શ્રુતિ સ્મૃતિ પુરાણં ચ વિદ્યોપનિષદસ્તથા
વેદ, સ્મૃતિ, પુરાણો અને જ્ઞાનની ઉપનિષદો—આ બધું જ છે.
વેદાનુવચનં જ્ઞાત્વા બ્રહ્મચર્ય તપો દમઃ 4.1.41.
વેદના પાઠ શીખ્યા પછી બ્રહ્મચર્ય, તપ અને મનની નિયંત્રણ રાખવી જોઈએ.
સ હિ સર્વૈર્વિજિજ્ઞાસ્ય આત્મૈવાશ્રમવર્તિભિઃ
જીવનના દરેક આશ્રમમાં રહેનાર સૌ માટે માત્ર આત્માનું જ જ્ઞાન મેળવવું યોગ્ય છે.
આત્મજ્ઞાનેન મુક્તિઃ સ્યાત્તચ્ચ યોગાદૃતે નહિ
મુક્તિ તો આત્માજ્ઞાનથી મળે છે, અને તે યોગ વિના શક્ય નથી.
નારણ્યસંશ્રયાદ્યોગો ન નાનાગ્રંથ ચિંતનાત્
ફક્ત જંગલમાં રહીને કે અનેક ગ્રંથોનું ચિંતન કરીને યોગ પ્રાપ્ત થતો નથી.
ન ચ પદ્માસનાદ્યોગો ન વા ઘ્રાણાગ્રવીક્ષણાત્
પદ્માસન બેસવાથી કે નાકના ટોચ પર નજર ગોઠવીને પણ યોગ મળતો નથી.
અભિયોગાત્સદાભ્યાસાત્તત્રૈવ ચ વિનિશ્ચયાત્
પરંતુ સતત પ્રયત્ન, નિયમિત અભ્યાસ અને દૃઢ નિશ્ચયથી જ યોગ પ્રાપ્ત થાય છે.
આત્મક્રીડસ્ય સતતં સદાત્મમિથુનસ્ય ચ
સદાય આત્મામાં આનંદ માણવાથી અને આત્મા સાથે એકરૂપતા રાખવાથી.
અત્રાત્મવ્યતિરેકેણ દ્વિતીયં યો ન પશ્યતિ
અહીં જે બીજું કંઈ પણ આત્મા સિવાય જુએ નહીં—
સંયોગસ્ત્વાત્મમનસોર્યોગ ઇત્યુચ્યતે બુધૈઃ
જ્ઞાની લોકો કહે છે કે આત્મા અને મનનું એકતામાં મિલન થવું એ જ યોગ છે.
વિષયેંદ્રિય સંયોગો યોગ ઇત્યપ્યપંડિતૈઃ
પરંતુ અજ્ઞાની લોકો કહે છે કે ઇન્દ્રિયો અને વિષયોની મિલન જ યોગ છે.
દુર્નિવારા મનોવૃત્તિર્યાવત્સા ન નિવર્તતે 4.1.41.
મનના પ્રવાહને અટકાવવું બહુ મુશ્કેલ છે, જ્યાં સુધી તે પોતે શાંત ન થાય.
વૃત્તિહીનં મનઃ કૃત્વા ક્ષેત્રજ્ઞે પરમાત્મનિ
મનને સર્વપ્રકારની પ્રવૃત્તિથી મુક્ત કરીને તેને ક્ષેત્રજ્ઞ, પરમાત્મામાં સ્થિર કરવું જોઈએ.
બહિર્મુખાનિ સર્વાણિ કૃત્વા ખાન્યંતરાણિ વૈ
બધી ઇન્દ્રિયો, જે બહાર દોડે છે, તેને અંદર તરફ ફેરવી લેવી જોઈએ.
સર્વભાવવિનિર્મુક્તં ક્ષેત્રજ્ઞં બ્રહ્મણિ ન્યસેત્
બધા ભાવોથી મુક્ત થયેલા ક્ષેત્રજ્ઞને બ્રહ્મમાં સ્થિર કરવો જોઈએ.
