വ്യാവര്ത്തിതഃ ശിവേനൈവ നിര്വ്യാജകരുണാജുഷാ
നിസ്സ്വാർത്ഥമായ കരുണയുള്ള ശിവൻ തന്നെയാണ് അതിനെ മാറ്റിയത്.
യത്തേജഃപരമാണുഭ്യസ്തസ്യ പാരം ദിദൃക്ഷതേ 1.3.1.1.
നിന്റെ പ്രകാശം ഏറ്റവും ചെറുതായാണെങ്കിലും അതിന്റെ അതിരു കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ—
യദി ബുദ്ധിം ദദാത്യസ്മൈ തസ്യ നശ്യേദഹംക്രിയാ
അവനു ജ്ഞാനം നൽകുന്നപോൾ, അവന്റെ അഹങ്കാരം നശിക്കും.
ആകര്ണ്യ ശീര്ണാഹംകാരോ ഹ്യഹമാത്മന്യചിംതയമ്
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ അഹങ്കാരം തകർന്നു; ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ ആലോചിച്ചു.
സംജായതേ ശിവജ്ഞാനമസ്യൈവാനുഗ്രഹാദൃതേ
ശിവന്റെ കൃപയില്ലാതെ ശിവജ്ഞാനം ഉണ്ടാകില്ല.
പുനരുത്സഹതേ ചേതഃ സ്വാഹംകാരസ്യ സംഗ്രഹേ
മനസ്സ് വീണ്ടും സ്വയം എന്ന ഭാവം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ശിവാര്പിതമനസ്കേഭ്യഃ സിദ്ധേഭ്യഃ സതതം നമഃ
ശിവനിൽ മനസ്സ് സമർപ്പിച്ച സിദ്ധന്മാർക്ക് എപ്പോഴും വന്ദനം.
ശിവമേനം വിജാനാമി സ്വാത്മഹേതും പുരഃസ്ഥിതമ്
എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കാരണമായ ഈ ശിവനെ ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്നു.
ദേവാഃ സര്വേ ഭവിഷ്യംതി സതതം ശമിതാരയഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും എപ്പോഴും ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവരാകും.
തമേവ ശരണം യാമി ശംഭും വിശ്വവിലക്ഷണമ്
സകല ജഗത്തിൽ അതുല്യനായ ശംഭുവിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
ലബ്ധദേഹഃ ശിവം ഭക്ത്യാ സംശ്രിതശ്ചന്ദ്രശേഖരമ്
ശരീരം ലഭിച്ച ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ചന്ദ്രശേഖരനായ ശിവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
ശംഭുനാ യത്സമുദ്ഭൂതമഹംകാരമുപാശ്രിതൌ 1.3.1.1.
ശംഭുവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച അഹംഭാവത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആശ്രയം കണ്ടെത്തി.
സ ഏവ ശംകരഃ സര്വമഹംകാരമഥാവയോഃ
നമ്മളിൽ ഇരുവരുടെയും അഹംഭാവം ആ ശങ്കരനാണ്.
ഇമമീശ്വരമാനതം സുരൈരനലസ്തമ്ഭമയം സദാശിവമ്
ദേവന്മാർ എപ്പോഴും വന്ദിക്കുന്ന ഈ ഈശ്വരൻ അഗ്നിസ്തംഭമായ സദാശിവനാണ്.
അസ്തൌഷം ഭക്തിസംപൂര്ണം കൃത്വാ മാനസമര്ചനമ്
ഭക്തിപൂർണ്ണമായ മനസ്സിൽ ആരാധന നടത്തി ഞാൻ അവനെ സ്തുതിച്ചു.
നമഃ ശിവായ മഹതേ സര്വലോകൈകഹേതവേ
സകല ലോകങ്ങളുടെയും ഏക കാരണനായ മഹത്തായ ശിവനേ, നമസ്കാരം.
വിശ്വവ്യാപ്തമിദം തേജഃ പ്രകാശയതി സംതതമ്
നിന്റെ ഈ പ്രകാശം സർവ്വവിശ്വത്തെയും നിറച്ച് എപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നു.
ഭൂലിംഗമമലം ഹ്യേതദ്ദൃശ്യമധ്യാത്മചക്ഷുഷാ
ഈ വിശുദ്ധമായ ഭൂലിംഗം ആന്തരദൃഷ്ടിയാൽ കാണപ്പെടുന്നു.
അപരിച്ഛേദ്യമാകാരമംതരാത്മനി യോഗിനഃ
യോഗികൾക്ക് ആകാരം ഇല്ലാത്ത അതുല്യമായത് അകത്തുള്ള ആത്മാവിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
അഥവാ ശാംകരീ ശക്തിഃ സത്യാഽണോരപ്യണീയസീ
അല്ലെങ്കിൽ ശംകരന്റെ ശക്തി സത്യമായും അണുവിലും സൂക്ഷ്മമായതാണ്.
അണുസ്തേ കരുണാപാത്രം മഹത്ത്വം ധ്രുവമശ്നുതേ
ഏതെങ്കിലും ചെറുതും കരുണയുടെ പാത്രമാകുമ്പോൾ നിർബന്ധമായും മഹത്വം നേടുന്നു.
സ്വയമീശ മഹാദേവ പ്രസീദ ഭുവനാധിക
സ്വയംഭൂവായ ഈശ്വരാ, മഹാദേവാ, ലോകങ്ങളെ അതിക്രമിക്കുന്നവനേ, ദയചെയ്യണം.
ഇദം വിജ്ഞാപ്യ വിനയാന്നമസ്കൃത്വാ പുനഃപുനഃ 1.3.1.2.
ഇങ്ങനെ വിനയപൂർവ്വം അപേക്ഷ വെച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
അഥ വിഷ്ണുര്നവാംഭോദഗംഭീരധ്വനിരഭ്യധാത്
അപ്പോൾ വിഷ്ണു പുതുതായി കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ആഴമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
ജയ ത്രിഭുവനാധീശ ജയ ഗംഗാധര പ്രഭോ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായോനെ, ജയം! ഗംഗയെ തലയിലേറ്റിയ പ്രഭുവേ, ജയം!
അവ്യാജമമിതം ശംഭോ കാരുണ്യം തവ വര്ദ്ധതേ
ശംഭോ, അങ്ങയുടെ അകമ്പടിയില്ലാത്ത അളവറ്റ കരുണ എല്ലായ്പ്പോഴും വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പാലനം സര്വവിദ്യാനാം പ്രാപണം ഭൂതിസംചയൈഃ
സകല വിദ്യകളെയും അങ്ങോൾ സംരക്ഷിക്കുന്നു; സമൃദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു.
ശതാനാമപി മൂര്തീനാമേകാമപി നവൈഃ സ്തവൈഃ
നൂറുകണക്കിന് രൂപങ്ങളാലോ, പുതിയ സ്തുതികളാലോ, അങ്ങയുടെ ഒരു ഭാഗം പോലും പൂർണ്ണമായി വാഴ്ത്താൻ കഴിയില്ല.
ത്വമേവ ത്വാമലം വേത്തും യദി വാ ത്വത്പ്രസാദതഃ
അങ്ങയെ അങ്ങ തന്നെ അറിയാൻ കഴിവുള്ളത് അങ്ങയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല; അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ മറ്റൊരാള്ക്ക് അറിയാം.
ദേവാസ്ത്വദംശസംഭൂതിപ്രഭവോ ന ഭവന്തി കിമ്
ദേവന്മാർ അങ്ങയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത് അല്ലേ?