శివపురాణమ్

సప్రసాదాశ్చ తే మంత్రాః స్వాధికారాద్యపేక్షయా సర్వాధికారస్త్వేకో ఽయం మంత్ర ఏవేశ్వరాజ్ఞయా

ఆ మంత్రాలు అనుగ్రహంతోనో లేకపోతేనా, తమ తమ అధికారాన్ని బట్టి పనిచేస్తాయి. కానీ ఈ ఒక్క మంత్రమే ప్రభువు ఆజ్ఞతో అన్ని అధికారాలను కలిగి ఉంది.

యథా నికృష్టానుత్కృష్టాన్సర్వానప్యాత్మనః శివః క్షమతే రక్షితుం తద్వన్మంత్రో ఽయమపి సర్వదా

యథా శివుడు తాను తక్కువవారినీ, గొప్పవారినీ అందరినీ రక్షించగలడో, అలాగే ఈ మంత్రం కూడా ఎప్పుడూ అందరిని రక్షించగలదు.

ప్రబలశ్చ తథా హ్యేష మంత్రో మన్త్రాన్తరాదపి సర్వరక్షాక్షమో ఽప్యేష నాపరః కశ్చిదిష్యతే

ఇతర మంత్రాలన్నింటికంటే ఈ మంత్రం శక్తివంతమైనది; సంపూర్ణ రక్షణను ఇచ్చే విషయంలో దీనికి సమానమైనది మరొకటి లేదు.

తస్మాన్మన్త్రాన్తరాంస్త్యక్త్వా పఞ్చాక్షరపరో భవ తస్మిఞ్జిహ్వాంతరగతే న కించిదిహ దుర్లభమ్

కాబట్టి ఇతర మంత్రాలను వదిలిపెట్టి, నీవు పంచాక్షరి మంత్రానికే నిబద్ధుడవై ఉండు. అది నీవు నాలుకపై ఉంచినపుడు, ఈ లోకంలో ఏదీ అసాధ్యం కాదు.

అధోరాస్త్రం చ శైవానాం రక్షాహేతురనుత్తమమ్ తచ్చ తత్ప్రభవం మత్వా తత్పరో భవ నాన్యథా

శైవులకు రక్షణకు అత్యుత్తమమైనది ఆ ధోరాస్త్రం. అది దేనివల్ల కలుగుతుందో తెలుసుకుని, దానికే నీవు నిబద్ధుడవై ఉండాలి, మరే దానికీ కాదు.

భస్మేదన్తు మయా లబ్ధం పితురేవ తవోత్తమమ్ విరజానలసంసిద్ధం మహావ్యాపన్నివారణమ్

నీ తండ్రి ద్వారా నాకు లభించిన ఉత్తమమైన భస్మం పవిత్రమైనది, అగ్నిలో సిద్ధమై, గొప్ప అపాయాలను దూరం చేస్తుంది.

మంత్రం చ తే మయా దత్తం గృహాణ మదనుజ్ఞయా అనేనైవాశు జప్తేన రక్షా తవ భవిష్యతి

నేను నీకు మంత్రాన్ని కూడా ఇచ్చాను. నా అనుమతితో దాన్ని స్వీకరించు. ఈ మంత్రాన్ని జపిస్తే నీవు రక్షణ పొందుతావు.

ఏవం మాత్రా సమాదిశ్య శివమస్త్విత్యుదీర్య చ విసృష్టస్తద్వచో మూర్ధ్ని కుర్వన్నేవ తదా మునిః

ఈ విధంగా ఆ తల్లి ఉపదేశం చేసి, 'శివుడు నీవు ఉండుగాక' అని పలికి, తన మాటలను అతని తలపై ఉంచి అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయింది.

తాం ప్రణమ్యైవముక్త్వా చ తపః కర్తుం ప్రచక్రమే తమాహ చ తదా మాతా శుభం కుర్వంతు తే సురాః

ఆమెకు నమస్కరించి, ఆమె మాటలు విని, అతను తపస్సు చేయడం ప్రారంభించాడు. అప్పుడు అతని తల్లి, 'దేవతలు నీకు శుభం కలిగించుగాక' అని చెప్పింది.

