శివపురాణమ్

మన్వంతరేషు సర్వేషు సర్గసంహారవృత్తయః ప్రాయః సమాభవంతీతి తర్కః కార్యో విజానతా

ప్రతి మన్వంతరంలో సృష్టి, లయాలు సాధారణంగా జరుగుతూనే ఉంటాయి. ఈ విషయాన్ని తెలిసినవారు అలా ఆలోచించాలి.

పూర్వకల్పే పరావృత్తే ప్రవృత్తే కాలమారుతే సమున్మూలితమూలేషు వృక్షేషు చ వనేషు చ

మునుపటి కల్పం ముగిసిన తర్వాత, కాలమారుతుడు ప్రారంభమైనప్పుడు, అడవుల్లోని చెట్ల వేర్లు పూర్తిగా పెల్లుబికిపోయాయి.

జగంతి తృణవక్త్రీణి దేవే దహతి పావకే వృష్ట్యా భువి నిషిక్తాయాం వివేలేష్వర్ణవేషు చ

ప్రపంచాలు గడ్డి రెక్కల్లా బలహీనంగా ఉండగా, దివ్య అగ్ని వాటిని కాల్చేసింది. ఆ తరువాత భూమిపై వర్షం పడినప్పుడు, సముద్రాలు పొంగిపొర్లాయి.

దిక్షు సర్వాసు మగ్నాసు వారిపూరే మహీయసి తదద్భిశ్చటులాక్షేపైస్తరంగభుజమణ్డలైః

అన్ని దిక్కులు మహా జలప్రళయంతో మునిగిపోయినప్పుడు, అలలు ఊగిపడుతూ, జలపు చేతుల వలయాలతో అన్నీ కప్పేశాయి.

ప్రారబ్ధచణ్డనృత్యేషు తతః ప్రలయవారిషు బ్రహ్మా నారాయణో భూత్వా సుష్వాప సలిలే సుఖమ్

అప్పుడు ప్రళయ జలాలు ఉగ్ర నాట్యం చేయగా, బ్రహ్మ దేవుడు నారాయణుడిగా మారి, ఆ నీటిమీద సుఖంగా నిద్రించాడు.

ఇమం చోదాహరన్మంత్రం శ్లోకం నారాయణం ప్రతి తం శృణుధ్వం మునిశ్రేష్ఠాస్తదర్థం చాక్షరాశ్రయమ్

ఆ సమయంలో నారాయణుని గురించి ఈ మంత్రశ్లోకాన్ని ఉచ్చరించారు. మునిశ్రేష్ఠులారా, దాని అర్థాన్ని అక్షరాల ద్వారా తెలుసుకోండి.

ఆపో నారా ఇతి ప్రోక్తా ఆపో వై నరసూనవః అయనం తస్య తా యస్మాత్తేన నారాయణః స్మృతః

నీటిని 'నర' అని అంటారు. ఆ నీరు నరుని సంతానం. అవి ఆయనకు నివాసస్థానం కావడంతో ఆయనను నారాయణుడు అని పిలుస్తారు.

శివయోగమయీం నిద్రాం కుర్వన్తం త్రిదశేశ్వరమ్ బద్ధాంజలి పుటాస్సిద్ధా జనలోకనివాసినః

జనలోకంలో నివసించే సిద్ధులు, చేతులు జోడించి, త్రిదశాధిపతిని శివయోగ నిద్రలో ఉన్నదాన్ని దర్శించారు.

స్తోత్రైః ప్రబోధయామాసుః ప్రభాతసమయే సురాః యథా సృష్ట్యాదిసమయే ఈశ్వరం శ్రుతయః పురా

ఉషస్సులో దేవతలు స్తోత్రాలతో ఆయనను మేల్కొలిపారు. సృష్టి మొదలైన సమయాల్లో వేదాలు భగవంతుణ్ణి మేల్కొల్పినట్లే ఇది జరిగింది.

తతః ప్రబుద్ధ ఉత్థాయ శయనాత్తోయమధ్యగాత్ ఉదైక్షత దిశః సర్వా యోగనిద్రాలసేక్షణః

తర్వాత ఆయన మేల్కొని, తన శయనాసనం నుంచి లేచి, నీటిలోనుంచి బయటకు వచ్చి, యోగనిద్ర తడిసిన కన్నులతో అన్ని దిక్కులను చూశాడు.

