પ્રણમ્ય સર્વભૂતાનિ પ્રાર્થયામ્યસ્મિ દુષ્કરમ્ ૨૭.
હું બધા જીવોને પ્રણામ કરીને દુર્લભ એવી વસ્તુ માગું છું.
ક્રીડિતું વીરકે યાતે તતો દેવી ચ પાર્વતી ૨૭.
જ્યારે નાનકડો વીર રમવા ગયો, ત્યારે દેવી પાર્વતી—
તતો ગિરિસુતાકણ્ઠે ક્ષિપ્તબાહુર્મહેશ્વરઃ ૨૭.
પછી મહાદેવએ પર્વતકન્યાના ગળામાં હાથ નાખ્યો—
સ હિ ગૌરતનુઃ શર્વો વિશેષાચ્છશિશોભિતઃ ૨૭.
ગૌરવર્ણ શરીરવાળા શરવે ચાંદનીથી વિશેષ તેજ પામ્યું.
શરીરે મમ તન્વંગી સિતે ભાસ્યસિતદ્યુતિઃ ૨૭.
પાતળી કમરવાળી, મારા શરીરે તારી ધોળી કાંતિ ઝળહળી રહી છે.
ચંદ્રજ્યોત્સ્નાભિસંપૃક્તા તામસી રજની યથા ૨૭.
જેમ ચાંદનીની કિરણોથી કાળી રાત ઉજળી જાય છે, તેમ મારું રૂપ પણ તેજથી ભરી ગયું છે.
ઇત્યુક્તા ગિરિજા તેન કણ્ઠં શર્વાદ્વિમુચ્ય સા ૨૭.
શરવે આવું કહેતાં, ગિરિજાએ તેનો ગળો છોડી દીધો.
સ્વકૃતેન જનઃ સર્વો જનેન પરિભૂયતે ૨૭.
દરેક માણસ પોતાના કર્મથી જ બીજાઓ દ્વારા અવગણવામાં આવે છે.
તપોભિર્દીપ્તચરિતૈર્યત્ત્વાં પ્રાર્થિતવત્યહમ્ ૨૭.
તપ અને સારા કર્મોથી મેં તને મેળવવાનો પ્રયાસ કર્યો છે.
નૈવાહં કુટિલા શર્વ વિષમા ન ચ ધૂર્જટે ૨૭.
હું વાંકડી નથી, શરવે, અને ન તો હું કઠોર છું, હે ધૂર્જટિ.
નાહં મુષ્ણામિ નયને નેત્રહંતા ભવાન્ભવ ૨૭.
હું ક્યારેય આંખો નષ્ટ કરતી નથી; તું જ, હે ભવ, આંખનો વિનાશક છે.
મૂર્ધ્નિ શૂલં જનયસે સ્વૈર્દોષૈર્મામદિક્ષિપન્ ૨૭.
તારી પોતાની ભૂલને મારા પર નાખીને, તું માથા પર ત્રિશૂળ ધારણ કરે છે.
યાસ્યામ્યહં પરિત્યક્તુમાત્માનં તપસા ગિરિમ્ ૨૭.
હું તને છોડીને તપ માટે પર્વત પર જઇશ.
નિશમ્ય તસ્યા વચનં કોપતીક્ષ્ણાક્ષરં ભવઃ ૨૭.
તેના ગુસ્સાવાળા કઠોર શબ્દો સાંભળીને ભવ—
ન તત્ત્વજ્ઞાસિ ગિરિજે નાહં નિંદાપરસ્તવ ૨૭.
હે ગિરિજે, તું હજી સાચી વાત જાણતી નથી; હું તારી નિંદા કરતો નથી.
વિકલ્પઃ સ્વચ્છચિત્તેતિ ગિરિજૈષા મમ પ્રિયા ૨૭.
હે ગિરિજે, તારો મન શુદ્ધ છે એટલે તારા મનમાં શંકા આવે છે, અને એ જ કારણે તું મને પ્રિય છે.
અસ્માદૃશાનાં કૃષ્ણાંગિ પ્રવર્તંતેઽન્યથા ગિરઃ ૨૭.
હે શ્યામાંગી, આપણા જેવા લોકોના બોલ કયારેક અલગ રીતે પણ સમજાય છે.
નર્મવાદી ભવિષ્યામિ જહિ કોપં સુચિસ્મિતે ૨૭.
હે સુસ્મિતે, હવે હું રમૂજી રીતે બોલીશ; તું ગુસ્સો છોડી દે.
દીનેનાપ્યપમાનેન નિંદિતા નમિ વિક્રિયામ્ ૨૭.
મને કોઈ નાદાર માણસે અપમાન આપ્યું હોય તો પણ હું કદી મનમાં ફેરફાર કરતો નથી.
ઇત્યનેકૈશ્ચાટુવાક્યૈઃ સૂક્તૈર્દેવેન બોધિતા ૨૭.
આ રીતે દેવતાએ અનેક મીઠા અને સુખદ શબ્દોથી તેને સમજાવવાનો પ્રયાસ કર્યો.
અવષ્ટબ્ધાવથ ક્ષિપ્ત્વા પાદૌ શંકરપાણિના ૨૭.
પછી શંકરે હાથથી તેને મજબૂતીથી પકડીને તેના પગે પડી ગયો.
તસ્યાં વ્રજન્ત્યાં કોપેન પુનરાહ પુરાંતકઃ ૨૭.
ત્યારે જ્યારે તે ગુસ્સામાં ચાલતી હતી, શહેર વિનાશક શિવે ફરી બોલ્યા.
હિમાચલસ્ય શ્રૃંગૈસ્તૈર્મેઘમાલાકુલૈર્મનઃ ૨૭.
હિમાચલના વાદળોથી ઘેરાયેલા શિખરોને જોઈને મારું મન વ્યાકુળ થઈ ગયું છે.
કાઠિન્યં કષ્ટમસ્મિંસ્તે વનેભ્યો બહુધા ગતમ્ ૨૭.
તારા અંદર જે કઠોરતા અને કઠિનતા છે, એ બધું અનેક રીતે એ જંગલોમાંથી આવ્યું છે.
સંક્રાંતં સર્વમેવૈતત્તવ દેવી હિમાચલાત્ ૨૭.
હે દેવી, આ બધું તને હિમાચલથી જ મળ્યું છે.
કોપકંપિતધૂમ્રાસ્યા પ્રસ્ફુરદ્દશનચ્છદા ૨૭.
તે ગુસ્સાથી કપાતા હોઠો, ધૂંધળું મુખ અને દાંત દેખાડતી હતી.
તવાપિ દુષ્ટસંપર્કાત્સંક્રાંતં સર્વમેવહિ ૨૭.
હા, તને પણ ખરાબ સંગતથી આ બધું મળ્યું છે.
હૃત્કાલુષ્યં શશાંકાત્તે દુર્બોધત્વં વૃષાદપિ ૨૭.
ચંદ્રમાંથી તારે મનની અશુદ્ધિ લીધી છે અને વૃષભમાંથી સમજવાની અસમર્થતા.
શ્મશાનવાસ આસીસ્ત્વં નગ્નત્વાન્ન તવ ત્રપા ૨૭.
તમે શ્મશાનમાં રહેલા છો; નગ્નતાને કારણે તને કોઈ શરમ નથી.
વ્રજંતી ગિરિજાઽપશ્યત્સખીં માતુર્મહાપ્રભામ્ ૨૮.
જ્યારે ગિરિજા જતી હતી, ત્યારે તેણે પોતાની માતાની શક્તિશાળી સાથીને જોયી.