ലബ്ധദേഹഃ ശിവം ഭക്ത്യാ സംശ്രിതശ്ചന്ദ്രശേഖരമ്
ശരീരം ലഭിച്ച ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ചന്ദ്രശേഖരനായ ശിവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
ശംഭുനാ യത്സമുദ്ഭൂതമഹംകാരമുപാശ്രിതൌ 1.3.1.1.
ശംഭുവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച അഹംഭാവത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആശ്രയം കണ്ടെത്തി.
സ ഏവ ശംകരഃ സര്വമഹംകാരമഥാവയോഃ
നമ്മളിൽ ഇരുവരുടെയും അഹംഭാവം ആ ശങ്കരനാണ്.
ഇമമീശ്വരമാനതം സുരൈരനലസ്തമ്ഭമയം സദാശിവമ്
ദേവന്മാർ എപ്പോഴും വന്ദിക്കുന്ന ഈ ഈശ്വരൻ അഗ്നിസ്തംഭമായ സദാശിവനാണ്.
അസ്തൌഷം ഭക്തിസംപൂര്ണം കൃത്വാ മാനസമര്ചനമ്
ഭക്തിപൂർണ്ണമായ മനസ്സിൽ ആരാധന നടത്തി ഞാൻ അവനെ സ്തുതിച്ചു.
നമഃ ശിവായ മഹതേ സര്വലോകൈകഹേതവേ
സകല ലോകങ്ങളുടെയും ഏക കാരണനായ മഹത്തായ ശിവനേ, നമസ്കാരം.
വിശ്വവ്യാപ്തമിദം തേജഃ പ്രകാശയതി സംതതമ്
നിന്റെ ഈ പ്രകാശം സർവ്വവിശ്വത്തെയും നിറച്ച് എപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നു.
ഭൂലിംഗമമലം ഹ്യേതദ്ദൃശ്യമധ്യാത്മചക്ഷുഷാ
ഈ വിശുദ്ധമായ ഭൂലിംഗം ആന്തരദൃഷ്ടിയാൽ കാണപ്പെടുന്നു.
അപരിച്ഛേദ്യമാകാരമംതരാത്മനി യോഗിനഃ
യോഗികൾക്ക് ആകാരം ഇല്ലാത്ത അതുല്യമായത് അകത്തുള്ള ആത്മാവിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
അഥവാ ശാംകരീ ശക്തിഃ സത്യാഽണോരപ്യണീയസീ
അല്ലെങ്കിൽ ശംകരന്റെ ശക്തി സത്യമായും അണുവിലും സൂക്ഷ്മമായതാണ്.
അണുസ്തേ കരുണാപാത്രം മഹത്ത്വം ധ്രുവമശ്നുതേ
ഏതെങ്കിലും ചെറുതും കരുണയുടെ പാത്രമാകുമ്പോൾ നിർബന്ധമായും മഹത്വം നേടുന്നു.
സ്വയമീശ മഹാദേവ പ്രസീദ ഭുവനാധിക
സ്വയംഭൂവായ ഈശ്വരാ, മഹാദേവാ, ലോകങ്ങളെ അതിക്രമിക്കുന്നവനേ, ദയചെയ്യണം.
ഇദം വിജ്ഞാപ്യ വിനയാന്നമസ്കൃത്വാ പുനഃപുനഃ 1.3.1.2.
ഇങ്ങനെ വിനയപൂർവ്വം അപേക്ഷ വെച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
അഥ വിഷ്ണുര്നവാംഭോദഗംഭീരധ്വനിരഭ്യധാത്
അപ്പോൾ വിഷ്ണു പുതുതായി കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ആഴമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
ജയ ത്രിഭുവനാധീശ ജയ ഗംഗാധര പ്രഭോ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായോനെ, ജയം! ഗംഗയെ തലയിലേറ്റിയ പ്രഭുവേ, ജയം!
അവ്യാജമമിതം ശംഭോ കാരുണ്യം തവ വര്ദ്ധതേ
ശംഭോ, അങ്ങയുടെ അകമ്പടിയില്ലാത്ത അളവറ്റ കരുണ എല്ലായ്പ്പോഴും വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പാലനം സര്വവിദ്യാനാം പ്രാപണം ഭൂതിസംചയൈഃ
സകല വിദ്യകളെയും അങ്ങോൾ സംരക്ഷിക്കുന്നു; സമൃദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു.
ശതാനാമപി മൂര്തീനാമേകാമപി നവൈഃ സ്തവൈഃ
നൂറുകണക്കിന് രൂപങ്ങളാലോ, പുതിയ സ്തുതികളാലോ, അങ്ങയുടെ ഒരു ഭാഗം പോലും പൂർണ്ണമായി വാഴ്ത്താൻ കഴിയില്ല.
ത്വമേവ ത്വാമലം വേത്തും യദി വാ ത്വത്പ്രസാദതഃ
അങ്ങയെ അങ്ങ തന്നെ അറിയാൻ കഴിവുള്ളത് അങ്ങയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല; അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ മറ്റൊരാള്ക്ക് അറിയാം.
ദേവാസ്ത്വദംശസംഭൂതിപ്രഭവോ ന ഭവന്തി കിമ്
ദേവന്മാർ അങ്ങയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത് അല്ലേ?
ദേശകാലക്രിയായോഗാദ്യഥാഗ്നേര്ഭേദസമ്ഭവഃ
സ്ഥലം, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവയുടെ യോജനത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ അഗ്നിക്ക് വിഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നുവോ,
അനുഗ്രഹപരോ ദേവ മൂര്തിം ദര്ശയ ശംകര
ദയാമനസ്സുള്ള ദേവാ, ശംകരാ, അങ്ങയുടെ രൂപം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിക്കണമേ.
ഏവം പ്രണമതോര്ദേവഃ ശ്രദ്ധാഭക്തിസമന്വിതമ് 1.3.1.2.
ഇങ്ങനെ അവർ വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, ദേവൻ—
തേജഃസ്തംഭാത്പുനസ്തസ്മാദ്ദേവശ്ചന്ദ്രാര്ദ്ധശേഖരഃ
ആ പ്രകാശസ്തംഭത്തിൽ നിന്ന്, ചന്ദ്രക്കല അണിഞ്ഞ ദേവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പരശും ബാലഹരിണം കരൈരഭയവിശ്രമൌ
അവൻ കൈകളിൽ പരശുവും ബാലഹരിണവും എടുത്ത്, ഭയമില്ലായ്മയും ആശ്വാസവും നൽകുന്നു.
പരിതുഷ്ടോഽസ്മി യുവയോര്ഭക്ത്യാ യുക്താത്മനോര്മയി
നിങ്ങളുടെ ഭക്തിയിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; ഇരുവരുടെയും മനസ്സ് എന്നിലേക്കാണ് ഏകാഗ്രമായത്.
യുവയോരിഷ്ടസിദ്ധ്യര്ഥമാവിര്ഭൂതോഽസ്മ്യഹം യതഃ
നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറാൻ ഞാൻ ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇതി ദേവസ്യ വചനാത്സപ്രീതൌ ച കൃതാംജലീ
ദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവർ സന്തോഷത്തോടെ കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.
അഹം മന്ത്രൈഃ ശിശുപ്രായജഗത്ത്രയവിധായകഃ
ഞാൻ ബാലനെന്നപോലുമെങ്കിലും, മന്ത്രങ്ങളാൽ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
നമസ്യേഹമിദം രൂപം ശശ്വദ്വരദമീശ്വരമ്
നിത്യമായ ഈ വരദായകമായ ഈശ്വരന്റെ രൂപത്തിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.