മദീയം ചിംതിതം ജ്ഞാത്വാ മമപാര്ശ്വമുപാഗതഃ
എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് അറിഞ്ഞ്, അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
പ്രസ്ഥിതസ്തത്ക്ഷണാച്ഛീഘ്രം ഗണൈര്നാനാവിധൈഃ സഹ
അവൻ വിവിധ തരത്തിലുള്ള അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ഉടൻ തന്നെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
രണദ്വലയബാഹുഭ്യാം ഗാഢമാലിംഗിതോ ഹ്യഹമ്
നാദം മുഴക്കുന്ന വളയുള്ള കൈകളാൽ അവൻ എന്നെ ഉരസിപ്പിച്ചു.
വൃഷോ മയാ വിശാലാക്ഷി സ കൃഷ്ടോ ഗണപൈസ്തദാ 5.2.40.
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, അന്ന് ഞാൻ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കാളയെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
ശ്രാംതാസ്മി സാംപ്രതം ദേവ വേഗേനാനേന ഭീഷിതാ
പ്രഭോ, ഈ വേഗം കാരണം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, ഭയപ്പെട്ടുമാണ്.
ക്ഷണം പദ്ഭ്യാം ഗമിഷ്യാമി വിഷമോയം ഗിരിര്മഹാന്
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ കാലിൽ നടക്കാം; ഈ വലിയ പർവതം കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
മുഹൂര്ത്തം ചാരുജഘനേ ശൈലപാദമുപാശ്രിതാ
ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനോഹരമായ കവിളുകൾ വിശ്രമിപ്പിച്ച് പർവതത്തിന്റെ അടിയിൽ ഞാൻ തങ്ങിയിരുന്നു.
പംഥാന ത്വത്സുഖം യത്ര തം വയം മൃഗയാവഹേ ത്വദാജ്ഞാവശവര്ത്തീ ച കിംകരഃ സ്ഥാപിതോ മയാ
നിനക്ക് സൗഖ്യമുള്ള വഴിയാണെങ്കിൽ അതു നാം അന്വേഷിക്കാം; നിന്റെ കല്പനക്ക് വിധേയനായ ഒരു ദാസനെ ഞാൻ നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദേവി സംസ്ഥാപ്യ ഗണരക്ഷകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അമ്മേ, അവൾ അനുചരന്മാരുടെ രക്ഷകനെ അവിടെ നിർത്തി.
തതോഽവലോകിതോഽത്യര്ഥം രമണീയോ മഹാ ഗിരിഃ
അതിനുശേഷം ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ആ മഹാപർവതം അത്യന്തം മനോഹരമായി തോന്നി.
പശ്യതോ മമ ശൈലേംദ്രം ഗതാഃ സംവത്സരാ ദശ
എനിക്ക് ആ പർവതാധിപതിയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പത്ത് വർഷം കടന്നു പോയി.
നൂനം ന മദനാതപ്താം വേത്തി മാം രതിവര്ജിതാമ്
സ്നേഹത്തിൽ കത്തിപ്പോകാത്ത, ആനന്ദം ഇല്ലാത്ത എന്നെ അവൻ അറിയുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്.
ഹരസ്യ ക്വാപി യാതസ്യ വൈരം സംസ്മൃത്യ ചിത്തജഃ വിലോകയംതീം ഹാ ദൃഷ്ട്വാ വിലപംതീം പുനഃ പുനഃ
ഹരൻ എവിടെയോ പോയപ്പോൾ, വൈരം ഓർത്ത് മനസ്സിൽ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും കാമദേവൻ കണ്ടു.
തതഃ കുണ്ഡോ ഗണാധ്യക്ഷോ ജ്ഞാത്വാ ഭാവം ത്വദീയകമ് 5.2.40.
അതിനുശേഷം, അനുചരന്മാരുടെ തലവനായ കുണ്ഡൻ, നിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി,
ആയാത ഏഷ തേ ഭര്ത്താ മാ ചേതഃ കലുഷം കുരു
'നിന്റെ ഭർത്താവ് വരുന്നു; മനസ്സിൽ ദു:ഖം വയ്ക്കരുത്' എന്നു പറഞ്ഞു.