అనుజ్ఞాతస్తయా తత్ర తపస్తేపే స దుశ్చరమ్ హిమవత్పర్వతం ప్రాప్య వాయుభక్షః సమాహితః

ఆమె అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత, అతను అక్కడ కఠినమైన తపస్సు ప్రారంభించాడు. హిమవంతు పర్వతాన్ని చేరి, గాలి మాత్రమే తీసుకుంటూ, మనస్సును ఏకాగ్రపరిచాడు.

అష్టేష్టకాభిః ప్రసాదం కృత్వా లింగం చ మృన్మయమ్ తత్రావాహ్య మహాదేవం సాంబం సగణమవ్యయమ్

ఎనిమిది ఇటుకలతో మంటపాన్ని నిర్మించి, మట్టి లింగాన్ని తయారు చేశాడు. అక్కడ మహాదేవుడిని, అంబికతో పాటు, గణాలతో కలసి, అవినాశిని ఆహ్వానించాడు.

భక్త్యా పఞ్చాక్షరేణైవ పుత్రైః పుష్పైర్వనోద్భవైః సమభ్యర్చ్య చిరం కాలం చచార పరమం తపః

పుత్రులు అడవి పువ్వులతో సమర్పించగా, పంచాక్షరి మంత్రాన్ని భక్తితో జపిస్తూ, చాలా కాలం మహా తపస్సు చేశాడు.

తతస్తపశ్చరత్తం తం బాలమేకాకినం కృశమ్ ఉపమన్యుం ద్విజవరం శివసంసక్తమానసమ్

అప్పుడు, తపస్సు చేస్తున్న ఆ చిన్న వయస్కుడు, ఒంటరిగా, క్షీణించిన ఉపమన్యువు, శివునిపై మనస్సు నిలిపిన ద్విజశ్రేష్ఠుడు—

పురా మరీచినా శప్తాః కేచిన్మునిపిశాచకాః సంపీడ్య రాక్షసైర్భావైస్తపసోవిఘ్నమాచరన్

పూర్వం మరీచి శపించిన కొందరు మునిపిశాచులు, రాక్షస స్వభావంతో అతన్ని బాధిస్తూ, అతని తపస్సుకు అడ్డంకులు కలిగించారు.

స చ తైః పీడ్యమానో ఽపి తపః కుర్వన్కథఞ్చన సదా నమః శివాయేతి క్రోశతి స్మార్తనాదవత్

అలా వారు బాధించినా, అతను ఏదో విధంగా తపస్సు కొనసాగిస్తూ, ఎప్పుడూ 'నమః శివాయ' అని స్మరణతో కూడిన స్వరంతో అరవుతూ ఉండేవాడు.

తన్నాదశ్రవణాదేవ తపసో విఘ్నకారిణః తే తం బాలం సముత్సృజ్య మునయస్సముపాచరన్

ఆ అరుపు వినగానే, తపస్సుకు అడ్డం వేసేవారు ఆ బాలుడిని వదిలిపెట్టి, మునులు అందరూ అతని వద్దకు వచ్చారు.

తపసా తస్య విప్రస్య చోపమన్యోర్మహాత్మనః చరాచరం చ మునయః ప్రదీపితమభూజ్జగత్

ఆ మహాత్ముడైన ఉపమన్యువు తపస్సు వల్ల, మునులతో పాటు, చరాచర జగత్తంతా ప్రకాశించిపోయింది.

అథ సర్వే ప్రదీప్తాంగా వైకుణ్ఠం ప్రయయుర్ద్రుతమ్ ప్రణమ్యాహుశ్చ తత్సర్వం హరయే దేవసత్తమాః

అంతటా వారి దేహాలు దీప్తిమంతంగా మారి, వారు వేగంగా వైకుంఠానికి వెళ్లి, హరికి నమస్కరించి, జరిగినదంతా వివరించారు.

శ్రుత్వా తేషాం తదా వాక్యం భగవాన్పురుషోత్తమః కిమిదన్త్వితి సంచిన్త్య జ్ఞాత్వా తత్కారణం చ సః

వారి మాటలు వినగానే, భగవంతుడు, పరమపురుషుడు, 'ఇది ఏమిటి?' అని ఆలోచించి, కారణాన్ని తెలుసుకున్నాడు.

