శివపురాణమ్

పరివృత్త్యన్తరే భూయస్తత్పదప్రాప్తిరుచ్యతే ఆత్మాన్తరాభిధానం స్యాద్యదాద్యం నామ పఞ్చకమ్

ఇంకొక మార్పు కలిగినప్పుడు, ఆ స్థితిని పొందడమే అంటారు. మొదటి అయిదు పేర్లు ఆత్మకు మరొక పేర్లుగా చెప్పబడతాయి.

అన్యత్తు త్రితయం నామ్నాముపాదానాదియోగతః త్రివిధోపాధివచనాచ్ఛివ ఏవానువర్తతే

ఇతర మూడు పేర్లు, కారణభూతమైనవి మరియు మూడు విధాల ఉపాధులతో కలిసినవిగా, శివునికే వర్తిస్తాయి.

అనాదిమలసంశ్లేషః ప్రాగభావాత్స్వభావతః అత్యంతం పరిశుద్ధాత్మేత్యతో ఽయం శివ ఉచ్యతే

మునుపటి మలినత లేకుండా, స్వభావత: శాశ్వతంగా పవిత్రుడై ఉన్నవాడు కనుక, ఆయనను శివుడు అంటారు.

అథవాశేషకల్యాణగుణైకధన ఈశ్వరః శివ ఇత్యుచ్యతే సద్భిశ్శివతత్త్వార్థవాదిభిః

లేదా, అన్నిరకాల మంగళగుణాలన్నింటినీ కలిగి ఉన్నవాడిగా, భక్తులు శివుని శివుడు అని, శివతత్త్వాన్ని వివరించే వారు అంటారు.

త్రయోవింశతితత్త్వేభ్యః ప్రకృతిర్హి పరా మతా ప్రకృతేస్తు పరం ప్రాహుః పురుషం పఞ్చవింశకమ్

ఇరవైమూడు తత్త్వాలలో, ప్రకృతిని అత్యుత్తమమని భావిస్తారు. ప్రకృతికి మించి, ఇరవైయైదవదైన పురుషుడే పరముడని చెబుతారు.

యం వేదాదౌ స్వరం ప్రాహుర్వాచ్యవాచకభావతః వేదైకవేద్యయాథాత్మ్యాద్వేదాన్తే చ ప్రతిష్ఠితః

వేదప్రారంభంలో, పదార్థ సంబంధంగా స్వరమని చెప్పబడింది. వేదాంతంలో, వేదానికి తెలిసిన ఏకైక సత్యంగా స్థాపించబడింది.

తస్య ప్రకృతిలీనస్య యః పరస్స మహేశ్వరః తదధీనప్రవృత్తిత్వాత్ప్రకృతేః పురుషస్య చ

ప్రకృతిలో లీనమైన దానికంటే మించినవాడు పరమేశ్వరుడు. ఎందుకంటే ప్రకృతి, పురుషుల చర్యలు ఆయన ఆధీనంగా ఉంటాయి.

అథవా త్రిగుణం తత్త్వముపేయమిదమవ్యయమ్ మాయాన్తు ప్రకృతిం విద్యాన్మాయినం తు మహేశ్వరమ్

లేదా, మూడు గుణాలతో కూడిన ఈ అవినాశి తత్త్వాన్ని గ్రహించాలి. ప్రకృతిని మాయగా, మాయను నడిపేవాడిని మహేశ్వరుడిగా తెలుసుకో.

మాయావిక్షోభకో ఽనంతో మహేశ్వరసమన్వయాత్ కాలాత్మా పరమాత్మాదిః స్థూలః సూక్ష్మః ప్రకీర్తితః

మాయను కదిలించేవాడు, పరమేశ్వరునితో ఏకమై, కాలాత్మ, పరమాత్మ మొదలైనవాడు, స్థూలమైనవాడిగా, సూక్ష్మమైనవాడిగా పిలవబడతాడు.

రుద్దుఃఖం దుఃఖహేతుర్వా తద్రావయతి నః ప్రభుః రుద్ర ఇత్యుచ్యతే సద్భిః శివః పరమకారణమ్

మన బాధలను తొలగించేవాడు లేదా వాటికి కారణమయ్యేవాడు, మనకు వాటిని కలిగించేవాడు, ఆ మహాశక్తిని జ్ఞానులు రుద్రుడు అని పిలుస్తారు. శివుడు సర్వకారణ స్వరూపుడు.

