ഇത്യുക്ത്വാ കൃതസംകേതൌ തൌ ദൈത്യൌ ബലഗര്വിതൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ച ആ രണ്ട് ദൈത്യന്മാർ തമ്മിൽ ഉടമ്പടി ചെയ്തു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണൂ തദാ ദൃഷ്ട്വാ ദാനവൌ ദുര്ജയൌ രണേ
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ രണ്ട് ദാനവന്മാരെയും കണ്ടു.
അന്യോന്യമൂചതുസ്തൌ ഹി ദേശകാലോചിതം വചഃ
അവരിൽ ഇരുവരും സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു.
ഉപസ്ഥിതം ഭയം ഘോരം തത്ര കിം കാര്യമസ്തി നൌ
ഇവിടെ ഭയങ്കരമായ ഒരു അപകടം വന്നിരിക്കുന്നു — ഇനി നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം?
ഗമ്യതാം കൃഷ്ണ ശീഘ്രം വൈ മഹാകാലവനോത്തമമ് അഹം തത്ര ഗമിഷ്യാമി വ്രജ ത്വം തത്ര കേശവ ।। 5.2.48.
കൃഷ്ണാ, നീ വേഗത്തിൽ മഹാകാലവനം എന്ന അത്ഭുതവനത്തിലേക്ക് പോവുക; ഞാൻ അവിടെ വരാം — നീ അവിടെ പോകൂ, കേശവ.
ഇത്യുക്തോ ബ്രഹ്മണാ കൃഷ്ണോ ജഗാമ സഹ തേന വൈ തത്രാപി ദശസാഹസ്രകാലഃ പര്യടതോസ്തയോഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട കൃഷ്ണൻ അവനോടൊപ്പം പോയി; അവിടെയും പത്തായിരം കാലചക്രങ്ങൾ ഇരുവരും അലഞ്ഞു.
തതോ ജ്വാലാമയം ദിവ്യം നൂപുരേശ്വരദക്ഷിണേ പ്രാര്ഥയാംചക്രതുര്ദേവമഭയം ദേഹി നൌ പ്രഭോ
പിന്നീട്, ജ്വാലകളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ദിവ്യനായ നൂപുരേശ്വരന്റെ വലതുവശത്ത് ഇരുവരും പ്രാർത്ഥിച്ചു: 'പ്രഭോ, ഞങ്ങൾക്ക് ഭയം ഇല്ലാത്ത വിധം അനുഗ്രഹിക്കണമേ.'
ശരണം ഭവ ദേവേശ ദാനവാഭ്യാം പ്രപീഡിതൌ
'ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ദാനവന്മാരാൽ പീഡിതരായ ഞങ്ങൾക്കു ശരണം നൽകണമേ.'
ശുശ്രാവ ഗര്ജിതം താഭ്യാം ദാനവാഭ്യാം പിതാമഹഃ
അവരിൽ ഇരുവർക്കും നിന്ന ദാനവന്മാരുടെ ഗർജ്ജനം പിതാമഹൻ കേട്ടു.
സ ഏഷ മൃത്യുരസ്മാകമേതി ശീഘ്രം ഭയാവഹഃ
ഇതാ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരണം വേഗത്തിൽ നമ്മളിലേക്ക് വരുന്നു.
ഭയാര്ത്തവചനം ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണഃ കേശവസ്യ ച
ബ്രഹ്മാവിന്റെയും കേശവന്റെയും ഭയത്താൽ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകൾ കേട്ടു.
ദൃഷ്ടം താഭ്യാം ജഗത്സര്വം സാര്കചംദ്രമഹീധരമ്
അവർ ഇരുവരും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പർവ്വതങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ മുഴുവൻ ലോകവും കണ്ടു.
സമുദ്രപീഠസംയുക്തം നാനാവര്ണാശ്രമോജ്ജ്വലമ്
സമുദ്രം ആസനമായി വിവിധ വർണ്ണങ്ങളാലും ജീവിതപദവികളാലും പ്രകാശിച്ച ലോകം കണ്ടു.
സസപ്തലോകവിന്യാസം സദേവാസുരരാക്ഷസമ്
ഏഴു ലോകങ്ങളുടെ ക്രമീകരണവും, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഉള്ളതും കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വൌ ഭസ്മീകൃതൌ ദൈത്യൌ തേന ലിംഗേന പാര്വതി 5.2.48.
