દંડં યમાદુપાદાય મૂર્ધ્ન્યાહત્ય ન્યપાતયત્ ૩૨.
યમરાજનો દંડ લઈને, તે માથા પર મારો કર્યો અને જમીન પર ફેંકી દીધો.
વરુણાત્પાશમાદાય તેન બદ્ધા ન્યપાતયત્ ૩૨.
વરુણનો ફાંસ પકડીને, તેને બાંધીને જમીન પર પાડી દીધો.
ફૂલ્કારૈરુદ્ધતં વહ્નિં શમયામાસ તારકઃ ૩૨.
તારકાએ ફૂંક મારવાથી ઉગ્ર અગ્નિને શાંત કરી દીધો.
શૂલૈરેવ તથા રુદ્રાઃ સાધ્યાશ્ચ ધનુષાર્દિતાઃ ૩૨.
એ જ રીતે, રુદ્રો અને સાધ્યોને તીરો અને ભાલાઓથી ઘાયલ કરવામાં આવ્યા.
રેણુનાચ્છાદ્ય ચંદ્રાર્કૌ વલ્મીકસ્થાવિવેક્ષિતૌ ૩૨.
ધૂળથી ચાંદ્ર અને સૂર્યને ઢાંકી દીધા, જેથી તે વાંદળી જેવી દેખાવા લાગી.
સવિષાશ્ચ કૃતા નાગા નિર્વિષાઃ પાદકુટ્ટનૈઃ ૩૨.
સર્પોને ઝેરવાળા બનાવ્યા અને જે ઝેર વગર હતા તેમને પગથી કચડી નાખ્યા.
એવં તદ્દેવસૈન્યં ચ હાહાભૂતમચેતનમ્ ૩૨.
આ રીતે, દેવતાઓની સેના હેરાન-પરેશાન થઈ, શૂન્ય અને બેભાન બની ગઈ.
તતશ્ચાંતર્દધે સદ્યઃ પ્રહસન્નિવ કેશવઃ ૩૨.
પછી, કેશવ અચાનક હસી પડ્યા હોય તેમ અદૃશ્ય થઈ ગયા.
અપશ્યંસ્તારકો વિષ્ણું પુનર્વૃષભવા હનમ્ ૩૨.
તારકાએ વિષ્ણુને નહીં જોયા, પણ ફરી વાછરડાવાળા વિનાશકને જોયો.
અચિરાંશુરિવાલક્ષ્યો લક્ષ્યોથ ભગવાન્હરિઃ ૩૨.
ભગવાન હરિ ક્ષણભર માટે પ્રકાશકિરણ જેવો દેખાયા, પછી નિશાન બન્યા.
પલાયધ્વમહો દેવાઃ શક્તિશ્ચેદ્વઃ પલાયિતુમ્ ૩૨.
દેવતાઓ, જો તમારામાં શક્તિ હોય તો ભાગી જાવ!
કિં ન શ્રુતઃ પુરા ગીતઃ શ્લોકઃ સ્વાયંભુવેન યઃ અપસ્મારીષુ ચૈવાપિ સર્વે તે સંશયં ગતાઃ॥ ૩૨.
શું સ્વયંભુએ ગાયેલો એ શ્લોક તમે સાંભળ્યો નથી? જેઓ અપસ્મારથી પીડાતા હતા, તેઓ બધાં સંશયમાં પડી ગયા છે.
પ્રત્યક્ષં તદિદં સર્વમાધુના ચાત્ર દૃસ્યતે॥ ૩૨.
આ બધું હવે તમારી આંખે સામે સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યું છે.
અજ્ઞાસિષ્મ પુરૈવૈતદ્રુદ્રભક્તં ન હંત્યસૌ ૩૨.
આપણે તો પહેલેથી જાણતા હતા કે રુદ્રભક્તનો કોઈ માર નથી શકતો.
અથૈષ યદિ દૈત્યેંદ્રં ન નિહંતિ કુબુદ્ધિમાન્ ૩૨.
જો આ વ્યક્તિ દૈત્યરાજને નથી મારતો, તો તે ખરાબ મનવાળો છે.
અદ્ય મે વિપુલં બાહ્વોર્બલં પશ્યત દૈત્યાધમં નાશયામિ મુષ્ટિનૈકેન પશ્યત॥ ૩૨.
આજે મારા બાહુઓનું મહાન બળ જુઓ; હું એક મુઠીથી આ દૈત્યને નાશ કરી નાખીશ—જુઓ!
મયા હિ દક્ષિણો બાહુર્દત્તશ્ચ ભવતાં સદા ૩૨.
મારો જમણો હાથ તો હંમેશા તમારો જ રહ્યો છે.
યેંઽબરે યે ચ પાતાલે ભુવિ યે ચ મહાસુરાઃ ૩૨.
આકાશમાં, પાતાળમાં, ધરતી પર અને મહાન અસુરો જ્યાં હોય ત્યાં.
એવમુક્તા જગન્નાથો મુષ્ટિમુદ્યમ્ય દક્ષિણમ્ ૩૨.
આ રીતે બોલ્યા પછી જગતના સ્વામી એ પોતાનું જમણું મુઠી ઊંચી કરી.
તસ્મિન્ધાવતિ ગોવિંદે ચચાલ ભુવનત્રયમ્ ૩૨.
જ્યારે ગોવિંદ દોડવા લાગ્યા, ત્યારે ત્રણેય લોક કંપી ઉઠ્યાં.
ધાવતશ્ચાપિ કલ્પાંતં રુદ્રકલ્પસ્ય તસ્ય યાઃ ૩૨.
તે દોડતા હતા, ત્યારે રુદ્રકલ્પ જેટલો લાંબો સમય સુધી બધાં લોક ધ્રુજી ઉઠ્યાં.
તતોંઽતરિક્ષે વાચશ્ચ પ્રોચુઃ સિદ્ધાઃ સ્વયં તદા ૩૨.
પછી આકાશમાં સિદ્ધો પોતે જ બોલવા લાગ્યા.
અનાદૃત્યેવ તદ્વાક્યં બ્રુવન્નાન્યત્કરોમ્યહમ્ ૩૨.
તે વાણીની અવગણના કરીને કહ્યું, 'હું બીજું કંઈક કરીશ.'
ઉવાચ વાચં સાધૂંશ્ચ યત્નાત્પાલયતાં ફલમ્ ૩૨.
પછી તેણે સારા લોકોને કહ્યું, 'જે પ્રયત્ન કરે છે, તેને ફળ મળે છે.'
અથાપશ્યન્મહાસેનો રુદ્રં યાંતં ચ તારકમ્ ૩૨.
પછી મહાસેન એ રુદ્ર અને તારકને જતા જોયા.
જગચ્ચ ક્ષુબ્ધમત્યર્થં સ્વાં પ્રતિજ્ઞાં પુરા કૃતામ્ ૩૨.
સંસાર બહુ ગભરાઈ ગયો, કારણ કે પહેલાની પ્રતિજ્ઞા યાદ આવી.
આકાશવાણીં શ્રૃણ્વંશ્ચ કિં સ્કન્દ ત્વં વિષીદસી ૩૨.
આકાશવાણી સાંભળાઈ: 'સ્કંદ, તું કેમ દુઃખી છે?'
સ્થાપયેર્લિગમીશસ્ય મોક્ષો હત્યાશતૈરપિ ૩૨.
ઈશ્વરના લિંગની સ્થાપના કર; સો હત્યા પછી પણ મોક્ષ મળે છે.
અથોત્પ્લુત્ય મયૂરાત્સ પ્રહસન્નિવ કેશવમ્ ૩૨.
પછી મયૂર પરથી કૂદી, તેણે હસતાં હસતાં કેશવ તરફ જોયું.
જાનામિ ત્વામહં વિષ્ણો મહાબુદ્ધિપરાક્રમમ્ ૩૨.
હું તને ઓળખું છું, હે વિષ્ણુ, તું મહાન બુદ્ધિ અને શૂરવીર છે.