తత్త్వాదిభూతపర్యన్తం శరీరాదిష్వతన్ద్రితః వ్యాప్యాధితిష్ఠతి శివస్తతో రుద్ర ఇతస్తతః

తత్త్వం మొదలుకొని భూతాలు, శరీరాలు మొదలైన వాటిలో శివుడు అలసట లేకుండా అన్నింటినీ వ్యాపించి నిలిచివుంటాడు. అందుకే ఆయన్ని ఇక్కడ అక్కడ రుద్రుడు అని అంటారు.

జగతః పితృభూతానాం శివో మూర్త్యాత్మనామపి పితృభావేన సర్వేషాం పితామహ ఉదీరితః

శివుడు జగత్తుకు తండ్రి, రూపం ధరించిన వారికి కూడా తండ్రి. అందుకే ఆయన్ని అందరికీ తాత అని కూడా పిలుస్తారు.

నిదానజ్ఞో యథా వైద్యో రోగస్య వినివర్తకః ఉపాయైర్భేషజైస్తద్వల్లయభోగాధికారతః

వైద్యుడు వ్యాధికి కారణాన్ని తెలుసుకుని మందులతో దాన్ని పోగొట్టినట్లే, శివుడు అనుభవాలపై అధికారం కలిగి ఉండి వాటిని తొలగిస్తాడు.

సంసారస్యేశ్వరో నిత్యం సమూలస్య నివర్తకః సంసారవైద్య ఇత్యుక్తః సర్వతత్త్వార్థవేదిభిః

శివుడు సృష్టిలో ఎప్పుడూ ప్రభువు, మూలంతో సహా సంసారాన్ని తొలగించేవాడు. అన్ని తత్త్వాలను తెలిసినవారు ఆయన్ని సంసార వైద్యుడు అని పిలుస్తారు.

దశార్థజ్ఞానసిద్ధ్యర్థమిన్ద్రియేష్వేషు సత్స్వపి త్రికాలభావినో భావాన్స్థూలాన్సూక్ష్మానశేషతః

పది అర్థాల జ్ఞానం కోసం, ఇంద్రియాలు ఉన్నప్పటికీ, గత, వర్తమాన, భవిష్యత్తు కాలాల్లోని స్థూల, సూక్ష్మమైన అన్ని స్థితులను శివుడు పూర్తిగా తెలుసు.

అణవో నైవ జానన్తి మాయయైవ మలావృతాః అసత్స్వపి చ సర్వేషు సర్వార్థజ్ఞానహేతుషు

చిన్న చిన్న జీవులు మాయ వల్ల మలినతతో కప్పబడి ఉండి ఏమీ తెలియవు. అవాస్తవమైన వాటిలోనూ, అన్నింటి జ్ఞానానికి కారణమైన వాటిలోనూ అవి అజ్ఞానంగా ఉంటాయి.

యద్యథావస్థితం వస్తు తత్తథైవ సదాశివః అయత్నేనైవ జానాతి తస్మాత్సర్వజ్ఞ ఉచ్యతే

ఏది ఎలా ఉందో, అదేవిధంగా సదాశివుడు సులభంగా తెలుసు. అందుకే ఆయన్ని సర్వజ్ఞుడు అని అంటారు.

సర్వాత్మా పరమైరేభిర్గుణైర్నిత్యసమన్వయాత్ స్వస్మాత్పరాత్మవిరహాత్పరమాత్మా శివః స్వయమ్

శివుడు అన్ని ప్రాణులకు ఆత్మ, ఎప్పుడూ పరమ గుణాలతో కలిసివుంటాడు. తనకంటే పైగా మరెవరూ లేరు కాబట్టి ఆయనే పరమాత్మ.

నామాష్టకమిదం చైవ లబ్ధ్వాచార్యప్రసాదతః నివృత్త్యాదికలాగ్రన్థిం శివాద్యైః పఞ్చనామభిః

ఈ అష్టనామాన్ని గురు అనుగ్రహంతో పొందినవాడు, శివుడు మొదలైన ఐదు నామాలతో నివృత్తి మొదలైన శక్తిగ్రంధిని తెంపాలి.