ഇത് കണ്ടപ്പോൾ, പാർവതി, ആ ലിംഗത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആ ദൈത്യന്മാർ ഇരുവരും ചിതലായി.
ലിംഗേനോക്തം പ്രസന്നേന ഭവദ്ഭ്യാം കിം ദദാമ്യഹമ്
ആ ലിംഗം സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എന്ത് അനുഗ്രഹിക്കണം?'
തതോ ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച വരയാമാസതുര്വരമ്
അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഒരു വരം ചോദിച്ചു.
യേ ച ത്വാം പൂജയിഷ്യംതി യക്ഷ്യംതി ച സമാഹിതാഃ
'ആർ ഭക്തിയോടെ നിന്നെ പൂജിച്ചാലും യജ്ഞം നടത്തുകയുമാണെങ്കിൽ,
അഭയേശ്വരസംജ്ഞസ്തു ഖ്യാതോ ഭുവി ഭവിഷ്യസി
നീ ഭൂമിയിൽ 'അഭയേശ്വരൻ' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാകും.
ഭവിഷ്യതി ഭയം നൈവ സംസാരപതനം തഥാ
അവർക്കു ഭയം ഉണ്ടാകില്ല, ലോകത്തിൽ വീഴലും ഉണ്ടാകില്ല.
ദുഃഖിതാ ദുര്ഭഗാ നാരീ ദര്ശനം യാ കരിഷ്യതി വീരം തു ഗുര്വിണീ കന്യാ പതിമാപ്സ്യതി ശോഭനമ്
ദു:ഖിതയോ ദുർഭാഗയോ ആയ സ്ത്രീ നിന്നെ കാണുകയാണെങ്കിൽ, വീരനേ, ഗർഭിണിയായ കന്യകയ്ക്കു നല്ല ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും.
യംയം കാമമഭിധ്യായ യേ ത്വാം പശ്യംതി മാനവാഃ
മനുഷ്യർ ഏതൊക്കെ ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ ധരിച്ചു നിന്നെ കാണുന്നുവോ,
ഏവം ഭവിഷ്യതീത്യുക്ത്വാ ലിംഗേന പരമേശ്വരി
അങ്ങനെ തന്നെയാകും എന്നു ആ ലിംഗം പരമേശ്വരിയേ പറഞ്ഞു.
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവിയേ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ ഈ മഹത്വം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം പഞ്ചമ ആവന്ത്യഖണ്ഡേ ചതുരശീതിലിംഗമാഹാത്മ്യേഽഭയേശ്വരമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമാഷ്ടാചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, എൺപത്തിയൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള മഹാപുരാണമായ ശ്രീസ്കാന്ദത്തിൽ, അഞ്ചാമത്തെ അവന്ത്യഖണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തിനാലു ലിംഗങ്ങളുടെ മഹാത്മ്യത്തിൽ, അഭയേശ്വരന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
ശൃണു പംചാശദേകോനം ദേവേശം പൃഥുകേശ്വരമ്
ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനായ പൃഥുകേശ്വരന്റെ (നാല്പത്തൊൻപതാമത്തെ) കഥ കേൾക്കു, ദേവിയേ.
വംശേ സ്വായംഭുവേ ദേവി ഹ്യംഗോ രാജാ ബഭൂവ ഹ
ദേവി, സ്വായംഭുവവംശത്തിൽ അംഗൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
വേനനാമാ സുതോ ജാതോ നാസ്തികോ ധര്മദൂഷകഃ
അവനു വേനൻ എന്നൊരു മകനുണ്ടായി; അവൻ ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്തവനും ധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
സ ച ശപ്തോ ദ്വിജൈര്ദേവി തത്ക്ഷണാന്നിധനം ഗതഃ
അവനെ ദ്വിജന്മാർ ശപിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവൻ മരണപ്പെട്ടു.
ശരീരേ മാതുരംശേന കൃഷ്ണാംജനചയപ്രഭാഃ മഥിതാദ്ദക്ഷിണാദ്ധസ്താത്പൃഥുഃ പ്രഥിതവിക്രമഃ
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ അമ്മയുടെ ഭാഗം ചേർന്ന് കറുത്ത അഞ്ജനപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, പ്രശസ്തമായ വീരനായ പൃഥു അവന്റെ വലതുകൈയിൽ നിന്നു ഉരുണ്ടു പുറപ്പെട്ടു.