ક્યારેક જ્ઞાન અને પરંપરાની વાતોથી, તો ક્યારેક અજાયબીભર્યા વસ્તુઓથી સમય પસાર થતો હતો. ક્યારેક ફૂલો એકત્રિત કરીને, તો ક્યારેક પાણીમાં રમીને આનંદ માણાતો. ક્યારેક મેઇનાક પર્વત દ્વારા સન્માનિત થતી, તો ક્યારેક મેના માતા પૂજા કરતી. ક્યારેક પાશાની રમતમાં મજા માણાતી, તો ક્યારેક જીવંત વાતચીત ચાલતી. જ્યાં પાશામાં ગુમાવેલું પાછું મેળવી, delightથી તે પોતાના પતિ પાસે જતી. આ રીતે, ચાલતા અને અચલ તમામ પ્રાણીઓના માતાપિતા એવા બંને, સુવર્ણ પર્વતો અને અન્ય સ્થળોએ વિહાર કરતા. ત્યાં તેણે લોકોનું પકાવેલ ભોજન અને પીણાથી સંતોષ કર્યો. ક્યારેક સાંજના સમયે આંખો મીંચીને ધ્યાનમાં તલીન થઈ જતી. એ સમયે વિચાર આવતો—નિશ્ચિતપણે હવે કોઈ ભાગ્યશાળી સ્ત્રી ધ્યાનમાં છે. પુરુષોના મનની વાંકી સ્થિતિ કેવી રીતે જાણી શકાય? જો આજે તેના હૃદયમાં મારા માટે દયાળુતા હોય, તો એવું જ લાગે છે. 'આજે પછી હું તારી દાસી છું, તપસ્યાથી ખરીદાયેલી'—એવું તે કહે છે. પણ ભ્રમિત મનવાળી સ્ત્રીઓમાં પ્રેમ સમાન કે સ્થિર રહેતો નથી. આ રીતે, પ્રેમ અને રોષના મિશ્રણથી દેવીનું મન વ્યાકુળ થયું. તેની આંખો લાલ થઈ, આંસુઓની ધારા વહેવા લાગી. ભ્રૂઓ પર આધારિત તિલક પણ વિખરાઈ ગયું. આંતરિક રોષના ભારથી નીચલો ઓંઠ કંપતો. પાર્વતીના ગાલ ભાવનાથી વધુ લાલ થઈ ગયા. અંદરથી, તેની છાતી પણ કંપતી રહી. તેણે વિચાર્યું—નક્કી જ આ મારા અભાગ્યને કારણે છે. હવે, હું ક્યાંક બીજે જઇશ; અહીં મારા માટે શું છે? આંખો મીંચીને, તે શાંતિથી દૂર જવાની પ્રતિજ્ઞા કરી. પરંતુ ગંગા તો હંમેશા પ્રેમાળ રહી, પોતાના પુત્રોને પોષતી રહી. આમ નક્કી કરીને, તે ભગવાનના પાસેથી ઝડપી દૂર થઈ ગઈ. કલાવતી, મલ્યાવતી, માલિની, વિજયા અને જયાની સાથે, તે પવિત્ર પર્વતો, જંગલો અને નગરોમાં ફરવા લાગી. સહ્યાદ્રિ પર્વતોના પાદર, દ્રાવિડા નામના પ્રદેશમાં, સુંદર આશ્રમોમાં વિહાર કરતી. આગળ થોડે જ બધું તેજસ્વી અને લાલ દેખાતું હતું. તેની ખીણોમાં ઋષિ-મુનિઓના આશ્રમો દેખાતા. 'ચાલો, આ પવિત્ર આશ્રમોનું દર્શન કરીએ,' એમ તેણે કહ્યું. આ રીતે, હે મિત્ર, પર્વતની પુત્રી એના પતિના હૃદયને ધીમે ધીમે આનંદિત કરતી રહી. ત્યાં, ગોઠિયા દોરી ખેંચતા, મગર પાણીના જળમાં પણ જળકાંસને લઈ જાય. ઘનઘોર વાળવાળા ચામરા હરણો પોતાની પૂંછથી કચરો દૂર કરે. વાંદરાઓ ફળ-ફૂલો લઈ જાય, અને રીંછો મધથી ભરેલા પાંદડા લઈ જાય. કોયલ, ઘુવડ, પોપટ, બાજ, હરણ, વાઘ અને લીલા ગજ સાથેનું તે સ્થળ જીવંત હતું. પ્રાચીન યજ્ઞોમાં કરાયેલા અર્પણોની સુગંધ હવામાં વ્યાપી રહી. ત્યાં કાગલના શત્રુઓ શતરુદ્રિય સ્તોત્રનું પાઠ કરતા. શાકભાજી અને ધાનના ખેતરોમાં વાઘ અને ગાય બંને ફરતા. અને એ સુંદર, પવિત્ર અને મોહક સ્થળે, સાત પાંદડાવાળા વૃક્ષની નીચે, રંગબેરંગી વાઘની ખાલ પર બેસીને દેવી સ્થિર થઈ.