ദുഃഖാര്ത്തയാ ത്വയാ പ്രോക്തഃ കുണ്ഡ വേദ്മി ന ശംകരമ് ദര്ശയസ്വ മഹാദേവമിത്യുക്തോഽ സൌ പുനഃപുനഃ
'കുണ്ഡാ, ഞാൻ ദു:ഖിതയാണു്, ശംകരനെ കാണുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മഹാദേവനെ കാണിക്കൂ' എന്ന് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
യദാ ന ദര്ശിതസ്തേന കുണ്ഡേനാഹം വരാനനേ
കുന്ഡനാൽ ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടാത്തപ്പോൾ, മനോഹരിയായവളേ,
ഗച്ഛ ത്വം മാനുഷം ലോകം യസ്മാന്ന കഥിതോ ഹരഃ
നീ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോകൂ, കാരണം ഹരനെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെട്ടില്ല.
പൃഷ്ടശ്ചാഹം ത്വയാ ദേവി വിഹായ ക്വ ഗതോഽസി മാമ്
ദേവിയേ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചു: 'നീ എന്നെ വിട്ട് എവിടേക്ക് പോയി?'
ഗത്വാഗ്രേ ഭൂധരസ്യാസ്യ കിം കൃതം ച ത്വയാ വിഭോ
ഈ മലയുടെ മുന്നിൽ പോയ ശേഷം, ഭഗവാനേ, നീ എന്ത് ചെയ്തു?
ദുരാധര്ഷതരഃ ശൈലഃ സമംതാദ്ദുരതിക്രമഃ
ഈ പർവ്വതം അത്യന്തം ജയിക്കാൻ പ്രയാസവും, എല്ലാ ദിശകളിലും കടക്കാൻ അസാധ്യവുമാണ്.
യേന മാര്ഗേണ വിശ്രബ്ധം ഗമിഷ്യാമഃ സുമധ്യമേ
സുന്ദരിയായവളേ, നമുക്ക് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പോകാൻ ഏത് വഴി ഉണ്ട്?
ത്വയാപ്യുക്തം മഹാദേവ കുണ്ഡഃ ശപ്തോ മയാ ഗണഃ । മമാജ്ഞാ ന കൃതാ യസ്മാദ്വിഫലം ന വചോ മമ
നീയും പറഞ്ഞുവല്ലോ, മഹാദേവാ, 'കുന്ഡനെ ഞാൻ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കാത്തതിനാൽ എന്റെ വാക്കുകൾ ഫലപ്രദമല്ല.'
ഭൈരവം രൂപമാസ്ഥായ യത്ര ത്വം ചോത്തരേ സ്ഥിതഃ 5.2.40.
ഭൈരവസ്വരൂപം ധരിച്ച്, നീ വടക്കുഭാഗത്ത് നിലകൊണ്ടു.
തസ്യ ദര്ശന മാത്രേണ ഗണപോഽയം ഭവിഷ്യതി
അവനെ ഒരു കാഴ്ച മാത്രം കണ്ടാൽ, ഈ ഗണപതി ഗണങ്ങളുടെ നായകനാകും.
ഇത്യുക്തഃ സ ത്വയാ ദേവി സമാസാദ്യ പുനഃപുനഃ
ദേവിയേ, നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സമീപിച്ചു.
മഹാകാലവനം ശീഘ്രം ലിംഗമാരാധ്യ സത്വരമ്
അവൻ വേഗത്തിൽ മഹാകാലവനത്തിൽ ശിവലിംഗത്തെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
ഇത്യുക്തസ്തത്ക്ഷണാത്പ്രാപ്തോ ദൃഷ്ട്വാ ലിങ്ഗം തു ശാശ്വതമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവൻ ഉടൻ അവിടെ എത്തി, ശാശ്വതമായ ലിംഗത്തെ കണ്ടു.
തതോ ദേവാഃ സഗംധര്വാഃ സിദ്ധാശ്ച പരമര്ഷയഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഥാഹം തത്ക്ഷണാത്പ്രാപ്തസ്ത്വയാ സാര്ദ്ധം ഗണൈര്വൃതഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ, നീയും ഗണങ്ങളും കൂടെ, ഉടൻ അവിടെ എത്തി.