ദമനന്റെ മോക്ഷം, ശിപ്രാ നദിയുടെ പരമ മഹത്വം എന്നിവയെ കുറിച്ച് വിവരണം അവസാനിച്ചപ്പോള് അവന്തി ഖണ്ഡത്തിലെ ശിപ്രാമഹിമാ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു. പാതാളത്തിലെ അമൃതഭവ എന്നത് എങ്ങനെ പ്രശസ്തമാണോ, അതുപോലെ തന്നെ ശിപ്രാ നദിയും മഹത്വം നേടിയതാണ്. ഒരിക്കല് പാതാളലോകത്ത്, പാമ്പുകളാല് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ആ ലോകത്ത്, രുദ്രന് ഭിക്ഷയെടുക്കാനായി എത്തി. അതിവിശേഷമായ വിശപ്പോടെ, ഭിക്ഷ ചോദിച്ചുകൊണ്ട്, ഓരോ വീട്ടിലും കടന്ന് രുദ്രന് ദയനീയമായ ശബ്ദത്തില് “ഭിക്ഷ ദാനമാക്കൂ” എന്ന് വിളിച്ചു നടന്നു. ക്രോധം കൊണ്ട് കണ്ണുകള് ചുവന്ന രുദ്രന് ത്രിശൂലം പിടിച്ച്, അത്യന്തം വിശപ്പോടെ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി. അവിടെ ഇരുപത്തൊന്ന് അമൃതപാത്രങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ജീവാത്മാക്കളുടെ ആധാരമായ ശംഭു അവിടെ എത്തി, ആ അമൃതപാത്രങ്ങളിലൊന്നും അമൃതം ശേഷിപ്പിക്കാതെ എല്ലാ പാത്രങ്ങളും ശൂന്യമാക്കി. ശേഷം അവിടെ നിന്ന് അവന് ഉയിർന്നു പോയി. പിന്നീട്, “ആര് ആണ് ഇതു ചെയ്തതെന്ന്? എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ഈ അമൃതം എവിടെ പോയി?” എന്നിങ്ങനെ പാമ്പുകള് തമ്മില് സംശയിച്ചു. “മുമ്പ് വലിയൊരു പാപത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങള്ക്കിടയില് സംശയങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ആരാണ് നമ്മുടെ മേല് കോപം കൊണ്ടു ഈ അമൃതം എടുത്തത്?” എന്നിങ്ങനെയും സംവാദം നടത്തി. അങ്ങനെ wives, children എന്നിവരോടൊപ്പം എല്ലാ പാമ്പുകളും ചേർന്ന് വിഷാദിച്ചു. അവരുടെ ദയയോടുകൂടി, അകായ ശബ്ദം അകാശത്തില് മുഴങ്ങി: “ശംഭു, വിശപ്പോടെ ഭിക്ഷ തേടി ഭോഗവതിപുരിയിലെ ഓരോ വീട്ടിലും എത്തിയിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പിനാകധാരിയെ ആരും ഭിക്ഷ നല്കിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പാത്രങ്ങളിലെ അമൃതം മുഴുവനും നഷ്ടമായത്, ഉത്തമനായ പാമ്പുകളേ.” അവിടെ തന്നെ, “ശിപ്രാ” എന്ന പേരില് പ്രശസ്തമായ ഒരു പ്രധാന നദിയുണ്ട്. അവളെ കണ്ട് മാത്രം എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവാദിദേവനായ ശിവനെ ആരാധിച്ച്, ശേഷം യഥാവിധി കർമങ്ങള് നടത്തണം. അങ്ങനെ ചെയ്താല് നേരത്തേപോലെ തന്നെ ലോകത്ത് വീണ്ടും അമൃതം ലഭിക്കും. അപ്പോള് തന്നെ, വ്യാസന് ദൈവികമായ വചനങ്ങള് ലോകം കേള്ക്കുന്ന വിധത്തില് ഉച്ചരിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വയോധികരും ഉള്പ്പെടെ എല്ലാവരും മഹാകാലവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആ സ്ഥലം എല്ലായിടത്തും പുഷ്പങ്ങള് വിതറിയതും വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിഴലില് ശീതളമായതും, രത്നങ്ങളാല് നിര്മ്മിച്ച പടികള് കൊണ്ടും താമരയുടെ ദളങ്ങള് കൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും ആയിരുന്നു. ഭൃഗുവും അങ്കിരസ്സും മുതലായ മഹർഷികള്, ഭാഗ്യശാലികളും പ്രശസ്തരുമായ വസുക്കള്, ആദിത്യന്മാര്, അശ്വിനീദേവന്മാര്, മരുത്ഗണങ്ങള് എന്നിവരും അവിടെ ശിപ്രാ നദിയെ സന്ധ്യാകാലത്ത് ധ്യാനത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും ആരാധിച്ചു. ഭഗ്യവതിയായ ഭാര്യമാരും ഭര്ത്താക്കളോടൊപ്പം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാജർഷിമാരും മോക്ഷമാര്ഗം പ്രാപിച്ചവരും അവിടെ ഇരുന്നു. വിവിധ ദേശങ്ങളില് നിന്നുള്ള യാത്രക്കാരും ആളുകളും അവിടെ കൂടിയിരുന്നു. അവിടെ എല്ലാവരും ധര്മകൃത്യങ്ങളും മഹാദാനങ്ങളും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ നാഗന്മാര് അമൃതം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ശിപ്രാനദിയിലേക്ക് സമീപിച്ചു. എല്ലാ പ്രധാന നാഗന്മാരും വേദാനുസൃതമായി ഭക്തിപൂര്വം പൂക്കളും, വേരുകെട്ടാത്ത താമരമാലകളും, വിവിധ പുഷ്പങ്ങളും ധാന്യങ്ങളും സമര്പ്പിച്ചു. ദീപങ്ങള്, അന്നം, വെറ്റില, വിവിധ ദാനങ്ങള് എന്നിവയോടെ അമൃതം ലഭിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് നാഗന്മാര് സ്തുതികള് പാടിത്തുടങ്ങി: “ചന്ദ്രചൂടനായവനേ, ജടാധാരിയായ പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം. മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനേ, ജടാമകുടധാരിയായവനേ, നമസ്കാരം. ചർമ്മധാരിയായവനേ, പർവതാധിപതിയായവനേ, നിർന്തരം നമസ്കാരം. കുരിശ്ശികാരനായവനേ, ഭക്ഷകനായവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.