યન્નાસ્તિ સર્વલોકેષુ તદસ્તીતિ વિરુધ્યતે
જે વસ્તુ સર્વ લોકોમાં નથી, તેને છે એવું કહીએ તો એ વિરુદ્ધ થાય છે.
સ્વસંવેદ્યં હિ તદ્બ્રહ્મ કુમારી સ્ત્રી સુખં યથા
જેમ એક કુમારી પોતાનું આનંદ માત્ર પોતે જ જાણે છે, એ જ રીતે એ બ્રહ્મ તત્વ પણ માત્ર પોતાના અનુભવથી જ જાણી શકાય છે.
નિત્યાભ્યસનશીલસ્ય સ્વસંવેદ્યં હિ તદ્ભવેત્
જે સતત અભ્યાસ કરે છે, તેને પણ એ બ્રહ્મ તત્વ પોતાનાં અનુભવથી જ પ્રાપ્ત થાય છે.
ક્ષણમપ્યેકમુદકં યથા ન સ્થિરતામિયાત્
જેમ પાણી એક ક્ષણ પણ સ્થિર રહેતું નથી,
અતોઽનિલં નિરુંધીત ચિત્તસ્ય સ્થૈર્ય હેતવે
એથી મનને સ્થિર કરવા માટે શ્વાસને રોકવો જોઈએ.
આસનં પ્રાણસંરોધઃ પ્રત્યાહારશ્ચ ધારણા
આસન, શ્વાસનો નિયંત્રણ, ઇન્દ્રિયોની પાછી ખેંચ, અને એકાગ્રતા—
આસનાનીહ તાવંતિ યાવંત્યો જીવયો નયઃ 4.1.41.
આ જગતમાં જેટલા જીવ છે, એટલાં આસન છે.
એતદભ્યસનાન્નિત્યં વર્ષ્મદાર્ઢ્યમવાપ્નુયાત્
આનું નિયમિત અભ્યાસ કરવાથી શરીરમાં દૃઢતા આવે છે.
દક્ષિણં ચરણં ન્યસ્ય વામોરૂપરિ યોગવિત્
યોગ જાણનારએ જમણું પગ ડાબા જાંઘ પર મૂકવું જોઈએ.
કરાભ્યાં ધારયેત્પશ્ચાદંગુષ્ઠૌ દૃઢબંધવિત્
પછી બંને હાથથી અંગૂઠા મજબૂતીથી પકડીને બાંધવા જોઈએ.
અથવા હ્યાસને યસ્મિન્સુખમસ્યોપજાયતે
અથવા, જે આસનમાં બેઠા બેઠા આરામ મળે, એ આસન પણ યોગ્ય છે.
ન તોયવહ્નિસામીપ્યે ન જીર્ણારણ્યગોષ્ઠયોઃ
પાણી કે અગ્નિ પાસે, કે જૂના જંગલ કે ગૌશાળામાં ક્યારેય નહીં,
કેશભસ્મતુષાંગાર કીકસાદિ પ્રદૂષિતે
કે જ્યાં વાળ, ભસ્મ, છોડ, કીંકો, કાંઈક આવું ફેલાયેલું હોય, એવાં જગ્યા પર નહીં,
સર્વબાધાવિરહિતે સર્વેંદ્રિયસુખાવહે
પછી એવી જગ્યા પસંદ કરો જ્યાં કોઈ અવરોધ ન હોય અને સર્વે ઇન્દ્રિયો આરામ અનુભવે.
નાતિતૃપ્તઃ ક્ષુધાર્તો ન ન વિણ્મૂત્રપ્રબાધિતઃ
ન તો વધારે તૃપ્ત, ન તો ભૂખ્યો, અને ન તો મૂત્ર-મલની તકલીફથી પીડાયેલો હોવો જોઈએ.