శివపురాణమ్

న సర్వజ్ఞం వినా పుంసామాదిసర్గః ప్రసిద్ధ్యతి వైద్యం వినా నిరానందాః క్లిశ్యంతే రోగిణో యథా

సర్వజ్ఞుడు లేకుండా, ప్రాణుల మొదటి సృష్టి జరగదు. వైద్యుడు లేకపోతే, రోగులు సుఖం పొందకుండా బాధపడతారు.

తస్మాదనాదిః సర్వజ్ఞః పరిపూర్ణస్సదాశివః అస్తి నాథః పరిత్రాతా పుంసాం సంసారసాగరాత్

కాబట్టి, ఆదిలేని, సర్వజ్ఞుడు, సంపూర్ణుడు అయిన సదాశివుడు, సంసారసాగరంలో మునిగిన ప్రాణులను రక్షించే ప్రభువుగా ఉన్నాడు.

ఆదిమధ్యాంతనిర్ముక్తస్స్వభావవిమలః ప్రభుః సర్వజ్ఞః పరిపూర్ణశ్చ శివో జ్ఞేయశ్శివాగమే

ఆయనకు మొదలు, మధ్య, అంతం లేవు; స్వభావంగా పవిత్రుడు, ప్రభువు, సర్వజ్ఞుడు, సంపూర్ణుడు. శివుడు శివాగమాలలో తెలుసుకోవాల్సినవాడు.

తస్యాభిధానమన్త్రో ఽయమభిధేయశ్చ స స్మృతః అభిధానాభిధేయత్వాన్మంత్రస్సిద్ధః పరశ్శివః

ఆయన పేరు ఈ మంత్రమే; ఆయన ఆ మంత్రంలో సూచించబడినవాడే. పేరు-పేరుపడినదాని సంబంధం వల్ల, ఈ మంత్రం పరమ శివుడిగా స్థిరపడింది.

ఏతావత్తు శివజ్ఞానమేతావత్పరమం పదమ్ యదోంనమశ్శివాయేతి శివవాక్యం షడక్షరమ్

ఇదే శివుని జ్ఞానం, ఇదే పరమ పదం—అంటే 'ఓం నమః శివాయ' అనే ఆరు అక్షరాల శివ వాక్యం.

విధివాక్యమిదం శైవం నార్థవాదం శివాత్మకమ్ యస్సర్వజ్ఞస్సుసంపూర్ణః స్వభావవిమలః శివః

ఈ శైవ వాక్యం విధిగా చెప్పబడింది, కేవలం ప్రశంస కాదు; ఇది శివ స్వరూపమే. ఎందుకంటే శివుడు సర్వజ్ఞుడు, సంపూర్ణుడు, స్వభావంగా పవిత్రుడు.

లోకానుగ్రహకర్తా చ స మృషార్థం కథం వదేత్ యద్యథావస్థితం వస్తు గుణదోషైః స్వభావతః

లోకాలకూ ఉపకారకుడైన ఆయన, అసత్యాన్ని ఎలా చెప్పగలడు? ఏది ఉన్నదో, అది దాని స్వభావానుసారం, దోషాలూ, గుణాలూ కలిగి ఉంటుంది.

యావత్ఫలం చ తత్పూర్ణం సర్వజ్ఞస్తు యథా వదేత్ రాగాజ్ఞానాదిభిర్దోషైర్గ్రస్తత్వాదనృతం వదేత్

ఏ ఫలితమైతే సంపూర్ణంగా ఉంటుందో, సర్వజ్ఞుడు దానికి తగినట్లే మాట్లాడతాడు. రాగం, అజ్ఞానం వంటి దోషాలతో బాధపడేవాడే అసత్యం చెబుతాడు.

తే చేశ్వరే న విద్యేతే బ్రూయాత్స కథమన్యథా అజ్ఞాతాశేషదోషేణ సర్వజ్ఞేయ శివేన యత్ ప్రణీతమమలం వాక్యం తత్ప్రమాణం న సంశయః

అలాంటి దోషాలు ప్రభువులో లేవు. ఆయన ఎలా వేరుగా మాట్లాడగలడు? శివుడు సర్వజ్ఞుడు, ఎలాంటి తెలియని దోషాలు లేని వాడు; ఆయన చెప్పిన పవిత్రమైన వాక్యం ప్రామాణికం, సందేహమే లేదు.

