శివపురాణమ్

అథ జాతే చ సాయాహ్నే భువి పశ్చిమదిఙ్ముఖః ఉద్ధృత్య దద్యాత్ప్రాతస్తు మధ్యాహ్నేంగులిభిస్తథా

తర్వాత సాయంత్రం భూమిపై పడమర దిశగా చూస్తూ నీటిని ఎత్తి సమర్పించాలి; ఉదయం, మధ్యాహ్నం వేళల్లో వేళ్లతో సమర్పించాలి.

అంగులీనాం చ రంధ్రేణ లంబం పశ్యేద్దివాకరమ్ ఆత్మప్రదక్షిణం కృత్వా శుద్ధాచమనమాచరేత్

వేళ్ల మధ్య ఖాళీగా చూస్తూ సూర్యుడిని దర్శించాలి; ఆ తర్వాత చుట్టూ తిరిగి స్వచ్ఛమైన ఆచమనం చేయాలి.

సాయం ముహూర్తాదర్వాక్తు కృతా సంధ్యా వృథా భవేత్ అకాలాత్కాల ఇత్యుక్తో దినే ఽతీతే యథాక్రమమ్

సాయంకాల సంధ్యను నిర్ణీత సమయం తరువాత చేస్తే అది ఫలించదు; తప్పు సమయంలో చేయడాన్ని 'కాలానుగుణం' అంటారు, అది రోజు గడిచిన తర్వాత మాత్రమే వర్తిస్తుంది.

దివా ఽతీతే చ గాయత్రీం శతం నిత్యే క్రమాజ్జపేత్ ఆదర్శాహాత్పరా ఽతీతే గాయత్రీం లక్షమభ్యసేత్

రోజు గడిచిన తర్వాత ప్రతిరోజూ గాయత్రిని వందసార్లు జపించాలి; అద్దం కాలం దాటి పోయినప్పుడు గాయత్రిని లక్షసార్లు అభ్యసించాలి.

మాసాతీతే తు నిత్యే హి పునశ్చోపనయం చరేత్ ఈశో గౌరీగుహో విష్ణుర్బ్రహ్మా చేంద్రశ్చ వై యమః

నెల గడిచిన తర్వాత మళ్లీ నిత్య ఉపనయనం చేయాలి; ఈశ్వరుడు, గౌరీ, గుహ, విష్ణువు, బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు, యముడు.

ఏవం రూపాంశ్చ వై దేవాంస్తర్పయేదర్థసిద్ధయే బ్రహ్మార్పణం తతః కృత్వా శుద్ధాచమనమాచరేత్

ఇలా దేవతల రూపాలను కోరుకున్న ఫలితం కోసం తృప్తిపర్చాలి; బ్రహ్మార్పణం చేసిన తర్వాత స్వచ్ఛమైన ఆచమనం చేయాలి.

తీర్థదక్షిణతః శస్తే మఠే మంత్రాలయే బుధః తత్ర దేవాలయే వాపి గృహే వా నియతస్థలే

తీర్థానికి దక్షిణవైపు, మఠంలో లేదా మంత్రాలయంలో జ్ఞానులు చేయాలి; అక్కడ దేవాలయంలో లేదా ఇంట్లో స్థిరమైన ప్రదేశంలో చేయవచ్చు.

సర్వాన్దేవాన్నమస్కృత్య స్థిరబుద్ధిః స్థిరాసనః ప్రణవం పూర్వమభ్యస్య గాయత్రీమభ్యసేత్తతః

అన్ని దేవతలకు నమస్కరించి, స్థిరమైన మనస్సుతో, స్థిరాసనంలో కూర్చొని, ముందుగా ప్రణవాన్ని జపించి, తర్వాత గాయత్రిని జపించాలి.

జీవబ్రహ్మైక్యవిషయం బుద్ధ్వా ప్రణవమభ్యసేత్ త్రైలోక్యసృష్టికర్తారం స్థితికర్తారమచ్యుతమ్

జీవుడు, బ్రహ్మం ఒక్కటేనని గ్రహించి, ప్రణవాన్ని జపించాలి; మూడు లోకాలను సృష్టించేవాడు, నిలిపే వాడు, నశించని వాడు.

సంహర్తారం తథా రుద్రం స్వప్రకాశముపాస్మహే జ్ఞానకర్మేంద్రియాణాం చ మనోవృత్తీర్ధియస్తథా

వినాశకుడు అయిన రుద్రుని, తన వెలుగుతో ఉన్నవాడిని ఆరాధించాలి; జ్ఞానేంద్రియాలు, కర్మేంద్రియాలు, మనస్సు, బుద్ధి లక్షణాలను కూడా.