నాపశ్యత్స తదా కించిత్స్వాత్మనో వ్యతిరేకి యత్ సవిస్మయ ఇవాసీనః పరాం చింతాముపాగమత్

ఆ సమయంలో తనకు వేరుగా ఏదీ కనబడలేదు. ఆశ్చర్యంతో కూర్చొని, లోతైన ధ్యానంలో మునిగిపోయాడు.

క్వ సా భగవతీ యా తు మనోజ్ఞా మహతీ మహీ నానావిధమహాశైలనదీనగరకాననా

అంత అందంగా, గొప్పగా, అనేక పర్వతాలు, నదులు, నగరాలు, అరణ్యాలతో అలంకరించబడిన ఆ భూమి ఎక్కడ ఉంది?

ఏవం సంచింతయన్బ్రహ్మా బుబుధే నైవ భూస్థితిమ్ తదా సస్మార పితరం భగవంతం త్రిలోచనమ్

అలా ఆలోచిస్తూ బ్రహ్మకు భూమి స్థితి కనిపించలేదు. అప్పుడు ఆయన తన తండ్రి అయిన త్రిలోచన భగవంతుణ్ణి స్మరించాడు.

స్మరణాద్దేవదేవస్య భవస్యామితతేజసః జ్ఞాతవాన్సలిలే మగ్నాం ధరణీం ధరణీపతిః

దేవదేవుడు, అపార తేజస్సుతో ఉన్న భవుని స్మరణ వల్ల, భూమి నీటిలో మునిగిపోయిందని భూమిపతి గ్రహించాడు.

తతో భూమేస్సముద్ధారం కర్తుకామః ప్రజాపతిః జలక్రీడోచితం దివ్యం వారాహం రూపమస్మరత్

అప్పుడా భూమిని పైకి తీయాలని కోరుకున్న ప్రజాపతి, నీటిలో ఆడేందుకు అనువైన దివ్యమైన వరాహ రూపాన్ని స్మరించాడు.

మహాపర్వతవర్ష్మాణం మహాజలదనిఃస్వనమ్ నీలమేఘప్రతీకాశం దీప్తశబ్దం భయానకమ్

అతని రూపం మహాపర్వతం లాంటిది, గొప్ప మేఘం మ్రోగినట్టు గంభీరమైన శబ్దం, నీలి మేఘంలా కనిపిస్తూ, భయంకరంగా మిన్నుమిన్ను మ్రోగింది.

పీనవృత్తఘనస్కంధపీనోన్నతకటీతటమ్ హ్రస్వవృత్తోరుజంఘాగ్రం సుతీక్ష్ణపురమణ్డలమ్

పొడవైన, బలమైన భుజాలు, పెదవైన నడుము, చిన్నదైన, గుండ్రని తొడలు, కాళ్లు, చాలా పదునైన వృత్తాకారమైన ముక్కు కలిగి ఉన్నాడు.

పద్మరాగమణిప్రఖ్యం వృత్తభీషణలోచనమ్ వృత్తదీర్ఘమహాగాత్రం స్తబ్ధకర్ణస్థలోజ్జ్వలమ్

పద్మరాగ మణిలా మెరిసే, గుండ్రని భయంకరమైన కళ్ళు, పొడవైన, విశాలమైన శరీరం, కఠినంగా మెరిసే చెవులు ఉన్నవి.

ఉదీర్ణోచ్ఛ్వాసనిశ్వాసఘూర్ణితప్రలయార్ణవమ్ విస్ఫురత్సుసటాచ్ఛన్నకపోలస్కంధబంధురమ్

ఆతని ఊపిరి, నిశ్వాసం ఉప్పొంగుతూ, ప్రళయ సాగరాన్ని కలకలలాడించాయి. అతని చెంపలు, భుజాలు కంపించుతూ, వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నట్టు కనిపించాయి.

మణిభిర్భూషణైశ్చిత్రైర్మహారత్నైఃపరిష్కృతమ్ విరాజమానం విద్యుద్భిర్మేఘసంఘమివోన్నతమ్

వివిధ రకాల మణులు, గొప్ప రత్నాలతో అలంకరించబడి, మెరుస్తూ, మెరుపులతో ప్రకాశించే మేఘ సమూహంలా ఉన్నాడు.

ఆస్థాయ విపులం రూపం వారాహమమితం విధిః పృథివ్యుద్ధరణార్థాయ ప్రవివేశ రసాతలమ్

అదంతా విస్తారమైన, అపారమైన వరాహ రూపాన్ని ధరించి, భూమిని పైకి తీయడానికి సృష్టికర్త రసాతలంలోకి ప్రవేశించాడు.

స తదా శుశుభే ఽతీవ సూకరో గిరిసంనిభః లింగాకృతేర్మహేశస్య పాదమూలం గతో యథా

ఆ సమయంలో, ఆ వరాహం పర్వతాన్ని పోలినట్టు ప్రకాశిస్తూ, లింగాకారంలో ఉన్న మహేశ్వరుని పాదాల వద్దకు చేరినట్టు వెలిగింది.

తతస్స సలిలే మగ్నాం పృథివీం పృథివీంధరః ఉద్ధృత్యాలింగ్య దంష్ట్రాభ్యామున్మమజ్జ రసాతలాత్

తర్వాత భూమిని మునిగిన నీటిలోంచి పైకి ఎత్తి, తన దంతాలతో ఆలింగనం చేసి, భూమిని రసాతలంలోంచి పైకి తీసుకొచ్చాడు.

తం దృష్ట్వా మునయస్సిద్ధా జనలోకనివాసినః ముముదుర్ననృతుర్మూర్ధ్ని తస్య పుష్పైరవాకిరన్

అతన్ని చూసి మునులు, సిద్ధులు, జనలోక వాసులు ఆనందించి, నృత్యం చేసి, అతని తలపై పుష్పాలు చల్లారు.

వపుర్మహావరాహస్య శుశుభే పుష్పసంవృతమ్ పతద్భిరివ ఖద్యోతైః ప్రాశురంజనపర్వతః

పుష్పాలతో కప్పబడిన మహావరాహుని శరీరం, పతించు జ్యోతిర్లాంటి పురుగు వెలుతురుతో మెరిసే నల్ల పర్వతంలా కనిపించింది.

తతః సంస్థానమానీయ వరాహో మహతీం మహీమ్ స్వమేవ రూపమాస్థాయ స్థాపయామాస వై విభుః

తర్వాత, ఆ మహావరాహుడు, భూమిని తన స్థానంలో పెట్టి, తన అసలు రూపాన్ని ధరించి, భూమిని స్థిరంగా స్థాపించాడు.

పృథివీం చ సమీకృత్య పృథివ్యాం స్థాపయన్గిరీన్ భూరాద్యాంశ్చతురో లోకాన్ కల్పయామాస పూర్వవత్

భూమిని సరిచేసి, భూమిపై పర్వతాలను ఉంచి, భూ మొదలైన నాలుగు లోకాలను మునుపటిలాగే సృష్టించాడు.

ఇతి సహ మహతీం మహీం మహీధ్రైః ప్రలయమహాజలధేరధఃస్థమధ్యాత్ ఉపరి చ వినివేశ్య విశ్వకర్మా చరమచరం చ జగత్ససర్జ భూయః

అలా, మహత్తరమైన భూమిని, పెద్ద పర్వతాలతో, ప్రళయ సముద్రం మధ్యలో, క్రింద, పై భాగాల్లో స్థాపించి, విశ్వకర్మ మళ్ళీ చరాచర జగత్తును సృష్టించాడు.

సర్గం చింతయతస్తస్య తదా వై బుద్ధిపూర్వకమ్ ప్రధ్యానకాలే మోహస్తు ప్రాదుర్భూతస్తమోమయః

అతడు సృష్టిని ఆలోచిస్తూ, మనసు పెట్టి ధ్యానం చేస్తున్నప్పుడు, ఆ సమయంలో, అతని ధ్యానంలో తిమిరంతో కూడిన మోహం ప్రబలంగా ఉద్భవించింది.