരും ആ ലിംഗം കാണുന്നാൽ പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തുന്നു.
യേ വിശുദ്ധാ മഹാഭാഗാ ധ്യാനിനോ മുക്തിഭാഗിനഃ
ശുദ്ധരും, വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും, ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായവരും, മോക്ഷം ലഭിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവരും—
ബ്രഹ്മധ്യാനപരാ യേ ച യജ്ഞദാനക്രിയാരതാഃ
ബ്രഹ്മധ്യാനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവരും, യജ്ഞം, ദാനം, കർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരും—
യേഽര്ചയംതി മഹാ ദേവി മതംഗേശ്വരമീശ്വരമ 5.2.60.
മഹാദേവി, മാതംഗേശ്വരനെന്ന ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവരും—
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവി, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം പഞ്ചമ ആവംത്യഖംഡേ ചതുരശീതിലിംഗമാഹാത്മ്യേ മതംഗേശ്വരമാഹാത്മ്യ വര്ണനംനാമ ഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിൽ എൺപത്തിയൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിലെ അഞ്ചാമത്തെ അവംത്യഖണ്ഡത്തിൽ എൺപത്തിനാലു ലിംഗങ്ങളുടെ മഹത്വത്തിൽ മാതംഗേശ്വരമാഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന അറുപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ സൌഭാഗ്യ മതുലം ലഭേത്
ആളെ കണ്ടു മാത്രം അതുല്യമായ ഭാഗ്യം ലഭിക്കുന്നവൻ—
പ്രധമം പ്രാകൃതേ കല്പേ രാജാഭൂദശ്വവാഹനഃ
ആദ്യ കൽപ്പത്തിൽ അശ്വവാഹനൻ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
അനേകയജ്ഞകൃത്പ്രാജ്ഞഃ സംഗ്രാമേഷ്വപ രാജിതഃ
അവൻ അനേകം യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തിയ, ജ്ഞാനിയും യുദ്ധങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും തോറ്റിട്ടില്ലാത്തവനുമായിരുന്നു.
കാശിരാജസുതാ സുഭ്രൂ രൂപേണാതീവ ശോഭനാ
കാശിരാജാവിന്റെ മകൾ, മനോഹരമായ ക眉ികളോടുകൂടിയവൾ, അത്യന്തം സുന്ദരിയായിരുന്നു.
ചതുഃഷഷ്ടികലായുക്താ സദാ ഭര്തൃഹിതേ രതാ
അവൾ അറുപത്തിനാലു കലകളിലും പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു, എപ്പോഴും ഭർത്താവിന്റെ ഭാവിയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയുണ്ടായിരുന്നു.
പൂര്വകര്മവശാദ്ദേവി ദുര്ഭൂഗാ സമജായത
പൂർവ്വകർമഫലമായി, ദേവി, അവൾ ദുർഭാഗ്യവതിയായി ജനിച്ചു.
ശ്രോത്രോദ്വേഗകരം വാക്യം തസ്യ രാജ്ഞഃ കരോതി സാ
അവൾ രാജാവിന്റെ ചെവിക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
മൃര്ഛാം പ്രാപ്നോത്യസഹ്യാം സ തസ്യാഃ സ്പര്ശേന ഭൂപതിഃ ദഹ്യമാനോഽതിതീവ്രേണ വഹ്നിനാ വാക്യമബ്രവീത്
അവളുടെ സ്പർശംകൊണ്ട് രാജാവ് അതികഠിനമായ വേദനയിൽ അചേതനനായി, അഗ്നിയിൽ കത്തുന്നപോലെ, വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ദ്വാസ്ഥൈതാം ദുര്ഭഗാം ഭാര്യാമാദായ വിപിനേ വനേ
അവളുടെ ദുർഭാഗ്യവതിയായ ഭാര്യയെ വനംവഴിയിലൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ രാജാവ് ദ്വാരപാലന്മാരോട് കല്പിച്ചു.
തതോ നൃപസ്യ വചനമവിചാര്യമവേക്ഷ്യ സഃ 5.2.61.
അതിനുശേഷം, രാജാവിന്റെ കല്പന ആലോചിക്കാതെ അവൻ പ്രവർത്തിച്ചു.
സാ ച ത്യക്താ വനേ ശൂന്യേ രുദതീ ച മുഹുര്മുഹുഃ
അവൾ, ശൂന്യമായ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും കരയുകയായിരുന്നു.
അഥ സാ ചാരുസര്വാംഗീ തത്രാസക്താത്മമാനസാ
അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അവയവവും മനോഹരമായിരുന്നുവല്ലോ. അവൾ അവിടെ മുഴുവൻ മനസ്സും ഹൃദയവും ആകൃഷ്ടയായി മുഴുകി നിന്നു.
നിശ്വസന്ത്യനവദ്യാംഗീ ഹാഹേതി രുദതീ മുഹുഃ
അവളുടെ ശരീരം പിഴവില്ലാതെ മനോഹരമായിരുന്നു. അവൾ ആഴമായി ഉശിരെടുത്തു, വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഹാ, ഹാ' എന്നു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ന വിഹാരേ ന ചാഹാരേ രമണീയേ ന തദ്വനേ ത്യക്താ തേന വരാരോഹേ നിനിന്ദ നിജയൌവനമ്
വിനോദങ്ങളിലും, ഭക്ഷണത്തിലും, ആ മനോഹരമായ കാടിലും അവൾക്ക് സന്തോഷം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, മനോഹരമായ കമരങ്ങൾക്കുടിയവളായ അവൾ തന്റെ യൗവനം തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
ദുര്ഭഗാഹം ക്വ ജാതാത്ര ദുഷ്ടദൈവവശീകൃതാ
ദുരദൃശയുള്ളവളായ ഞാൻ, ദുഷ്ടമായ വിധിയുടെ പിടിയിൽ ഇവിടെ ജനിച്ചു.