తస్మాదీశ్వరవాక్యాని శ్రద్ధేయాని విపశ్చితా యథార్థపుణ్యపాపేషు తదశ్రద్ధో వ్రజత్యధః

కాబట్టి, ప్రభువు మాటలను జ్ఞానులు విశ్వసించాలి. పుణ్యపాపాల విషయాల్లో యథార్థంగా, వాటిని నమ్మని వాడు దిగజారిపోతాడు.

స్వర్గాపవర్గసిద్ధ్యర్థం భాషితం యత్సుశోభనమ్ వాక్యం మునివరైః శాంతైస్తద్విజ్ఞేయం సుభాషితమ్

స్వర్గం, మోక్షం సిద్ధించేందుకు మహర్షులు, శాంతులు చెప్పిన అందమైన మాటలు, అవన్నీ మంచి మాటలుగా గుర్తించాలి.

రాగద్వేషానృతక్రోధకామతృష్ణానుసారి యత్ వాక్యం నిరయహేతుత్వాత్తద్దుర్భాషితముచ్యతే

ఆసక్తి, ద్వేషం, అబద్ధం, కోపం, కామం, తృష్ణ వంటి వాటి ప్రభావంలో చెప్పిన మాటలు నరకానికి కారణమవుతాయి. అందువల్ల అలాంటి మాటలు దుర్వాక్యమని అంటారు.

సంస్కృతేనాపి కిం తేన మృదునా లలితేన వా అవిద్యారాగవాక్యేన సంసారక్లేశహేతునా

అజ్ఞానం, మోహంతో చెప్పిన మాటలు ఎంత మృదువుగా, సుందరంగా సంస్కృతంలోనైనా ఉన్నా, అవి సంసారబాధలకు కారణమైతే వాటి ఉపయోగం ఏముంది?

యచ్ఛ్రుత్వా జాయతే శ్రేయో రాగాదీనాం చ సంశయః విరూపమపి తద్వాక్యం విజ్ఞేయమితి శోభనమ్

ఏ మాట వినగానే మానవునికి శ్రేయస్సు కలిగి, మోహాది దోషాలపై సందేహం కలిగిస్తుందో, అది ఎంత అలంకారరహితంగా ఉన్నా, దాన్ని మంగళకరమైనదిగా తెలుసుకోవాలి.

బహుత్వేపి హి మంత్రాణాం సర్వజ్ఞేన శివేన యః ప్రణీతో విమలో మన్త్రో న తేన సదృశః క్వచిత్

ఎన్ని మంత్రాలు ఉన్నా, సమస్తాన్ని తెలిసిన శివుడు రూపొందించిన పవిత్రమైన మంత్రానికి సమానమైనది మరొకటి ఎక్కడా లేదు.

సాంగాని వేదశాస్త్రాణి సంస్థితాని షడక్షరే న తేన సదృశస్తస్మాన్మన్త్రో ఽప్యస్త్యపరః క్వచిత్

వేదాలు, వాటి ఉపవేదాలు అన్నీ ఆ షడక్షరి మంత్రంలోనే నిలిచివున్నా, దానికి సమానమైనది మరొక మంత్రం లేదు.

సప్తకోటిమహామన్త్రైరుపమన్త్రైరనేకధా మన్త్రః షడక్షరో భిన్నస్సూత్రం వృత్యాత్మనా యథా

ఏడు కోట్ల మహామంత్రాలు, అనేక ఉపమంత్రాలు ఉన్నా, వాటన్నింటిలోనూ షడక్షరి మంత్రం వేరు, అది నూలు దారం లాంటి ప్రత్యేకత కలది.

శివజ్ఞానాని యావంతి విద్యాస్థానాపి యాని చ షడక్షరస్య సూత్రస్య తాని భాష్యం సమాసతః

శివుని గురించి ఉన్న అన్ని జ్ఞానాలు, విద్యాస్థానాలు, వాటన్నింటి సారాంశం షడక్షరి మంత్రానికి వ్యాఖ్యానమే.

కిం తస్య బహుభిర్మంత్రైశ్శాస్త్రైర్వా బహువిస్తరైః యస్యోన్నమః శివాయేతి మన్త్రో ఽయం హృది సంస్థితః

ఎన్ని మంత్రాలు, ఎంత విస్తృతమైన శాస్త్రాలు ఉన్నా, 'శివాయ నమః' అనే మంత్రాన్ని హృదయంలో స్థిరపరిచినవారికి వాటి అవసరం లేదు.

