ತತ್ರಾಗಸ್ತ್ಯೋ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ದದೃಶೇ ಸುಚಿರಂ ಸ್ಥಿತಾಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಬಹುಕಾಲ ಇದ್ದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.
ರಾತ್ರಾವಬ್ಜೇಷು ಸಂಕೋಚೋ ದರ್ಶೇಷ್ವಬ್ಜಃ ಕ್ವಚಿದ್ವ್ರಜೇತ್
ರಾತ್ರಿ ಕಮಲವು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಯದಾರಭ್ಯ ದಧಾರೈನಾಂ ಮಾಧವೋ ಮಾನತಃ ಕಿಲ
ಮಾಧವನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಾಗಿನಿಂದ, ಗೌರವದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದನು.
ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಕೋಲರೂಪೇಣ ತ್ರಾಸಯಂತಂ ಮಹಾಸುರಮ್
ಅವನು ಹಂದಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹಾಸುರನನ್ನೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಭಯಪಡಿಸಿದನು.
ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯಾಥ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ಮುನಿವರ್ಯಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಚ
ನಂತರ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ಮಹಾಮುನಿಯು—
ಅಗಸ್ತಿರುವಾಚ ಕ್ಷೀರೋದಜೇ ಕಮಲಕೋಮಲಗರ್ಭ ಗೌರಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರಸೀದ ಸತತಂ ನಮತಾಂ ಶರಣ್ಯೇ ।। 4.1.5.
ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವಳೇ, ಕಮಲದಂತೆ ನಾಜೂಕಾದ ಗರ್ಭವಳೇ, ಗೋರಿಯೇ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ, ಸದಾ ನಮಿಸುವವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಳಾದವಳೇ, ದಯಮಾಡು.
ತ್ವಂ ಶ್ರೀರುಪೇಂದ್ರಸದನೇ ಮದನೈಕಮಾತರ್ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾಸಿ ಚಂದ್ರಮಸಿ ಚಂದ್ರಮನೋಹರಾಸ್ಯೇ। ಸೂರ್ಯೇ ಪ್ರಭಾಸಿ ಚ ಜಗತ್ತ್ರಿತಯೇ ಪ್ರಭಾಸಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರಸೀದ ಸತತಂ ನಮತಾಂ ಶರಣ್ಯೇ
ನೀನು ಇಂದ್ರನ ಮನೆಗೆ ಶ್ರೀಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಕಾಮನಿಗೆ ಏಕೈಕ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮನಮೋಹಕವಾದ ಮುಖವಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ, ಸದಾ ನಮಿಸುವವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಳಾದವಳೇ, ದಯಮಾಡು.
ತ್ವಂ ಜಾತವೇದಸಿ ಸದಾ ದಹ್ನಾತ್ಮಶಕ್ತಿರ್ವೇಧಾಸ್ತ್ವಯಾ ಜಗದಿದಂ ವಿವಿಧಂ ವಿದಧ್ಯಾತ್
ನೀನು ಸದಾ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹನಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಈ ವಿಭಿನ್ನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತ್ವತ್ತ್ಯಕ್ತಮೇತದಮಲೇ ಹರತೇ ಹರೋಪಿ ತ್ವಂ ಪಾಸಿ ಹಂಸಿ ವಿದಧಾಸಿ ಪರಾವರಾಸಿ
ನೀನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ, ಅಮಲೆಯೇ, ಹರಿಯೂ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ನೀನೇ ರಕ್ಷಿಸುವೆ, ನೀನೇ ನಾಶಮಾಡುವೆ, ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುವೆ, ನೀನೇ ಉನ್ನತವೂ ಅಧಮವೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ.
ಶೂರಃ ಸ ಏವ ಸ ಗುಣೀ , ಬುಧಃ ಧನ್ಯೋ ಮಾನ್ಯಃ ಸ ಏವ ಕುಲಶೀಲ ಕಲಾಕಲಾಪೈಃ
ಯಾರು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯೋ, ಗುಣವಂತನೋ, ಜ್ಞಾನಿಯೋ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯೋ, ಗೌರವಪಾತ್ರನೋ, ಉತ್ತಮ ಕುಲ, ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ್ದಾನೋ, ಅವನೇ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನು.
ಯಸ್ಮಿನ್ವಸೇಃ ಕ್ಷಣಮಹೋಪುರುಷೇ ಗಜೇಽಶ್ವೇ ಸ್ತ್ರೈಣೇ ತೃಣೇ ಸರಸಿ ದೇವಕುಲೇ ಗೃಹೇಽನ್ನೇ
ಮಹಾಪುರುಷನಾದ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಾನ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಾದರೂ ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಆ ಸ್ಥಳವೇನು ಆಗಲಿ—ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಹೆಣ್ಣು, ಹುಲ್ಲು, ಸರೋವರ, ದೇವಾಲಯ, ಮನೆ, ಅನ್ನ—ಎಲ್ಲವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.
