ശക്തിയേറിയ ഒരു ദാനവനായ നാമുചി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ അത്യന്തം ബലശാലിയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭദ്രകർണൻ ആ ദാനവനെ കണ്ടു. തന്റെ ശക്തിയുള്ള വാളുപയോഗിച്ച് ഭദ്രകർണൻ നാമുചിയുടെ കവർച്ച വസ്ത്രം വെട്ടി തകർത്ത് മാറ്റി. ഭദ്രകർണന്റെ ആ ആക്രമണത്തിൽ ആ ദൈത്യൻ ഭയാനകമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീണു; അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഹരനു നമസ്കരിച്ചു അവിടെ തന്നെ നിലനിന്നു. അപ്പോൾ ഹരൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നല്ലവനേ, എപ്പോഴും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, ഒരു വരം തേടു.” ഭദ്രകർണൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഇവിടെ ഉണ്ടാകട്ടെ; ഈ തടാകത്തിൽ നിങ്ങൾ സ്ഥിരമായി നിലനില്ക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ ഹരൻ പറഞ്ഞു: “ഈ തടാകത്തിലും ലിംഗത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരിക്കും. ഭദ്രകർണ തടാകത്തിൽ, ത്രയമ്പകനിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് വലിയ ഫലം ലഭിക്കും. അതിനാൽ, എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലുമുപരി അവിടെ സ്നാനം ആചരിക്കേണ്ടതാണ്.” ഇതാണ് കേദാരമായി പ്രശസ്തമായ സ്ഥലം; അത് മനുഷ്യരുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നതാണ്. അവിടെ വിശുദ്ധമായ മന്ദാകിനി നദി സരസ്വതിയുമായി ചേർന്നുചേരുന്നു. രാജാവേ, ഇപ്പോൾ നീ പുരാതനമായ ഒരു കഥ കേൾക്കൂ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ. അജപാല എന്ന രാജാവു, സൂര്യവംശത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, അത്യുത്തമനായ രാജാവായിരുന്നു. ആ രാജാവിന് യുദ്ധാനികൾ, കുതിരപ്പട, കാൽപ്പട എന്നിവ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാജാവേ, അവൻ തന്റെ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും നികുതി ഈടാക്കിയിരുന്നില്ല. ജനങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയാൽ, അവൻ അതിനെ തീർപ്പാക്കുമായിരുന്നു. അവൻ ഭൂമിയിൽ ഭരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മേഘങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ മഴ പെയ്യുകയും വിളകൾ രുചികരവുമായിരുന്നു. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷിയായ വസിഷ്ഠൻ അവിടെ എത്തി. രാജാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, വേദാനുസൃതമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ രാജാവു വസിഷ്ഠനെ ആദരിച്ചു. ആ മഹർഷിയെ പരമഭക്തിയോടെ ആദരിച്ച ശേഷം, രാജാവിന് രാജർഷിമാരുടെയും ദൈവർഷിമാരുടെയും കഥകൾ വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു. കഥകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, “ബ്രാഹ്മണനേ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം അറിയാം. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു സംശയം ഉണർന്നു. മഹർഷിയേ, ദയവായി അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറയൂ,” എന്നു രാജാവ് ചോദിച്ചു. “ദാനത്തിന്റെ ശക്തിയാലോ, വ്രതങ്ങളാലോ, യാഗങ്ങളാലോ ഇതൊക്കെയാണോ?” എന്നും രാജാവ് ചോദിച്ചു. “മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ ആസ്വാദനമുണ്ട്,” എന്നും പറഞ്ഞു. വസിഷ്ഠൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഞാൻ അതിന്റെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളും പറയാം. മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ, നീ ശൂദ്രവംശത്തിൽ ജനിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു ദുരഭിക്ഷം ആ പ്രദേശത്ത് ഉണ്ടായി. നീയും ഭാര്യയും ചേർന്ന് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ നീ മനോഹരമായതും ആഹ്ലാദകരമായതുമായ ഒരു താമരവനം കണ്ടു. മനസ്സിൽ നീ ചിന്തിച്ചു: ‘ഈ താമരകൾ ഞാൻ എടുക്കണം.’ അപ്പോൾ, നീയും ഭാര്യയും ചേർന്ന് ധാരാളം താമരകൾ എടുത്തു. എന്നാൽ, ആ ദുരഭിക്ഷത്തിൽ പീഡിതരായ ജനങ്ങളിൽ ആരും അവ സ്വീകരിച്ചില്ല. അങ്ങനെ, അന്നവസാനം നീ ഒരു ഏകാന്തമായ ഗുഹയിൽ അഭയം തേടി. അപ്പോൾതന്നെ, ഒരു ശബ്ദം നിന്റെ ചെവിയിൽ എത്തി.