નમસ્કૃત્વાઽથ તામૂચે કૃતાંજલિપુટા સ્થિતા
પછી, હાથ જોડીને ઊભી રહી, તેણે નમસ્કાર કરી અને વાત કરી.
તથાન્યાસામપીંદ્રાણિ દેવતાનામસંશયમ્
એ જ રીતે, બીજાં દેવતાઓની રાણીઓ પણ નિઃસંદેહ કરે છે.
અપ્યહં નરકં રૌદ્રં પ્રગચ્છામીંદ્રવલ્લભે
હું, ઇન્દ્રપ્રિયે, જો ભયાનક નરકમાં જવું પડે તો પણ તૈયાર છું.
અનાદિમધ્યપર્ય્યન્તા જ્ઞાનૈશ્વર્યસમ ન્વિતા
તે જ્ઞાન અને સામર્થ્યથી યુક્ત છે અને તેનું neither આરંભ, મધ્ય કે અંત નથી.
યામારાધયતે વિષ્ણુર્બ્રહ્મા રુદ્રશ્ચ વાસવઃ
વિષ્ણુ, બ્રહ્મા, રુદ્ર અને વાસવ પણ તેની આરાધના કરે છે.
યયા વ્યાપ્તમિદં સર્વં ત્રૈલોક્યં સચરાચરમ્
તેના દ્વારા આ આખું ત્રિલોક, ચાલતું અને અચળ બધું વ્યાપ્ત છે.
મમાજ્ઞાં પાલયન્તિ સ્મ દેવદાનવપન્નગાઃ
મારા આદેશને દેવતાઓ, દાનવો અને સાપો બધાએ માન્યો હતો.
કિંનરા ગુહ્કા યક્ષાઃ કિં પુનર્મર્ત્યધર્મિણઃ
કિંનર, ગુહ્યક અને યક્ષ પણ એમ જ કરતા—તો પછી ધર્મ પાળનારા મનુષ્યોને તો જરૂર જ કરવું જોઈએ.
તન્નૂનં વજ્રઘાતેન ચૂર્ણયિષ્યામિ તે શિરઃ
હવે હું નિશ્ચયપૂર્વક તારા માથાને વજ્રના ઘા વડે ચૂર કરી દઈશ.
ધૈર્યમાલંબ્ય તાં પ્રાહ ભૂય એવ સુરેશ્વરીમ્ ૬.૬૨.
ધૈર્ય રાખીને તેણે ફરી દેવતાઓની રાણીને સંબોધી કહ્યું.
યસ્યાઃ પ્રાપ્તં ત્વયૈશ્વર્યં પરા તાં તોષયામ્યહમ્
જેની કૃપાથી તને સર્વોચ્ચ સત્તા મળી છે, હું એનું મન પ્રસન્ન કરવાનો પ્રયાસ કરીશ.
તથાપિ વધયોગ્યાં માં મન્યસે વિક્ષિપાયુધમ્
છતાં પણ, તું મને, શસ્ત્ર ધારણ કરનારને, મારવા યોગ્ય માને છે.
તચ્છુત્વા કુરુ યચ્છ્રેયો વિચિન્ત્ય મનસા તતઃ માં નિષૂદયિતું શક્તાઃ પાર્વત્યાં શરણં ગતામ્
આ સાંભળી, મનમાં શું સારું છે તેનું વિચારી, જે યોગ્ય હોય તે કર; પણ પાર્વતીમાં શરણ લીધેલી મને તું નાશી શકતી નથી.
તસ્માદ્દ્રુતં દિવં ગચ્છ મા ત્વં કોપં વૃથા કુરુ
એથી, તું તરત જ સ્વર્ગે પરત જા; ખોટા ગુસ્સામાં સમય વેડફીશ નહિ.
ચિન્તયામાસ તદિદં મરણે કૃતનિશ્ચયા
મરણનો નિશ્ચય કરીને, તેણે આ વાત પર વિચાર કર્યો.
ન પ્રસીદતિ મે દેવી યસ્માત્પર્વતનંદિની
કારણ કે, પર્વતકન્યા દેવી મારી પર પ્રસન્ન થતી નથી.
તન્નૂનં જ્વલનં દીપ્તં સેવયિષ્યામિ સત્વરમ્
હવે હું ચોક્કસ તત્કાળ જ્વલંત અગ્નિમાં જઈશ.
દુગ્ધકુંદેન્દુસંકાશં સંજાતં સહસા વૃષમ્
એ સમયે, દૂધ, કુન્દ અને ચાંદની જેવો તેજસ્વી વૃષભ અચાનક દેખાયો.
ચતુર્ભુજાં પ્રસન્નાસ્યાં દિવ્યરૂપસમન્વિતામ્
તેણે ચાર હાથવાળી, પ્રસન્ન ચહેરાવાળી અને દિવ્ય રૂપે શોભતી મૂર્તિને જોયી.
તતઃ સમ્યક્સમાલોક્ય જ્ઞાત્વા તાં પર્વતાત્મજામ્ ૬.૬૨.
પછી, સારી રીતે નિહાળી, તેણે ઓળખી લીધું કે એ પર્વતની પુત્રી છે.
નમસ્તે દેવદેવેશિ નમસ્તે સર્વવાસિનિ
હે દેવદેવીઓની સ્વામી, તને વંદન છે; હે સર્વત્ર વસનારી, તને વંદન છે.
શક્રાદયોઽપિ દેવાસ્તે પરમાર્થેન નો વિદુઃ
શક્રાદિ દેવતાઓ પણ તને સાચે ઓળખી શકતા નથી.
યસ્યાઃ સર્વં મહીવ્યોમજલાગ્નિપવનાત્મકમ્
જેની અંદર આખું પૃથ્વી, આકાશ, પાણી, અગ્નિ અને વાયુનું સ્વરૂપ છે.
ન તસ્યા જન્મનિ બ્રહ્મા ન નાશાય મહેશ્વરઃ
એના જન્મ સમયે બ્રહ્મા પણ અને અંત સમયે મહાદેવ પણ એને સમજી શકતા નથી.
તથાષ્ટગુણમૈશ્વર્યં યસ્યાઃ સ્વાભાવિકં પરમ્
જેની સ્વાભાવિક અને સર્વોચ્ચ શાસનશક્તિ આઠ પ્રકારની મહિમાથી ભરપૂર છે,
યસ્યા રૂપાણ્યનેકાનિ સમ્યગ્ધ્યાનપરાયણાઃ
જેની અનેક રૂપો છે, અને જેમને સાચા ધ્યાનમાં તલીન રહેનારા ભક્તો શરણ જાય છે,
હૃદિ સંકલ્પ્ય યદ્રૂપં ધ્યાનેનાર્ચંતિ યોગિનઃ
જેનું રૂપ યોગીઓ મનમાં ધારીને ધ્યાન દ્વારા પૂજે છે,
તાં દેવીં માનુષી ભૂત્વા કથં સ્તૌમિ મહેશ્વરીમ્
હું માનવ રૂપે રહીને કેવી રીતે એ મહાન મહેશ્વરી દેવીની સ્તુતિ કરી શકું?
અસંદિગ્ધં પ્રદાસ્યામિ યત્તે હૃદિ સદા સ્થિતમ્
હું તને એ જ આપું છું, જે તારા હૃદયમાં હંમેશા સ્થિર છે અને જેમાં કોઈ સંશય નથી.
તત્કિં તેન કરિષ્યામિ સાંપ્રતં જરયાવૃતા ॥ ૬.૬૨.
પણ હવે, વૃદ્ધાવસ્થાથી ઘેરાયેલો છું, તો એથી હું શું કરી શકું?