తేనాధీతం శ్రుతం తేన కృతం సర్వమనుష్ఠితమ్ యేనోన్నమశ్శివాయేతి మంత్రాభ్యాసః స్థిరీకృతః

'శివాయ నమః' అనే మంత్రాన్ని స్థిరంగా అభ్యసించినవారు చదివింది, వినింది, చేసినది అన్నీ ఫలప్రదంగా మారతాయి.

నమస్కారాదిసంయుక్తం శివాయేత్యక్షరత్రయమ్ జిహ్వాగ్రే వర్తతే యస్య సఫలం తస్య జీవితమ్

యవ్వనంలో ఎప్పుడూ నమస్కారాది కర్మలతో కలిపి 'శివాయ' అనే మూడు అక్షరాలు నాలుకపై ఉండేవారికి జీవితం సార్థకమవుతుంది.

అంత్యజో వాధమో వాపి మూర్ఖో వా పండితో ఽపి వా పఞ్చాక్షరజపే నిష్ఠో ముచ్యతే పాపపంజరాత్

అంత్యజుడు అయినా, అత్యంత నీచుడు అయినా, మూర్ఖుడు అయినా, పండితుడైనా, ఎవరు పంచాక్షరి మంత్ర జపంలో స్థిరంగా ఉంటారో వారు పాపాల బంధనంనుంచి విముక్తి పొందుతారు.

ఇత్యుక్తం పరమేశేన దేవ్యా పృష్టేన శూలినా హితాయ సర్వమర్త్యానాం ద్విజానాం తు విశేషతః

ఈ విధంగా దేవి అడిగిన ప్రశ్నకు త్రిశూలధారి పరమేశ్వరుడు సమాధానం ఇచ్చాడు. ఇది సమస్త మానవులకు, ముఖ్యంగా ద్విజులకు హితకరంగా చెప్పబడింది.

కలౌ కలుషితే కాలే దుర్జయే దురతిక్రమే అపుణ్యతమసాచ్ఛన్నే లోకే ధర్మపరాఙ్ముఖే

కలియుగంలో కాలం కలుషితమై, దుర్జయంగా, దుర్లఘ్యంగా మారి, లోకం అత్యంత పాపంతో కమ్ముకొని, ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు—

క్షీణే వర్ణాశ్రమాచారే సంకటే సముపస్థితే సర్వాధికారే సందిగ్ధే నిశ్చితే వాపి పర్యయే

వర్ణాశ్రమాచారాలు క్షీణించి, కష్టకాలం వచ్చి, అన్ని అధికారాలు అనిశ్చితంగా, సందిగ్ధంగా ఉన్నప్పుడు—

తదోపదేశే విహతే గురుశిష్యక్రమే గతే కేనోపాయేన ముచ్యంతే భక్తాస్తవ మహేశ్వర

ఆ సమయంలో ఉపదేశం నిలిచిపోయి, గురుశిష్య పరంపర అంతరించిపోయినప్పుడు, మహేశ్వరా! నీ భక్తులు ఏ మార్గంలో విముక్తి పొందగలరు?

ఆశ్రిత్య పరమాం విద్యాం హృద్యాం పఞ్చాక్షరీం మమ భక్త్యా చ భావితాత్మానో ముచ్యంతే కలిజా నరాః

నా పరమమైన, హృదయానికి హత్తుకునే పంచాక్షరి మంత్రాన్ని ఆశ్రయించి, భక్తితో మనస్సు నింపుకున్న కలియుగపు మనుషులు విముక్తి పొందుతారు.

మనోవాక్కాయజైర్దోషైర్వక్తుం స్మర్తుమగోచరైః దూషితానాం కృతఘ్నానాం నిందకానాం ఛలాత్మనామ్

మనస్సు, మాట, శరీరంతో చేసిన పాపాల వల్ల అపవిత్రులై, కృతఘ్నులు, నిందకులు, మోసపూరితులు, చెప్పడం, జపించడం కూడా సాధ్యంకాని వారికీ—

లుబ్ధానాం వక్రమనసామపి మత్ప్రవణాత్మనామ్ మమ పఞ్చాక్షరీ విద్యా సంసారభయతారిణీ

లోభులు, వక్రమనస్సు ఉన్నవారు అయినా, నా పట్ల హృదయపూర్వకంగా ఉన్నవారికి నా పంచాక్షరి మంత్రం సంసారభయాన్ని దాటి రక్షిస్తుంది.