భోగమోక్షప్రదే ధర్మే జ్ఞానే చ ప్రేరయేత్సదా ఇత్థమర్థం ధియాధ్యాయన్బ్రహ్మప్రాప్నోతి నిశ్చయః

ధర్మం, జ్ఞానం, భోగం, మోక్షం విషయాల్లో ఎప్పుడూ ప్రేరేపించాలి; ఇలా అర్థాన్ని మనస్సులో ధ్యానం చేస్తూ, నిశ్చయంగా బ్రహ్మాన్ని పొందుతారు.

కేవలం వా జపేన్నిత్యం బ్రాహ్మణ్యస్య చ పూర్తయే సహస్రమభ్యసేన్నిత్యం ప్రాతర్బ్రాహ్మణపుంగవః

లేదా, బ్రాహ్మణత్వం సిద్ధించేందుకు ప్రతిరోజూ జపించవచ్చు; ఉత్తమ బ్రాహ్మణుడు ఉదయాన్నే వెయ్యిసార్లు జపించాలి.

అన్యేషాం చ యథా శక్తిమ్ అధ్యాహ్నే చ శతం జపేత్ సాయం ద్విదశకం జ్ఞేయం శిఖాష్టకసమన్వితమ్

ఇతరులైతే తమ శక్తికి అనుగుణంగా మధ్యాహ్నం వందసార్లు జపించాలి; సాయంత్రం పన్నెండు సార్లు, శిఖా అష్టకంతో కలిపి చేయాలి.

మూలాధారం సమారభ్య ద్వాదశాంతస్థితాంస్తథా విద్యేశబ్రహ్మవిష్ణ్వీశజీవాత్మపరమేశ్వరాన్

మూలాధారమునుంచి, పన్నెండు అంతస్థల వరకు, విద్యాధిపతులు, బ్రహ్మ, విష్ణు, ఈశ్వరుడు, జీవాత్మ, పరమేశ్వరుడు వీరిని ధ్యానించాలి.

బ్రహ్మబుద్ధ్యా తదైక్యం చ సోహం భావనయా జపేత్ తానేవ బ్రహ్మరంధ్రాదౌ కాయాద్బాహ్యే చ భావయేత్

బ్రహ్మతో మనస్సు ఏకమయ్యేలా చేసి, 'సోఽహం' భావనతో జపించాలి. వీరిని బ్రహ్మరంధ్రము దగ్గర నుంచీ, శరీరానికి బయట కూడా ధ్యానించాలి.

మహత్తత్త్వం సమారభ్య శరీరం తు సహస్రకమ్ ఏకైకస్మాజ్జపాదేకమతిక్రమ్య శనైః శనైః

మహత్తత్త్వం నుంచీ, శరీరం వెయ్యి మడతలు కలిగి ఉంటుంది. వాటిలో ఒక్కొక్కదానికీ ఒక్కసారి జపం చేస్తూ, క్రమంగా ముందుకు సాగాలి.

పరస్మిన్యోజయేజ్జీవం జపతత్త్వముదాహృతమ్ శతద్విదశకం దేహం శిఖాష్టకసమన్వితమ్

జీవాత్మను పరమాత్మతో ఏకమయ్యేలా చేయాలి. ఇదే జపతత్త్వం అని అంటారు. శరీరం వంద పదులు, పది భాగాలు, ఎనిమిది శిఖలతో అలంకరించబడి ఉన్నదని చెప్పబడింది.

మంత్రాణాం జప ఏవం హి జపమాదిక్రమాద్విదుః సహస్రం బ్రాహ్మదం విద్యాచ్ఛతమైంద్రప్రదం విదుః

ఇలా మంత్రజపాన్ని క్రమంగా చేస్తూ వెళ్ళాలి. వెయ్యి జపాలు బ్రహ్మదాయాన్ని ఇస్తాయని, వంద జపాలు ఇంద్రదాయాన్ని ఇస్తాయని తెలుసుకోవాలి.

ఇతరత్త్వాత్మరక్షార్థం బ్రహ్మయోనిషు జాయతే దివాకరముపస్థాయ నిత్యమిత్థం సమాచరేత్

ఇతర తత్త్వాల నుండి ఆత్మను రక్షించేందుకు బ్రహ్మయోనిలో జన్మిస్తాడు. సూర్యుని ఎదురుగా నిలబడి, ఎప్పుడూ ఇలా ఆచరించాలి.

