ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅನಿಯಮಿತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಾ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡ ಪಾರ್ವತಿ, ಹಿಮವಂತನ ಮಗಳು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಣಾದ್ರಿಯ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು: "ಮೇರು ಬಾಣವನ್ನು ಧರಿಸುವವನೇ, ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ವರుణ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಗೌರವಿಸುವವನೇ, ಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ಜಹ್ನುವಿನ ಮಗಳ ಆಭರಣವಾದ ಚಂದ್ರಕಲೆಯನ್ನು ಕೇಶದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿರುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ಜಯವಾಗಲಿ. ಪರ್ವತದ ಮಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಕಾಮದ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರಚುರವಾಗುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ಜಯವಾಗಲಿ. ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ಜಯವಾಗಲಿ. ಹೇರಂಬನ ಪಿತಾ, ಷಣ್ಮುಖನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ಜಯವಾಗಲಿ." ಪಾರ್ವತಿ ಈ ರೀತಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಅವಳು ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಳು. ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಗರ್ವದಿಂದ, ಪಾರ್ವತಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಳು. ಇದಾದ ನಂತರ, ಇಂದ್ರನು ಪಲೋಮಾ ಅವರ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕಿನ ರಕ್ಷಕರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ವಸುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಹನ್ನೊಂದು ಮಹಾ ರುದ್ರರು, ಹನ್ನೆರಡು ಆದಿತ್ಯರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ನಾಗಗಳು, ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ಶಿವನ ಸೇವಕರು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಹೇಶಾನನ ಸುತ್ತಲೂ ಸೇರಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, будто ಜಗತ್ತಿನ ಅಂತ್ಯದ ಭಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆ, ಆ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಪಾರ್ವತಿ ಬಹು ದಿನಗಳ ಬೇಸರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಿವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಕಣ್ಗಳಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ನಗುನಗುವ ಮುಖ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಕಂಠದಿಂದ ಅವಳು ಮಾತನಾಡಿದಳು: "ಎಲ್ಲರೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವರೆಂದು, ನಾನು ಕೂಡ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇನೆ." ಶಿವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ದೇವಿಯೇ, ಈ ತಲೆತಿರುಗುವಿಕೆ ನಿತ್ಯವೂ ನಿನಗೆ ಸ್ವಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ. ತಪಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಗಳು ಕಠಿಣ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯ. ನಾನು ನಾರಾಯಣ, ನೀನು ಲಕ್ಷ್ಮಿ; ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಾ, ನೀನು ಸರಸ್ವತಿ; ನೀನು ವಾರುಣೀ, ನಾನು ನಾಗರಾಧಿಪತಿ; ನೀನು ರೋಹಿಣೀ, ನಾನು ಚಂದ್ರ; ನೀನು ಜಾಹ್ನವೀ, ನಾನು ಸಾಗರ; ನೀನು ಮೇರು, ನಾನು ಭೂಮಿ; ನೀನು ಜ್ಞಾನ, ನಾನು ರಾಜಾಧಿರಾಜ; ನೀನು ಶಾಂತಿ, ನಾನು ವಾಯು; ನೀನು ವಿದ್ಯೆ, ನಾನು ಜ್ಞೇಯ; ನೀನು ವಾಣಿ, ನಾನು ಅರ್ಥ, ಪಾರ್ವತಿ. ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಧಿಪತಿ. ದೇವಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ sosten ಮಾಡಿದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀನು ಚೇತನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶದ ಸಾರ. ಈಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇಲ್ಲದಂತಹದು, ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ." ಗೌರಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಸಮೀಪದಿಂದ ಒಂದಾಗಿ ಎರಡು ಅರ್ಥಗಳು ಒಂದಾಗುವಂತೆ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವಾ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಆ ಅದ್ಭುತ ರೂಪವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು—ಶಿವ ಮತ್ತು ಪಾರ್ವತಿಯ ಸಂಗಮ. ಅರ್ಧ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಕಲೆಯ ಅಲಂಕಾರ, ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಂದನ ಬೆಳಕು; ಅಂಗಗಳು ಒಂದೇ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಒಂದು ಸ್ತನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. "ದೇವಿಯೇ, ಇನ್ನು anger ನಿನಗೆ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು. "ಏನಾದರೂ, ಸ್ತನದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವಳೇ, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡು. ಎಲ್ಲ ಜನರು ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲಿ. ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವವಳಾದ ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಳೆ. ಇದರಿಂದ ಮಾನವರ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳು ಹೋಗಿ, ದುಃಖಗಳು ನಾಶವಾಗಲಿ." ಈ ರೀತಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತು ಶಿವನ ದಿವ್ಯ ಸಂಗಮವನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದರು.