અંગુષ્ઠેન લિખન્ભૂમિં ચક્રે ગર્તં મહોત્તમમ્ ૪૦.
અંગુઠાથી જમીન ખૂંદી, તેણે એક સુંદર અને મોટું ખાડું બનાવ્યું.
અત્યરિચ્યત તોયં ચ ચક્રે પાદેન સંલિખન્ ૪૦.
પાણી છલકાઈ ગયું અને તેણે પગથી રેખા દોરી.
તદદ્ભુતં મહદ્દૃષ્ટ્વા નૈવ વિપ્રો વિસિષ્મિયે ૪૦.
એ મોટું અને અદ્ભુત દૃશ્ય જોઈને પણ બ્રાહ્મણ જરા પણ આશ્ચર્યચકિત થયો નહીં.
તચ્ચિત્રેણ ન જહ્યાચ્ચ શ્રુતિમાર્ગં સનાતનમ્॥ ૪૦.
એ અદ્ભુત ઘટના છતાંયે, તેણે વેદમાર્ગનો શાશ્વત પંથ છોડ્યો નહીં.
અતિમૂર્ખોસિ વિપ્ર ત્વં પ્રજ્ઞાવાદાંશ્ચ ભાષસે કૂપોન્યસ્ય ઘટોઽન્યસ્ય રજ્જુરન્યસ્ય ભારત॥ ૪૦.
બ્રાહ્મણ, તું બહુ મૂર્ખ છે, છતાં જ્ઞાનની વાતો કરે છે; કોઈ પાસે કૂવો છે, કોઈ પાસે ઘડો, કોઈ પાસે દોરી છે, હે ભારતવંશી.
પાયંત્યન્યે પિબંત્યન્યે સર્વે તે સમભાગિનઃ ૪૦.
કેટલાંક પાણી ભરે છે, કેટલાંક પીવે છે; પણ બધા સમાન ભાગીદાર છે.
તતો વિમમૃશે શ્લોકો બહુધા સમભાગિનામ્ ૪૦.
પછી તેણે સમાન ભાગીદારી વિશેનો શ્લોક અનેક રીતે વિચાર્યો.
બહુપોતદ્રવ્યક્ષેપઃ સર્વૈઃ સા સમભાગિતા ૪૦.
જ્યારે ઘણા લોકો વાસણ અને સામાન લાવે છે, ત્યારે બધા સમાન ભાગ મેળવે છે.
યઃ શુચિશ્ચ શિવં ધ્યાયન્પ્રાસાદકૂપકર્તરિ ૪૦.
જે શુદ્ધ છે અને શિવનું ધ્યાન કરે છે, જ્યારે મંદિર કે કૂવો બનાવે છે,
ઇતિ નિશ્ચિત્ય પ્રોવાચ કાલભીતિર્નરં ચ તમ્ ૪૦.
આ રીતે નિશ્ચય કરીને, મૃત્યુથી ડરનાર એ મનુષ્યને બોલ્યો.
દૃષ્ટ્વા પ્રત્યક્ષતો માદૃક્કથં પિબતિ ભો વદ ૪૦.
મને દેખાય છે, પણ કહો મહારાજ, મારા જેવા માણસે કેવી રીતે પાણી પીવું?
એવં વિનિશ્ચયં દૃષ્ટ્વાસ્ય સ્થિરં કુરુનંદન ૪૦.
એનો દૃઢ નિશ્ચય જોઈને, હે કુરુનંદન,
કાલભીતિશ્ચ પરમં વિસ્મયં સમુપાગતઃ ૪૦.
અને મૃત્યુથી ડરનારને અત્યંત આશ્ચર્ય થયું.
તતશ્ચિંતયતસ્તસ્ય બિલ્વાધસ્તાત્સુશોભનમ્ ૪૦.
પછી જ્યારે તે વિચારતો હતો, બિલ્વ વૃક્ષની નીચે સુંદર વસ્તુ દેખાઈ.
પ્રાદુર્ભાવે તતસ્તસ્ય મહાલિંગસ્ય ભારત ૪૦.
પછી, હે ભારત, એ મહાલિંગનું પ્રાગટ્ય થયું.
પારિજાતમયીં પુષ્પવૃષ્ટિમિંદ્રો મુમોચ હ ૪૦.
ઇન્દ્રે પારિજાતના ફૂલોની વરસાત કરી.
તસ્મિન્મહતિ કૌરવ્ય વર્તમાને મહોત્સવે ૪૦.
હે કૌરવ, એ મહાન ઉત્સવમાં અતિ ભવ્ય ઉજવણી ચાલી રહી હતી.
પાપસ્ય કાલં ભવપંકકાલં કલાકલં કાલમાર્ગસ્ય કાલમ્ ૪૦.
પાપનો સમય, જન્મમરણના કાદવનો સમય, કળા અને મૃત્યુનો સમય, અને સમયના માર્ગનો સમય આવી ગયો હતો.
ઈશાનવક્ત્રં પ્રણમામિ ત્વાહં સ્તૌતિ શ્રુતિઃ સર્વવિદ્યેશ્વરસ્ત્વમ્ ૪૦.
હું ઈશાન રૂપે તારા ચહેરાને વંદન કરું છું; વેદો તારી સ્તુતિ કરે છે, તું સર્વ જ્ઞાનનો સ્વામી છે.
યં સ્તૌતિ વેદસ્તમહં પ્રપદ્યે તત્પુરુષસંજ્ઞં શરણં દ્વિતીયમ્ ૪૦.
જેને વેદો સ્તુતિ કરે છે, જે તત્પુરુષ નામે ઓળખાય છે, એ બીજા સ્વરૂપમાં રહેલા તારી શરણમાં હું આવું છું.
અઘોરવક્ત્રં ત્રિતયં પ્રપદ્યે અથર્વજુષ્ટં તવ રૂપકાણિ ૪૦.
હું તારા ત્રણ અઘોર ચહેરાઓની શરણ લઈ છું, જે અધર્વવેદને પ્રિય છે, એ તારા રૂપો છે.
ચતુર્થવક્ત્રં ચ સદા પ્રપદ્યે સદ્યોભિજાતાય નમોનમસ્તે ૪૦.
હું તારા ચોથા ચહેરાની હંમેશા શરણ લઈ છું; હે સદ્યોભિજાત, તને વારંવાર વંદન છે.
નમોસ્તુ તે વામદેવાય જ્યેષ્ઠરુદ્રાય કાલાય કલાવિકારિણે ૪૦.
હે વામદેવ, પ્રાચીન રુદ્ર, સમય અને સમયને રૂપાંતરિત કરનાર, તને વંદન છે.
ત્રિયંબકં ત્વાં ચ યજામહે વયં સુપુણ્યગંધૈઃ શિવપુષ્ટિવર્ધનમ્ ૪૦.
હું ત્ર્યંબક તારી પૂજા સુગંધિત ફૂલો અને પવિત્ર સુગંધથી કરીએ છીએ, તું શુભ પોષણ વધારનાર છે.
ષડક્ષરં મંત્રવરં તવેશ જપંતિ યે મુનયો વીતરાગાઃ ૪૦.
હે ઈશ, વૈરાગ્ય ધરાવતાં મુનિઓ તારો શ્રેષ્ઠ છ અક્ષર મંત્ર જપે છે.
એવં સ્તુતો મહાદેવો લિંગાન્નિઃસૃત્ય ભારત ૪૦.
આ રીતે સ્તુતિ થતાં મહાદેવ લિંગમાંથી પ્રગટ થયા, હે ભારત.
યત્ત્વયાત્ર મહાતીર્થે ભૃશમારાધિતો દ્વિજ ૪૦.
હે દ્વિજ, તું આ મહાતીર્થ પર ખૂબ ભક્તિપૂર્વક પૂજા કરી છે.
અહં ચ નરરૂપી યો દૃષ્ટ્વા તે ધર્મસંસ્થિતિમ્ ૪૦.
અને હું, માનવ રૂપ ધારણ કરીને, તારો ધર્મમાં અડગપન જોઈ રહ્યો છું.
સર્વતીર્થોદકૈર્ગરતઃ પૂરિતો મે સરસ્તથા ૪૦.
મારું સરોવર સર્વ તીર્થોના પવિત્ર જળથી ભરાઈ ગયું છે.
સપ્તમંત્રરહસ્યં ચ યત્કૃતં સ્તવનં મમ ૪૦.
સપ્તમ મંત્રનું રહસ્ય અને તું મારી માટે રચેલી સ્તુતિ બંને મહત્ત્વપૂર્ણ છે.