లక్షద్వాదశయుక్తస్తు పూర్ణబ్రాహ్మణ ఈరితః గాయత్ర్యా లక్షహీనం తు వేదకార్యేన యోజయేత్

పన్నెండు లక్షల జపాలు చేసినవాడు సంపూర్ణ బ్రాహ్మణుడు అని పిలవబడతాడు. గాయత్రీ మంత్రాన్ని లక్షకు తక్కువగా జపిస్తే, అది వేదకార్యాలకు ఉపయోగించాలి.

ఆసప్తతేస్తు నియమం పశ్చాత్ప్రవ్రాజనం చరేత్ ప్రాతర్ద్వాదశసాహస్రం ప్రవ్రాజీప్రణవం జపేత్

ఏడు రోజులు నియమాన్ని పాటించిన తరువాత, వ్రతాన్ని స్వీకరించాలి. ఉదయాన్నే, వ్రతస్థుడైనవాడు ద్వాదశసాహస్రం ప్రణవాన్ని జపించాలి.

దినే దినే త్వతిక్రాంతే నిత్యమేవం క్రమాజ్జపేత్ మాసాదౌ క్రమశో ఽతీతే సార్ధలక్షజపేన హి

ప్రతి రోజు, కాలం గడుస్తూ ఉండగా, ఈ క్రమంలో జపం చేయాలి. నెల మొదట, నెల పూర్తయిన తరువాత, అర లక్ష జపంతో ఆచరించాలి.

అత ఊర్ధ్వమతిక్రాంతే పునః ప్రైషం సమాచరేత్ ఏవం కృత్వా దోషశాంతిరన్యథా రౌరవం వ్రజేత్

అంతటితో కాదు, కాలం గడిచిన తరువాత మళ్లీ ప్రైషం చేయాలి. ఇలా చేస్తే దోషాలు తొలగిపోతాయి, లేనిపక్షంలో రౌరవ నరకానికి వెళ్ళాలి.

ధర్మార్థయోస్తతో యత్నం కుర్యాత్కామీ న చేతరః బ్రాహ్మణో ముక్తికామః స్యాద్బ్రహ్మజ్ఞానం సదాభ్యసేత్

కాబట్టి, ధర్మం, సంపద కోరేవాడు ప్రయత్నించాలి; ఇతరులు కాదు. మోక్షాన్ని కోరే బ్రాహ్మణుడు ఎప్పుడూ బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని అభ్యసించాలి.

ధర్మాదర్థో ఽర్థతో భోగో భోగాద్వైరాగ్యసంభవః ధర్మార్జితార్థభోగేన వైరాగ్యముపజాయతే

ధర్మం వల్ల సంపద కలుగుతుంది, సంపద వల్ల అనుభవం, అనుభవం వల్ల విరక్తి కలుగుతుంది. ధర్మంతో సంపాదించిన సంపదను అనుభవించడంవల్ల విరక్తి పుడుతుంది.

విపరీతార్థభోగేన రాగ ఏవ ప్రజాయతే ధర్మశ్చ ద్వివిధః ప్రోక్తో ద్రవ్యదేహద్వయేన చ

విపరీతంగా సంపాదించిన అనుభవం వల్ల ఆశక్తి పుడుతుంది. ధర్మం రెండు విధాలుగా చెప్పబడింది — ద్రవ్యంతో, శరీరంతో.

ద్రవ్యమిజ్యాదిరూపం స్యాత్తీర్థస్నానాది దైహికమ్ ధనేన ధనమాప్నోతి తపసా దివ్యరూపతామ్

ద్రవ్యధర్మం అంటే యజ్ఞాదులు, శరీరధర్మం అంటే తీర్థస్నానాది. ధనంతో ధనం వస్తుంది, తపస్సుతో దివ్యరూపం లభిస్తుంది.

నిష్కామః శుద్ధిమాప్నోతి శుద్ధ్యా జ్ఞానం న సంశయః కృతాదౌ హి తపఃశ్లోఘ్యం ద్రవ్యధర్మః కలౌ యుగే

కామం లేని వాడు పవిత్రతను పొందుతాడు; పవిత్రత వల్ల జ్ఞానం — ఇందులో సందేహం లేదు. కృతయుగంలో తపస్సు గొప్పది, కలియుగంలో ద్రవ్యధర్మమే ముఖ్యమైనది.

కృతేధ్యానాజ్జ్ఞానసిద్ధిస్త్రేతాయాం తపసా తథా ద్వాపరే యజనాజ్జ్ఞానం ప్రతిమాపూజయా కలౌ

కృతయుగంలో ధ్యానంతో జ్ఞానం సిద్ధిస్తుంది; త్రేతాయుగంలో తపస్సుతో, ద్వాపరయుగంలో యజ్ఞంతో, కలియుగంలో విగ్రహారాధనతో జ్ఞానం లభిస్తుంది.