ತ್ವತ್ಸ್ಪೃಷ್ಟಮೇವ ಸಕಲಂ ಶುಚಿತಾಂ ಲಭೇತ ತ್ವತ್ತ್ಯಕ್ತಮೇವ ಸಕಲಂ ತ್ವಶುಚೀಹ ಲಕ್ಷ್ಮಿ
ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಶುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ಶ್ರಿಯಂ ಚ ಕಮಲಾಂ ಕಮಲಾಲಯಾಂ ಚ ಪದ್ಮಾಂ ರಮಾಂ ನಲಿನಯುಗ್ಮಕರಾಂ ಚ ಮಾಂ ಚ। ಕ್ಷೀರೋದಜಾಮಮೃತಕುಂಭಕರಾಮಿರಾಂ ಚ ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯಾಮಿತಿ ಸದಾಜಪತಾಂ ಕ್ವ ದುಃಖಮ್
ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಶ್ರೀ, ಕಮಲಾ, ಕಮಲಗಳ ನಿವಾಸಿ, ಪದ್ಮಾ, ರಾಮಾ, ಎರಡು ಕಮಲಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದವಳು, ನಾನು, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವಳು, ಅಮೃತದ ಕುಂಭವನ್ನು ಹಿಡಿದವಳು, ಇರಾ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಿಯೆ—ಇವಳ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವೆಡೆ ಸದಾ ಜಪಿಸಲಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ದುಃಖವೂ ಇರದು.
ಇತಿ ಸ್ತುತ್ವಾ ಭಗವತೀಂ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ಹರಿಪ್ರಿಯಾಮ್
ಹೀಗೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು, ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ,
ಶ್ರೀರುವಾಚ ಪತಿವ್ರತೇ ತ್ವಮುತ್ತಿಷ್ಠ ಲೋಪಾಮುದ್ರೇ ಶುಭವ್ರತೇ
ಶ್ರೀಯು ಹೀಗೆಂದಳು: 'ಪತಿವ್ರತೆ, ಲೋಪಾಮುದ್ರೆ, ಶುಭವಾದ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡವಳೇ, ಏಳು.'
ಸ್ತುತ್ಯಾನಯಾ ಪ್ರಸನ್ನೋಹಂ ವ್ರಿಯತಾಂ ಯದ್ಧೃದೀಪ್ಸಿತಮ್ 4.1.5.
ಈ ಸ್ತುತಿಯ ಮೂಲಕ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಆಸೆಯಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೇಳು.
ತ್ವದಂಗಲಕ್ಷಣೈರೇಭಿಃ ಸುಪವಿತ್ರೈಶ್ಚ ತೇ ವ್ರತೈಃ
ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧವಾದ ವ್ರತಗಳಿಂದ,
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಮುನಿಪತ್ನೀಂ ತಾಂ ಸಮಾಲಿಂಗ್ಯ ಹರಿಪ್ರಿಯಾ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯೆ ಆ ಮುನಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
ಪುನರಾಹ ಮುನೇ ಜಾನೇ ತವ ಹೃತ್ತಾಪಕಾರಣಮ್
ಮತ್ತೆ ಆಕೆ ಮುನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು: 'ನಿನ್ನ ಹೃದಯದ ನೋವಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.'
ಯದಾ ಸ ದೇವೋ ವಿಶ್ವೇಶೋ ಮಂದರಂ ಗತವಾನ್ಪುರಾ
ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ದೇವರು, ವಿಶ್ವದೇಶ್ವರನು, ಮಂಡರ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ,
ತತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಂ ಪುನರ್ಜ್ಞಾತುಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಕೇಶವಂ ಗಣಾನ್
ಆ ಘಟನೆಗಳ ವಿವರವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬ್ರಹ್ಮ, ಕೇಶವ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು,
ತೇ ಚ ಕಾಶೀಗುಣಾನ್ಸರ್ವೇ ವಿಚಾರ್ಯ ಚ ಪುನಃಪುನಃ
ಅವರು ಕಾಶಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಲೋಚಿಸಿದರು.
ಇತಿ ಶ್ರುತ್ವಾಥ ಸ ಮುನಿಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಶ್ರಿಯಂ ತತಃ
ಇದು ಕೇಳಿದ ಮುನಿ ನಂತರ ಶ್ರೀಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು:
ಯದಿ ದೇಯೋ ವರೋ ಮಹ್ಯಂ ವರಯೋಗ್ಯೋಸ್ಮ್ಯಹಂ ಯದಿ
ನನಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದರೆ,
ಯೇ ಪಠಿಷ್ಯಂತಿ ಚ ಸ್ತೋತ್ರಂ ತ್ವದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮತ್ಕೃತಂ ಸದಾ
ನನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಚಿಸಲಾದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಯಾವವರು ಸದಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ,
ಮಾಸ್ತು ಚೇಷ್ಟವಿಯೋಗಶ್ಚ ಮಾಸ್ತು ಸಂಪತ್ತಿ ಸಂಕ್ಷಯಃ 4.1.5.
ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯಜನರಿಂದ ದೂರಾಗುವ ದುಃಖವೂ ಆಗಬಾರದು, ಸಂಪತ್ತಿನ ನಾಶವೂ ಆಗಬಾರದು.
ಇತಿ ಲಬ್ಧ್ವಾ ವರಂ ಸೋಥ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಚ
ಹೀಗೆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.
ಪಾರಾಶರ್ಯ ಉವಾಚ ಯಾಂ ವೈ ಹೃದಿ ನಿಧಾಯೇಹ ಪುರುಷಃ ಪುರುಷಾರ್ಥಭಾಕ್
ಪಾರಾಶರ್ಯನು ಹೀಗೆಂದನು: 'ಯಾರು ಅವಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಧ್ಯೇಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ—'
ತತಃ ಶ್ರೀದರ್ಶ ನಾನಂದ ಸುಧಾಧಾರಾಧುನೀಂ ಮುನಿಃ
ಆಗ ಆ ಮುನಿಯವರು, ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ಆನಂದವು ಅಮೃತದ ಹರಿವಿನಂತಿತ್ತು.
ವಹ್ನಿಕುಂಡಸಮುದ್ಭೂತ ಸೂತನಿರ್ಮಲಮಾನಸ
ಅವರು ಅಗ್ನಿಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.