ഗണാധ്യക്ഷ ന തേ കാര്യോ മന്യുഃ പുണ്യവിനാശനഃ
ഗണാധ്യക്ഷാ, പുണ്യം നശിപ്പിക്കുന്ന കോപം മനസ്സിൽ വയ്ക്കരുത്.
പ്രായശ്ചിത്തവിശുദ്ധാത്മാ പ്രഭും പ്രാപ്സ്യസി ശംകരമ്
പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്ത് മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കിയാൽ, നീ ശങ്കരനേയും പ്രാപിക്കും.
രേവംതേശ്വര പൂര്വേ തു വിദ്യതേ ലിംഗമുത്തമമ്
പണ്ടു, രേവയുടെ അറ്റത്ത്, അത്യുത്തമമായ ഒരു ലിംഗം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്യുക്തോ നാരദേനൈവ ജൈഗീഷവ്യഃ സമാഗതഃ
നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ജൈഗീഷവ്യൻ അവിടെ എത്തി.
നാരദേന ഗണാധ്യക്ഷ കീര്ത്തിസ്തേ ഭവിതാഽക്ഷയാ
ഗണാധ്യക്ഷാ, നാരദന്റെ വഴി നിന്റെ കീർത്തി അക്ഷയമാകും.
അത്രിണാ ഭൃഗുണാ ദേവി ലോമശേന സുരര്ഷിണാ
ദേവി, അത്രി, ഭൃഗു, ദേവർഷിയായ ലോമശൻ എന്നിവരുടെ വഴി—
യത്ര ഘംടാനിനാദേന യുധ്യതോ മമ സംയുഗേ ദൃഷ്ടം തത്ര ഗണേനൈവ ലിംഗം തേജോമയം ശുഭമ്
അവിടെ, യുദ്ധത്തിനിടെ ഞാൻ ഘണ്ടയുടെ ശബ്ദത്തോടെ പോരാടുമ്പോൾ, ആ സംഘത്തിൽ എല്ലാവരും പ്രകാശം പകരുന്ന, പുണ്യമുള്ള ഒരു ലിംഗം കണ്ടു.
ദര്ശനാത്തസ്യ ലിംഗസ്യ ഭൂയോ ഘംടോ ഗണോഽഭവത് 5.2.57.
ആ ലിംഗം കണ്ടതുകൊണ്ട് ഘണ്ട വീണ്ടും ഒരു ഗണനായിത്തീർന്നു.
ഘണ്ടോഭിനംദിതോഽത്യര്ഥം വിമാനൈഃ സാര്വകാമികൈഃ
ഘണ്ടയെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ദിവ്യവിമാനങ്ങളാൽ അതിയായ ആദരവോടെ ആദരിച്ചു.
യേ പശ്യന്തി വിശാലാക്ഷി ദേവം ഘണ്ഡേശ്വരം ശിവമ്
വിസാലാക്ഷി, ഘണ്ടേശ്വരനായ ശിവനെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ,
യാസ്യംതി സുചിരം കാലം മമ ലോകം സനാതനമ്
അവർ വളരെ ദീർഘകാലം എന്റെ ശാശ്വതലോകത്തിൽ എത്തും.
വ്യാധിതോ യദി വാ ദീനോ ദുഃഖിതോ വാ ഭവേന്നരഃ ദീപ്തകാംചനവര്ണാഭൈര്വിമാനൈഃ സാര്വകാമികൈഃ
ആൾ രോഗിയായാലോ, ദരിദ്രനായാലോ, ദുഃഖിതനായാലോ, പ്രകാശമുള്ള പൊന്നനിറമുള്ള എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ കയറി പോകും.
ഗംധര്വാപ്സരസാം മധ്യേ സ്വര്ഗേ മോദതി മാനവഃ
ഗന്ധർവന്മാരുടെയും അപ്സരസുകളുടെയും ഇടയിൽ ആ മനുഷ്യൻ സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കും.
തതഃ സ്വര്ഗാത്പരിഭ്രഷ്ടഃ സര്വൈശ്വര്യസമന്വിതഃ രാജാ വാ രാജതുല്യോ വാ ജംബൂദ്വീപപതിര്ഭവേത്
അതിനുശേഷം സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വീണാലും, എല്ലാ ഐശ്വര്യത്തോടും കൂടെ, അവൻ രാജാവായോ, രാജസമാനനായോ, ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ അധിപനായോ ഭവിക്കും.
