സ്കന്ദപുരാണമ്

ഈ ലോകത്ത് ‘ബ്രഹ്മാ’ എന്ന നാമം പ്രശസ്തിയാർജ്ജിക്കുമെന്ന് അങ്ങനെ നിശ്ചയമായി. ശാപവും വരവും ഒരുപോലെ ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ പുത്രനെ സൃഷ്ടിച്ചു. യജ്ഞകുഡി കൈയിൽ പിടിച്ച്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ നെറ്റി തേച്ചപ്പോൾ അതിൽനിന്ന് ഒരു പുത്രൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ പുത്രന് അഞ്ച് മുഖങ്ങളും പത്ത് ഭുജങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ കുന്തം, വില്ല്, ഖഡ്ഗം, ശക്തി എന്നിവ കൈവശം വഹിച്ചിരുന്നു. അവൻ ചന്ദ്രക്കലയും ജടാമുടിയും സിംഹചർമ്മവസ്ത്രവും ധരിച്ചിരുന്നു. ഭവൻ, രുദ്രൻ, പിനാകധൃക്ക്—നീലലോഹിതൻ എന്ന പേരിൽ വില്ലധാരിയായ നീ അറിയപ്പെടുക. ആദ്യമേ അവൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ഏഴു മഹർഷിമാരെ—സനകാദികളെ—സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ മറ്റു മഹർഷിമാരെയും. ദേവന്മാരെ എട്ടു രൂപത്തിൽ, മൃഗജാതികളെ അഞ്ചു വിധത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടി ആദ്യം ദേവന്മാരിൽനിന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്; ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് എന്റെ ആരാധനയ്ക്കു യോഗ്യതയില്ല.” അതിന് നീല-ലോഹിതവണ്ണമുള്ള രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി: “നീ എന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് സത്യമാണ്.” ഇതു കേട്ട് ബ്രഹ്മാവ് മോഹഭ്രാന്തനായി, രാഗം മൂലം മനസ്സിൽ അഹംകാരം വളർന്നു. “സൃഷ്ടി വികസിപ്പിച്ച ദൈവം എന്നെ തുല്യനില്ല,” എന്നുള്ള ഭ്രമത്തിൽ, അഞ്ചുമുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാവ് അഭിമാനത്തോടെ നിലകൊണ്ടു. അവന്റെ രണ്ടാം മുഖം ഋഗ്വേദത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായി. അതിന്റെ അങ്കങ്ങൾ, ഉപവിഭാഗങ്ങൾ, ഇതിഹാസങ്ങൾ, രഹസ്യങ്ങൾ—എല്ലാം അവിടുന്ന് ഉദിച്ചുവന്നു. ആ മുഖത്തിൽ നിന്നു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അത്യന്തം വിചിത്രമായ തേജസ്സോടെ ജനിച്ചു. അവരുടെ പുത്രന്മാരോടുകൂടി, അവർ ആശങ്കയോടെ മനസ്സു നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. ശത്രുതയില്ലാതിരുന്നിട്ടും, അവർ തങ്ങളുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞുവെന്ന് കരുതി ഭീതിയിലായി. അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയിൽ ഞങ്ങൾ ക്ഷീണിതരായി; അതിനാൽ ദൈവത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കാം.” “നമുക്ക് ഭയങ്കരനായ അവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കാം; മറ്റെന്ത് മാർഗ്ഗവും ഇല്ല.” അങ്ങനെ അവർ മഹേശ്വരനെ ഉത്തമമായ സംഗീതത്തോടെ ഒരു സ്തുതിഗാനമായ രചിച്ചു: “ദേവാദിദേവാ, മഹാദേവാ, നമസ്കാരം, നമസ്കാരം വീണ്ടും വീണ്ടും. നാം മോഹഭ്രാന്തരായി, നിന്റെ അതുല്യമായ പരമമഹത്വം അറിയുന്നില്ല. നീ എല്ലാ ഭവനങ്ങളുടെയും ആധാരവും സൃഷ്ടിയുടെ കാരണവുമാണ്. നിന്റെ നാമം ജപിച്ചാൽ മാത്രവും സകല ജീവികളും ദുർഗതിയിൽ നിന്ന് മോചനം പ്രാപിക്കുന്നു. മഹാദേവാ, നിന്റെ രൂപങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. സകലഭാവങ്ങൾക്കുടിയവനേ, ലോകനാഥനേ, യാതൊരു വഷളും നിന്നെ അറിയുന്നില്ല; യുക്തിയായും കാലക്രമേനയും ദുഷ്കരമായ പ്രവർത്തികൾ നിനക്ക് സാധ്യമാണ്.” ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ആദരിച്ചു. ദേവന്മാരോടുകൂടെ മഹേശ്വരൻ മോഹനമെന്ന ആകർഷകമായ സംഗീതം ആലപിച്ചു. ദേവന്മാർ, ഋഷിമാർ, പിതൃങ്ങൾ, മനുഷ്യർ—എല്ലാവരും അവനെ സ്തുതിച്ചു. അവർ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ദയവായി ഞങ്ങൾക്കും ഒരു വരം നൽകുക. ഞങ്ങൾക്കുള്ള മഹത്തായ ശക്തിയും തേജസ്സും വീര്യവും—എല്ലാം നിന്റെ അനുകമ്പയാൽ തന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടി; അതിനാൽ ഞങ്ങൾ നന്ദിയുണ്ട്.” അവൻ ചെന്നെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ രാജസികതയും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് ഇരുന്നു. അന്ധകാരത്തിൽ മറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെയെത്തിയ ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. അപ്പോൾ സകലവിശ്വത്തിൻറെയും ആത്മാവും, സ്രഷ്ടാവും, സാരവും ആയ ദൈവം അവിടെയെത്തി. തേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന രുദ്രൻ അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവന്റെ കാന്തി ബ്രഹ്മാവിനെ മുഴുവൻ മൂടി. രാത്രിയിൽ അഥവാ ഉദയകാലത്തെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, അങ്ങനെ ആ ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം പരന്നു. അവൻ കൈകൂപ്പി നന്ദിയോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, സന്തോഷത്തോടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.