యథాస్వం క్రమశశ్ఛిత్వా శోధయిత్వా యథాగుణమ్ గుణితైరేవ సోద్ధాతైరనిరుద్ధైరథాపి వా

తనకు తాను అనుకూలంగా, క్రమంగా, గుణానుసారం తెంచి, శుద్ధి చేసి, ఆ గుణాలతోనే, అవి బయటకు తేవడమో లేక అడ్డంకులు లేకుండా అయినా శుద్ధి చేయాలి.

హృత్కణ్ఠతాలుభ్రూమధ్యబ్రహ్మరన్ధ్రసమన్వితామ్ ఛిత్త్వా పర్యష్టకాకారం స్వాత్మానం చ సుషుమ్ణయా

హృదయం, కంఠం, తాలువు, భ్రూవద్దం, బ్రహ్మరంధ్రం వీటిని దాటి, అష్టాకారంగా చుట్టి, సుషుమ్న నాడిలో స్వయాన్ని నడిపించాలి.

ద్వాదశాంతఃస్థితస్యేన్దోర్నీత్వోపరి శివౌజసి సంహృత్యం వదనం పశ్చాద్యథాసంస్కరణం లయాత్

పన్నెండు అంగుళాల దూరంలో ఉన్న చంద్రుడిని పైకి తీసుకెళ్ళి, శివుడి తేజస్సులో కలిపి, వాక్కును వెనక్కి తీసుకుని, నియమించిన ప్రకారం లయ చేయాలి.

శాక్తేనామృతవర్షేణ సంసిక్తాయాం తనౌ పునః అవతార్య స్వమాత్మానమమృతాత్మాకృతిం హృది

శక్తి అమృతవర్షంతో శరీరం స్నానమాడిన తర్వాత, మళ్లీ తనను తాను, అమృత స్వరూపాన్ని, హృదయంలోకి దింపాలి.

ద్వాదశాంతఃస్థితస్యేన్దోః పరస్తాచ్ఛ్వేతపంకజే సమాసీనం మహాదేవం శంకరమ్భక్తవత్సలమ్

పన్నెండు అంగుళాల దూరంలో ఉన్న చంద్రుడి పైన, తెల్లని కమలంలో, మహాదేవుడైన శంకరుని, భక్తులకు ప్రీతిగా ఉండే వాడిని దర్శించాలి.

అర్ధనారీశ్వరం దేవం నిర్మలం మధురాకృతిమ్ శుద్ధస్ఫటికసంకాశం ప్రసన్నం శీతలద్యుతిమ్

అర్ధనారీశ్వరుడైన దేవుడిని, నిర్మలమైనవాడిని, మధురమైన రూపాన్ని, శుద్ధ స్ఫటికంలా ప్రకాశించే వాడిని, ప్రశాంతుడిని, చల్లని తేజస్సుతో ఉన్నవాడిని ధ్యానించాలి.

ధ్యాత్వా హి మానసే దేవం స్వస్థచిత్తో ఽథ మానవః శివనామాష్టకేనైవ భావపుష్పైస్సమర్చయేత్

మనస్సులో దేవుడిని ధ్యానించి, మనస్సు ప్రశాంతంగా ఉంచి, శివుని అష్టనామాలతో, భక్తిపుష్పాలతో పూజించాలి.

అభ్యర్చనాన్తే తు పునః ప్రాణానాయమ్య మానవః సమ్యక్చిత్తం సమాధాయ శార్వం నామాష్టకం జపేత్

పూజ అయిపోయిన తర్వాత మళ్లీ ప్రాణాలను నియంత్రించి, మనస్సును బాగా స్థిరపరిచి, శైవ అష్టనామాన్ని జపించాలి.

నాభౌ చాష్టాహుతీర్హుత్వా పూర్ణాహుత్యా నమస్తతః అష్టపుష్పప్రదానేన కృత్వాభ్యర్చనమంతిమమ్

నాభి వద్ద ఎనిమిది హోమాలు చేసి, ఆ తరువాత సంపూర్ణ హోమాన్ని భక్తితో సమర్పించి, ఎనిమిది పువ్వులతో చివరి పూజను చేయాలి.

నివేదయేత్స్వమాత్మానం చులుకోదకవర్త్మనా ఏవం కృత్వా చిరాదేవ జ్ఞానం పాశుపతం శుభమ్

చులుకులో నీటితో తనను తాను అర్పించాలి. ఇలా చేసినవాడు కొంతకాలం తరువాత పవిత్రమైన పాశుపత జ్ఞానాన్ని పొందుతాడు.