യഃ പൂജയതി ദേവേശം ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുതഃ
ആരെങ്കിലും പരമഭക്തിയോടെ ദേവേശ്വരനെ ആരാധിച്ചാൽ,
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവി, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം പഞ്ചമ ആവംത്യഖണ്ഡേ ചതുരശീതിലിങ്ഗമാഹാത്മ്യേ ഘണ്ടേശ്വര മാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ സപ്തപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിൽ, എൺപത്തിനാലായിരം ശ്ലോകങ്ങളടങ്ങിയ സംഹിതയിൽ, അഞ്ചാമത്തെ ആവന്ത്യഖണ്ഡത്തിൽ, എൺപത്തിനാലു ലിംഗങ്ങളുടെ മഹത്വത്തിൽ, ഘണ്ടേശ്വരന്റെ മഹത്വവിവരണം എന്ന പേരിലുള്ള അമ്പത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഷ്ടാധികം വിജാനീഹി പംചാശത്തമമീശ്വരമ്
അമ്പത്തിയെട്ടാമത്തെ ഈശ്വരനെയാണ് നീ അറിയേണ്ടത്.
ആസീത്പ്രഥമകല്പേ തു മനുഃ സ്വായംഭുവഃ പുരാ
ആദികല്പത്തിൽ, പുരാതനമായ സ്വായംഭുവമനു ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ ചേഷ്ട്വാ ബഹുഭിര്യജ്ഞൈഃ സമാപ്തവരദക്ഷിണൈഃ
അവൻ അനേകം യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി, സമ്പൂർണ്ണമായ ദാനങ്ങളോടെ അവയെ സമാപിപ്പിച്ചു.
സ്വയം വിശാലാം ബദരീം ഗത്വാ തേപേ മഹത്തപഃ
അവൻ സ്വയം വിശാലമായ ബദരിയിൽ ചെന്നു, മഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
പൂജിതോ വിഷ്ടരാര്ഘേണ രാജ്ഞാ പ്രിയവ്രതേന ച
രാജാവായ പ്രിയവ്രതനും, വിശാലമായ അർഘ്യങ്ങളാൽ അവനെ ആരാധിച്ചു.
ഇത്യുക്തഃ കഥയാമാസ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മഹർഷിയായ നാരദൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സാ ച പൃഷ്ടാ വിശാലാക്ഷീ കസ്മാദ്വസസി നിര്ജനേ
വിസാലാക്ഷിയെ ചോദിച്ചു: 'നീ എന്തുകൊണ്ട് ഏകാന്തതയിൽ പാർക്കുന്നു?'
കര്ത്തവ്യം ചാരുസര്വാംഗി തന്മമാചക്ഷ്വ ശോഭനേ
സുന്ദരിയായവളേ, എനിക്ക് ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.
സ്മൃത്വാ തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാ യാവത്താവന്മേ ജ്ഞാനമുത്തമമ്
ഞാൻ അവിടെ മൗനത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഓർത്തിരിക്കുമ്പോൾ, അതിവിശിഷ്ടമായ ജ്ഞാനം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിച്ചു.
തതോഽഹം വിസ്മയാവിഷ്ടശ്ചിംതാമോഹസമന്വിതഃ 5.2.58.
അപ്പോൾ ഞാൻ അത്ഭുതംകൊണ്ടും ആശങ്കയിലും സംശയത്തിലും ആകൃശനായി നിന്നു.
താവദ്ദിവ്യഃ പുമാംസ്തസ്യാഃ ശരീരേ സമദൃശ്യത തസ്യാപി ഹൃദയേ ചാന്യസ്തൃതീയസ്തു വ്യവസ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ദിവ്യനായ ഒരു പുരുഷൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരാൾ, മൂന്നാമൻ, നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
തതഃ പൃഷ്ടാ മയാ ദേവീ സാ കുമാരീ കഥംചന
അതിനുശേഷം ഞാൻ ആ ദേവിയെ, ആ കന്യകയെ, എങ്കിലും ചോദിച്ചു.
മാം ന ജാനാസി യേന ത്വമതോ വേദാ ഹൃതാസ്തവ
നിന്റെ വേദങ്ങൾ നഷ്ടമായതിനു കാരണം ഞാൻ ആണെന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലേ?