અચિંતયચ્ચ કોયં મે નિર્હેતુઃ સત્ત્વવિપ્લવઃ
તે વિચારી રહ્યો, 'આ મનની અકારણ ઉથલપાથલ શું છે?'
ઇતિ ચિંતાકુલે તસ્મિંસ્તજ્જ્ઞાનેપ્યપટીયસિ
એ રીતે ચિંતામાં ગરકાવ, કારણ શોધવામાં અસમર્થ હતો.
નિરીક્ષમાણ એવાસ્મિન્હિત્વા તિર્યક્કલેવરમ્
જ્યારે તે નિરિક્ષણ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે તેણે બે જીવોને જોયા, જેમણે પોતાનું પ્રાણી સ્વરૂપ છોડી દીધું હતું.
કિરીટિનૌ કુણ્ડલિનૌ હારકેયૂરધારિણૌ
તેમણે મુકુટ અને કુંડળ પહેર્યા હતા, અને હાર તથા કયૂરથી સજ્જ હતા.
અવોચતાં ચ નૃપતિમાશ્ચર્યાકૃષ્ટમાનસમ્
તેમણે રાજાને સંબોધન કર્યું, જેનું મન આશ્ચર્યથી ભરેલું હતું.
રાજન્નલં વિષાદેન શોણાદ્રીશપ્રભાવતઃ
રાજા, દુઃખ ન કર; આ શોણ પર્વતના સ્વામીની શક્તિથી છે.
તદોવાચ તયોઃ કિંચિદાશ્વસ્તઇવ પાર્થિવઃ 1.3.2.22.
પછી, તેમના દ્વારા થોડી શાંતિ મળતાં, રાજાએ વાત કરી.
કૌ યુવાં નિર્મિતો યાભ્યામભિષંગો મમેદૃશઃ
તમે કોણ છો, જેમના કારણે મને આવું અજીબ અનુભવ થયું?
ઇતિ તેન કૃતે પ્રશ્ને તમુવાચ કલાધરઃ
તે પ્રશ્ન પૂછતાં, કલાધરએ તેને જવાબ આપ્યો.
અવેહિ રાજન્નાવાં હિ પુરાવિદ્યાધરેશ્વરૌ
રાજા, જાણો કે અમે પહેલાં વિદ્યાધરોમાં સ્વામી હતા.
એકદા તુ સુવર્ણાદ્રેઃ પાર્શ્વે દુર્વાસસો મુનેઃ
એક વખત, સુવર્ણ પર્વત પાસે, દુર્વાસા મુનિની આશ્રમમાં,
ક્રોશેદ્ધાં તપસસ્તસ્ય શિવારાધનસાધનીમ્
અમે ત્યાં જોરથી તપ કર્યાં, જે શિવની આરાધના માટે હતું.
વિનીતાવપ્યસંજાતૌ તત્ત્વોચિતસુધીગણૌ
શિસ્તબદ્ધ હોવા છતાં, સત્યની સમજ હોવા છતાં, અમે અહંકારમાં આવી ગયા.
સ્થલસ્ય તસ્ય સૌહાર્દાત્કાંતિશાલ્યતિગર્વિતઃ
તે સ્થળની પ્રેમ અને તેની તેજસ્વિતામાં વધારે ગર્વથી, અમે દંભી બની ગયા.
અહં તુ તત્ર પુષ્પાણાં ગંધાતિશયમોહિતઃ
હું તો ત્યાં એ ફૂલોની અદભુત સુગંધથી સંપૂર્ણ મગ્ન થઈ ગયો હતો.
તતઃ શાંડિલ્યમૂલસ્થો વ્યાઘ્રચર્માસને સ્થિતઃ
પછી, શાંડીલ્ય વૃક્ષની જડ પાસે, વાઘના ચામડાની આસન પર બેઠેલા,
અમર્ષોત્કર્ષનીરંધ્રસ્પંદમાનાધરચ્છદઃ 1.3.2.22.
તેના હોઠો ગુસ્સાથી કાંપતા હતા, મનમાં ઉગ્ર ક્રોધથી ભરાયેલા.
સરોષોઽભૂત્તેજસાઢ્યો ઘર્મદંતુરવિગ્રહઃ
તે ગુસ્સે ભરાયો, શરીરથી તીવ્ર ગરમી ફેલાતી હતી, આખું રૂપ તણાવમાં અને ઉગ્ર લાગતું હતું.
આઃ પાપૌ પ્રચ્યુતાચારૌ કૌ યુવામતિગર્વિતૌ
અરે! તમે બંને દુષ્ટ છો, તમારો વર્તન ખરાબ છે, કોણ છો તમે, એટલા અહંકારથી ભરેલા?
તપોવનમિદં મત્કં પાવનં ભૂતભાવનમ્
આ મારું આશ્રમ છે, પવિત્ર સ્થાન છે, જીવોના નિવાસસ્થાન છે, શુદ્ધ અને પવિત્ર છે.
પુરવૈરિસપર્યાયાઃ પર્યાયકમિદં વનમ્
આ જંગલ શહેરના દુશ્મનોનું બીજું નિવાસસ્થાન છે.
તદેતત્પાદસંચારૈર્દૂષયન્નેષ પાતકી
તમારા પગલાંથી આ સ્થળને અશુદ્ધ કરીને, આ વ્યક્તિ પાપી છે.
અપરોપ્યયમત્યુગ્રે પતત્વચલકંદરે। પ્રસૂનગંધલોભાદ્યો ગંધસારંગતાં ગતઃ
વિનાનુમતિ, આ અત્યંત ભયાનક અને ઊંડા ગુફામાં પ્રવેશી ગયો; ફૂલોની સુગંધની લાલચથી, તે સુગંધના મૂળ સુધી પહોંચી ગયો.
ઇતિ તેનોગ્રરોષેણ શાપવજ્રે નિપાતિતે
એ રીતે, તેની ઉગ્ર ગુસ્સાથી, શાપના વીજળીની જેમ, તે નીચે પડી ગયો.
અભિધાય ચ તં દેવમાહિતાંઘ્રિપરિગ્રહૈઃ
અને એ દેવને સંબોધીને, હાથ જોડીને વિનયપૂર્વક બોલ્યા,
અથાતિદીનમનસાવાવામાલોક્ય પાર્થિવ
પછી, અમને ખૂબ જ દુ:ખી મનથી જોઈને, હે રાજા,
અભાષત ચ મૈવં ભો ભવતોઃ ક્વાપિ દુર્ધિયોઃ 1.3.2.22.
તે બોલ્યો: 'એવું ન કરો, હે તમે બંને, જેમના મન ભટકેલા છે.'
પુરા ખલુ પુરારાતિરધ્યતિષ્ઠચ્છુભાં સભામ્
કયાંક પહેલાં, ખરેખર, શહેરના દુશ્મન શુભ સભામાં બેઠા હતા.
તદા ચ દેવદેવાય નંદનારણ્યદેવતા
તે સમયે, દેવોના દેવ માટે, નંદનવનના દેવતાઓ,
બાલ્યાત્કુતૂહલાક્રાન્તૌ ગજાનનષડાનનૌ
બાળપણ curiosityથી, ગજાનન અને શડાનન,