జగామ మన్దరం తూర్ణం మహేశ్వరదిదృక్షయా దృష్ట్వా దేవం ప్రణమ్యైవం ప్రోవాచ సుకృతాంజలిః

మహాదేవుడిని దర్శించాలనే కోరికతో అతడు వెంటనే మందర పర్వతానికి వెళ్లాడు. దేవునిని చూసి, నమస్కరించి, చేతులు జోడించి ఇలా అన్నాడు.

భగవన్బ్రాహ్మణః కశ్చిదుపమన్యురితి శ్రుతః క్షీరార్థమదహత్సర్వం తపసా తన్నివారయ

ప్రభూ! ఉపమన్యు అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉన్నాడు. అతడు పాలు కావాలని అన్నీ త్యాగం చేసి కఠిన తపస్సు చేస్తున్నాడు. మీ శక్తితో అతడిని ఆపండి.

ఇతి శ్రుత్వా వచో విష్ణోః ప్రాహ దేవో మహేశ్వరః శిశుం నివారయిష్యామి తత్త్వం గచ్ఛ స్వమాశ్రమమ్

విష్ణువు మాటలు విని, మహేశ్వరుడు ఇలా అన్నాడు: "నేను ఆ బాలుడిని ఆపుతాను. నువ్వు నీ ఆశ్రమానికి తిరిగి వెళ్ళు."

తచ్ఛ్రుత్వా శంభువచనం స విష్ణుర్దేవవల్లభః జగామాశ్వాస్య తాన్సర్వాన్స్వలోకమమరాదికాన్

శంభువు మాటలు విని, దేవతలకు ప్రియమైన విష్ణువు అందరినీ ఓదార్చి తన లోకానికి వెళ్ళిపోయాడు.

ఏతస్మిన్నంతరే దేవః పినాకీ పరమేశ్వరః శక్రస్య రూపమాస్థాయ గన్తుం చక్రే మతిం తతః

అంతలో పినాకిని, పరమేశ్వరుడు, ఇంద్రుని రూపం ధరించి అక్కడికి వెళ్లాలని మనసులో నిర్ణయించుకున్నాడు.

అథ జగామ మునేస్తు తపోవనం గజవరేణ సితేన సదాశివః సహ సురాసురసిద్ధమహోరగైరమరరాజతనుం స్వయమాస్థితః

తర్వాత సదాశివుడు, దేవతలు, అసురులు, సిద్ధులు, మహానాగులతో కలిసి, తానే అమరుల రాజు రూపంలో, తెల్ల ఏనుగుపై మునివారి తపోవనానికి వెళ్లాడు.

స వారణశ్చారు తదా విభుం తం నివీజ్య వాలవ్యజనేన దివ్యమ్ దధార శచ్యా సహితం సురేంద్రం కరేణ వామేన శితాతపత్రమ్

ఆ అందమైన ఏనుగు, ఆ సమయానికి, పరమేశ్వరుడిని దివ్యమైన వాలవ్యజనంతో వడలిస్తూ, ఇంద్రుడు శచితో కలిసి ఎడమ చేతిలో తెల్ల గొడుగు పట్టుకొని నిలిచాడు.

రరాజ భగవాన్సోమః శక్రరూపీ సదాశివః తేనాతపత్రేణ యథా చన్ద్రబింబేన మన్దరః

ఆ తెల్ల గొడుగుతో ఇంద్రుని రూపంలో ఉన్న సదాశివుడు, చంద్రబింబంతో మందర పర్వతం ఎలా ప్రకాశిస్తుందో అలా వెలిగిపోతూ కనిపించాడు.

ఆస్థాయైవం హి శక్రస్య స్వరూపం పరమేశ్వరః జగామానుగ్రహం కర్తుముపమన్యోస్తదాశ్రమమ్

ఇలా ఇంద్రుని రూపాన్ని ధరించి, పరమేశ్వరుడు ఉపమన్యు ఆశ్రమానికి కృప చూపించడానికి వెళ్లాడు.

తం దృష్ట్వా పరమేశానం శక్రరూపధరం శివమ్ ప్రణమ్య శిరసా ప్రాహ మహామునివరః స్వయమ్

ఇంద్రుని రూపంలో ఉన్న పరమేశ్వరుడైన శివుడిని చూసి, ఆ మహాముని తానే తలవంచి నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు.