તતોઽહં દંડમુદ્યમ્ય કાલદંડોપમં રુષા
પછી હું ગુસ્સામાં, સમયના દંડ જેવો, મારી લાકડી ઉંચી કરી—
નાપરાધ્યામિ તે કિંચિદહં બ્રાહ્મણસત્તમ
હે શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ, મેં તને કશું પણ અપરાધ નથી કર્યો—
તતો મયા સ સંપ્રોક્તઃ કોપાત્સલિલપન્નગઃ મમ ભાર્યા પ્રિયા પૂર્વં સર્પેણાસીદ્વિનાશિતા
પછી મેં ગુસ્સામાં તે જળમાં રહેતા સાપને કહ્યું: 'મારી પ્રિય પત્ની પહેલા સાપથી નાશ પામી હતી.'
તતોઽહં તેન વૈરેણ સૂદયામિ મહો રગાન્ હત્વા દંડપ્રહારેણ તસ્માદિષ્ટતમં સ્મર
એ વેરના કારણે હું મોટા સાપોને મારી નાખું છું; લાકડીના પ્રહારથી, તું જે સૌથી વધારે પ્રેમ કરે છે તેને યાદ રાખ—
તતઃ સ માં પુનઃ પ્રાહ ભયેન મહતાવૃતઃ
પછી તે સાપ, મોટો ડર લઈને, ફરીથી મને બોલ્યો—
અન્યે તે પન્નગા વિપ્ર યે દશંતીહ માનવાન્ ૬.૨૯.
હે બ્રાહ્મણ, અહીં અન્ય સાપો છે, જે માણસોને દંશે છે—
એવં પ્રજલ્પમાનોઽપિ સ દંડેન મયા હતઃ
એમ બોલતો હતો ત્યારે હું મારા દંડથી તેને માર્યો.
અથાસૌ લગુડસ્પર્શાત્તત્ક્ષણાદેવ પન્નગઃ
પછી, જ્યારેજ લાકડી તેને સ્પર્શી, એ પળે જ એ સાપ બન્યો.
તદાશ્ચર્યં સમાલોક્ય તતોઽહં વિસ્મયાન્વિતઃ
એ અદભુત ઘટના જોઈને હું આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયો.
કો ભવાન્કિમિદં રૂપં કૃતં સર્પમયં વિભો
તમે કોણ છો? આ સાપ જેવું રૂપ કેમ ધારણ કર્યું છે, હે પ્રભુ?
તતઃ પ્રોવાચ માં હૃષ્ટઃ સ નરઃ પ્રશ્રયાન્વિતઃ
પછી એ મનુષ્ય આનંદિત અને વિનમ્ર થઈને મને કહ્યું:
અહમાસં પુરા વિપ્ર ચમત્કારપુરોત્તમે
હું પહેલાં, હે બ્રાહ્મણ, ચમત્કારપુરમાં હતો, એ શ્રેષ્ઠ શહેરમાં.
કસ્યચિત્ત્વથ કાલસ્ય તત્ર યાત્રા વ્યજાયત
કેટલાંક સમય પછી ત્યાં યાત્રા નીકળી.
અથ તત્ર સમાયાતા મુનયઃ સંશિતવ્રતાઃ
પછી ત્યાં દૃઢ વ્રત ધરાવતા ઋષિઓ આવ્યા.
શૈવાઃ પાશુપતાશ્ચૈવ તથા કાપાલિકાશ્ચ યે ૬.૨૯.
શિવભક્તો, પાશુપત અને કાપાલિક પણ આવ્યા.
એકાહારા નિરાહારા વાયુભક્ષાસ્તથાપરે
કેટલાંક એક વખત જ ખાવા, કેટલાંક ઉપવાસ કરતા, અને કેટલાંક હવા પર જીવતા.
તેઽભિવન્દ્ય યથાન્યાયં દેવદેવં મહેશ્વરમ્
તેમણે યોગ્ય રીતે દેવોના દેવ મહેશ્વરને વંદન કર્યું.
રાજર્ષીણાં પુરાણાનાં દેવેન્દ્રાણાં ચ હર્ષિતાઃ
એ રીતે, રાજઋષિઓ અને દેવોના વડાઓ પણ આનંદિત થયા.
એવં મહોત્સવે તત્ર વર્તમાને મહોદયે
એ રીતે, ત્યાં મહોત્સવ અને મહાસંપત્તિ ચાલી રહી હતી.
શિવદર્શનવિદ્વેષી તમસા સંવૃતાશયઃ
જેનું મન અંધકારથી ઢંકાયેલું હતું અને શિવદર્શનનો દ્વેષી હતો—
જલસર્પં સમાદાય સુદીર્ઘં ભીષણાકૃતિમ્
એણે લાંબો અને ભયાનક દેખાવ ધરાવતો જલસાપ પકડી લીધો.
તતશ્ચ ક્ષિપ્તવાંસ્તત્ર મહાજનસમાગમે
પછી એણે એ મહાજનસમૂહ વચ્ચે ફેંકી દીધો.
તત્રાસીત્તાપસો નામ્ના સુપ્રભઃ શંસિતવ્રતઃ ૬.૨૯.
ત્યાં સુપ્રભા નામનો એક તપસ્વી હતો, જે દૃઢ વ્રત માટે પ્રસિદ્ધ હતો.
નિષ્કંપાં સુદૃઢામૃજ્વીં નાતિસ્તબ્ધાં ન કુંચિતામ્
એ અડગ, ખૂબ મજબૂત, સીધો, ન તો વધારે કઠોર, ન તો વાંકો હતો.
સંપશ્યન્નાસિકાગ્રં સ્વં દિશશ્ચાનવલોકયન્
પોતાની નાકની ટોચ પર નજર રાખી, કોઈ દિશામાં નજર ન ફેરવી.
આવર્તપંકજાંતઃસ્થમષ્ટપત્ર મધોમુખમ્
કમળના ગોળ ભાગમાં, આઠ પાંખડીઓના મધ્યમાં, નીચે તરફ મુખ રાખીને.
પશ્યન્પદ્માસનસ્થં ચ વૈદનાથં મહેશ્વરમ્
પદ્માસનમાં બેઠેલા વૈદ્યનાથ મહેશ્વરને જોઈ રહ્યો.
અનિંદ્યં ચાપ્યભેદ્યં ચ જરામરણવર્જિતમ્
જે નિર્દોષ છે, જેને કોઈ નુકસાન કરી શકતું નથી, અને જે વૃદ્ધાવસ્થા તથા મૃત્યુથી મુક્ત છે.
અંગુષ્ઠતર્જનીયોગં કૃત્વા હૃદયસંગતમ્
અંગૂઠા અને તर्जનીને જોડીને, હૃદય પાસે રાખ્યું.
વેષ્ટયામાસ ભોગેન નિશ્ચલસ્ય મહાત્મનઃ
તે અડગ મહાત્માને પોતાના પાંખથી ઘેરી લીધો.