അപ്പോള് ബ്രാഹ്മണനേ, നീ നിർമലനായ്, സംശയമില്ലാതെ ദോഷമുക്തനായി സാത്വിക ലോകം പ്രാപിക്കുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞയോടെ പറഞ്ഞ്, അവനോട് ആദരപൂർവ്വം വിട പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ഗുരുദക്ഷിണയുടെ ദൗത്യത്തിൽ അകപ്പെട്ടു, ഉത്തങ്കൻ ഭയങ്കരമായ വിശപ്പിൽ അലമുറയോടെ നടന്നു. അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ അവൻ ബില്വഫലങ്ങൾ കാണിച്ചു. അവയെ കറുത്ത കൃഷ്ണ്ണമൃഗചർമ്മത്തിൽ കെട്ടി, കാതിലുണ്ടായിരുന്ന കുണ്ണുകൽ നിലത്ത് വച്ചു. അവിടെ അതേ സമയത്ത്, സർപ്പങ്ങളിൽ പ്രധാനം ആയ തക്ഷകൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഉത്തങ്കൻ ഫലങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അപ്പോള് തന്നെ, തക്ഷകൻ നേരിട്ട് അവനെ സമീപിച്ച് കണ്ടു. ഉത്തങ്കനും ആ ഗുഹയുടെ വലിയിൽ എത്തി, അകത്തേക്ക് കയറി, ഇരുണ്ടതിൽ മുങ്ങി. അവിടെ അവനെ ദുഃഖത്താൽ അലഞ്ഞു, ഗുരുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ വേദനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടു. ഉടൻ അവൻ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലം പിളർത്തി. അങ്ങനെ അവിടുത്തെ വെളുത്തവണ്ണവും സകല ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നവുമായ ഒരു കുതിരയെ കണ്ടു. ഉടൻ അതു ചെയ്തപ്പോൾ പുക ഉയർന്നു. അപ്പോള് എല്ലാ സർപ്പങ്ങളും ഭീതിയിൽ ഓടിയെത്തി; അവയെ ഉത്തങ്കന് നൽകി, അവൻ അവരെ സ്വീകരിച്ചു, അവർ വിനയപൂർവ്വം വന്ദിച്ച് സ്വന്തം വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. നീ മുമ്പ് ഗുരുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആരെ ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു, അവൻ തന്നെയാണ് — നീ ദുഃഖിതനായി ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് അറിഞ്ഞ്, കരുണയോടെ വന്നത്. "ഞാൻ നിന്നെ അവിടെ കൊണ്ടുപോകാം, എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും ആധാരമായ ഗുരു വസിക്കുന്നിടത്തേക്ക്," എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, അതേ സമയത്ത്, ഉത്തങ്കൻ ഗൗതമന്റെ വസതിയിൽ എത്തി. അവിടെ, സ്നാനമെടുത്ത്, ധർമ്മപത്നി ഭർത്താവിനരികിൽ ചെന്നു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഗുരുദക്ഷിണയിലോ, ഗുരുവിനോടുള്ള കർത്തവ്യത്തിൽ അവൻ അശ്രദ്ധയുള്ളതായിപ്പോൾ കണ്ടു. എങ്കിലും, അവൻ സന്തോഷത്തോടും ആനന്ദത്തോടും കൂടി, കാതിൽ കുണ്ണുകൽ അണിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത് കണ്ട ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ അവ കാതിൽ അണിഞ്ഞു." "ഞാൻ സദാ ചിന്തിക്കുന്നത്, ആ കിണർ പശുവിന്റെ കാരണത്താലാണ് നിറയ്ക്കേണ്ടത്. അതിനാൽ നീ അതു ഉടൻ നിറയ്ക്കണം; മറ്റാരും ഈ ദൗത്യത്തിന് യോഗ്യരല്ല." ഉത്തങ്കൻ ആ കിണർ എങ്ങനെ നിറയ്ക്കാമെന്നു ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി. ദീർഘനാളായി ആലോചിച്ച ശേഷം, പർവതങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായൊരു പർവതൻ മഹർഷിയെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും പർവതങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ നേരത്തെ തന്നെ വെട്ടിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്." വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: "പർവതങ്ങളെ അവിടെ എത്തിക്കുന്നതിന് ഒരു മാർഗ്ഗമുണ്ട്, മഹാപർവതമേ. അവരിൽ അർബുദ എന്നൊരു പർവതൻ ഉണ്ട്, ബാല്യകാലം മുതൽ പ്രിയസുഹൃത്ത്. അവൻ ഉടൻ ഉയർന്ന് ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അതു ഇവിടെ എത്തിക്കും, സംശയമില്ല. അവനോടു നിർദ്ദേശം നൽകുക; അവനെ ദുഃഖിപ്പിക്കരുത്." വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആ പർവതൻ വീണ്ടും ആലോചിച്ചു: "മൈനാകൻ, നമ്മുടെ മകൻ, ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഇനി ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും? ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം? ഇവിടെ ശാപഭീതിയും, മകന്റെ കാരണമായ ദു:ഖവും ഉണ്ട്." ഉറപ്പോടെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, അവൻ നന്ദിവർദ്ധനനോട് പറഞ്ഞു: "അവിടെ ഒരു ഭയാനകമായ കിണർ ഉണ്ട് — അതു ഉടൻ നിറയ്ക്കണം. പലയിനം മരങ്ങൾ — പലയശ, ഖദിര, ധവ, ശാൽമലി എന്നിവയുടെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ടു അതു നിറയ്ക്കുക." "അതു ക്രൂരരായ മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും വിവിധഭിലന്മാരും നിറഞ്ഞ സ്ഥലമാണ്; മഹാപർവതമേ, ഞാൻ അവിടെ പോകാൻ യോജിച്ചവനല്ല." അപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ ഭയപ്പെട്ട നന്ദിവർദ്ധനനോട് പറഞ്ഞു: "എന്നുടെ വാസസ്ഥലം അവിടെ എപ്പോഴും നിന്റെ ശിരസ്സിൽ തന്നെ ആയിരിക്കും. അവിടെ വിവിധരൂപങ്ങളുള്ള, ഇലകളും പൂക്കളും ഫലങ്ങളുമായി അലങ്കൃതമായ മരങ്ങൾ ഉണ്ട്. നിന്റെ خاطر Maheśvara-യെ ഞാൻ തന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും." ഇങ്ങനെ ആ മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ അഴകായി പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു.