શિવો વરેણ્યઃ સર્વેશો નાન્યથા કર્તુમર્હસિ ૩૪.
શિવ સર્વનો ઈશ્વર છે, પસંદ કરવા યોગ્ય છે; તારે બીજું કંઈ કરવું યોગ્ય નથી.
રે ભૃંગિન્મૌનમાલંબ્ય સ્થિરો ભવાથ વા વ્રજ ૩૪.
હે ભૃંગિ, તું તો શાંતિથી મૌન રહે કે પછી અહીંથી ચાલે જા.
તપસા કેન ચાનીતઃ કયા ચાપિ શિવો હ્યયમ્ ૩૪.
કોણે કયા તપથી આ શિવને અહીં લાવ્યો?
કોઽસિ ત્વં કેન યુક્તોઽસિ કસ્માચ્ચ બહુ ભાષસે ૩૪.
તું કોણ છે? કઈ રીતે તને આ શક્તિ મળી? અને તું એટલું બધું કેમ બોલે છે?
ભૃંગિણોક્તા તિરસ્કૃત્ય તદા શાપં દદૌ સતી ૩૪.
ભૃંગિની વાત અવગણીને, ત્યાર પછી સતીએ શાપ આપ્યો.
એવમુક્ત્વા તદા દેવી પાર્વતી શંકરપ્રિયા ૩૪.
આ રીતે કહીને, પછી દેવી પાર્વતી, શંકરપ્રિયાએ—
કર ગૃહ્ય ચ તન્વંગી ભુજંગં વાસુકિં તથા ૩૪.
એ સુકુમારી અને સાથમાં વાસુકિ સાપને હાથથી પકડીને—
શંભોર્જગ્રાહ કુપિતા ભૂષણાનિ ત્વરાન્વિતા ૩૪.
કુપિત થઈ, તેણે ઝડપથી શંભુના આભૂષણો પકડી લીધાં.
કંબલાશ્વતરૌ નાગૌ મહેશકૃતભૂષણૌ ૩૪.
કંબલ અને અશ્વતરા નામના બે હાથીઓ મહેશ્વરે સુંદર રીતે શણગાર્યા હતા.
કૌપીનાચ્છા દનં તસ્યા ચ્છલોક્ત્યા ચ પ્રહસ્ય વૈ ૩૪.
માત્ર એક લંગોટ પહેરીને તેણે મજાકમાં બોલેલી વાત પર હસતાં, તેને ભિક્ષા આપી.
પરાઙ્ગમુખાશ્ચ સંજાતા ભૃઙ્ગી ચૈવ મહાતપાઃ ૩૪.
બધાએ પોતાનું મોં ફેરવી લીધું, અને મહાતપસ્વી ભૃંગી પણ એમ જ કર્યો.
એતે ચાન્યે ચ બહવો ગણાસ્તે દુઃખિનોઽભવન્ ૩૪.
આ અને બીજા ઘણા ગણા દુઃખી થઈ ગયા.
ઉવાચ વાક્યં રુષિતઃ પાર્વતીં પ્રતિ શંકરઃ॥ ૩૪.
શંકર ગુસ્સે થઈને પાર્વતીને એમ કહ્યું.
ઉપહાસં પ્રકુર્વંતિ સર્વે હિ ઋષયો ભૃશમ્ ૩૪.
બધા ઋષિઓ ખુબ જ મજાક ઉડાવી રહ્યા છે.
ઉપહાસપરાઃ સર્વે કિં ત્વયાદ્ય કૃતં શુભે ૩૪.
બધા મજાકમાં તલિન છે—શુભે, આજે તું શું કર્યું છે?
ત્વયા જિતો હ્યહં સુભ્રુ યદિ જાનાસિ તત્ત્વતઃ દેહિ કૌપી નામાત્રં મે નાન્યથા કર્તુમર્હસિ॥ ૩૪.
સુંદર ભ્રૂવાળી, જો તને સાચું જ્ઞાન છે તો તું મને જીત્યું છે; હવે મને અહીં લંગોટ આપ, બીજું કંઈ કરવું નહીં.
એવમુક્તા સતી તેન શંભુના યોગિના તદા ૩૪.
શંભુ યોગી દ્વારા આમ કહેવામાં આવતા, સતી એ સમયે—
કિં કૌપીનેન તે કાર્યં મુનિના ભાવિતાત્મના ૩૪.
પવિત્ર મન ધરાવનાર મુનિ, તને લંગોટની શું જરૂર છે?
ભિક્ષાટનમિષેણૈવ ઋષિપત્ન્યો વિરોહિતાઃ ૩૪.
ભિક્ષા માંગવાની બહાને ઋષિઓની પત્નીઓ疎 થઈ ગઈ.
કૌપીનં પતિતં તત્ર મુનિભિર્નાન્યથોદિતમ્ ૩૪.
ત્યાં લંગોટ પડી ગયો હતો, અને મુનિઓએ બીજું કંઈ કહ્યું નહીં.
તચ્છ્રુત્વા કુપિતો રુદ્રઃ પાર્વતીં પરમેશ્વરઃ ૩૪.
આ સાંભળીને રુદ્ર, પરમેશ્વર, પાર્વતી પર ગુસ્સે થઈ ગયા.
કુપિતં શંકરં દૃષ્ટ્વા સર્વ દેવગણાસ્તદા ૩૪.
શંકર ગુસ્સે થયા તે જોઈને, એ સમયે બધા દેવગણ—
ઊચુઃ સર્વે શનૈસ્તત્ર શંકિતેન પરસ્પરમ્ ૩૪.
બધાએ ત્યાં ધીમે ધીમે, શંકા સાથે, એકબીજાને વાત કરી.
યથા હિ મદનો દગ્ધસ્તથેયં નાન્યથા વચઃ ૩૪.
જેમ મદન દગ્ધ થયો, એમ જ હવે થશે; બીજું કંઈ શક્ય નથી.
વિલોકિતાસ્તયા દેવ્યા સર્વે સૌભાગ્યમુદ્રયા ૩૪.
દેવીએ સૌને પોતાના સૌભાગ્યની છાપ સાથે નજર કરી.
કિમાલોકપરો ભૂત્વા ચક્ષુષા પરમેણ હિ ૩૪.
શા માટે, દેખાતા જગતમાં રાગ રાખીને, પરમ દૃષ્ટિથી એમ જોયું?
ત્રિપુરો નૈવ વૈ શંભો નાંધકો વૃષભધ્વજ વૃથૈવ ત્વં વિરૂપાક્ષો જાતોઽસિ મમ ચાગ્રતઃ॥ ૩૪.
ત્રિપુરા, અંધક અને વૃષભધ્વજ — વિરૂપાક્ષ, તું મારા સામે વ્યર્થ ઊભો થયો છે.
એવમાદીન્યનેકાનિ હયુવાચ પરમેશ્વરી ૩૪.
પરમેશ્વરીએ આવી અને બીજી ઘણી વાતો કહી.
વનમેવ વરં ચાદ્ય વિજનં પરમાર્થતઃ ૩૪.
આજે સાચે તો એકાંત અને નિર્જન વન જ શ્રેષ્ઠ છે.
સ સુખી પરમાર્થજ્ઞઃ સ વિદ્વાન્સ ચ પંડિતઃ ૩૪.
જેને પરમસત્યની જાણ છે, જે વિદ્વાન અને પંડિત છે, એ સાચે સુખી છે.