శివపురాణమ్

ఒకవేళ భక్తుడు శ్రద్ధతో కార్యనిరతుడై ఉంటే, అతడు పత్రంలో లేదా పాత్రలో లింగాన్ని ప్రతిష్టించి, అభిషేకాదులు చేయాలి. నివేదనగా అన్నపానాదులు సమర్పించాలి. పూజ అనంతరం ఆ లింగాన్ని మళ్లీ పాత్రలో లేదా ప్రత్యేక గృహంలో ఉంచాలి. ఇక, కార్యశక్తి లేని వారికి తమ స్వంత భోజ్యాన్ని నివేదించవచ్చు. కార్యశక్తి లేని వారికి సూక్ష్మ లింగమే విశిష్టమైనదిగా చెప్పబడింది. వారు విభూతితో పూజ చేయాలి, విభూతినే నివేదనగా సమర్పించాలి. పూజ అనంతరం ఆ లింగాన్ని ఎప్పుడూ తలపై ఉంచాలి. విభూతి మూడు విధాలుగా చెప్పబడింది—ప్రాపంచిక అగ్నిలోనుంచి, వైదిక అగ్నిలోనుంచి, శివాగ్నిలోనుంచి ఉత్పన్నమైనదిగా. ప్రపంచపు అగ్నిలోనుంచి వచ్చిన బూడిద పదార్థాల పవిత్రత కోసం ఉపయోగించాలి. మట్టి, కలప, లోహ రూపాలు, ధాన్యాలు, వంటివాటిని శుద్ధి చేయటానికి ఇది ఉపయోగపడుతుంది. నువ్వులు, ఇతర పదార్థాలు, వస్త్రాలు, పాతవస్తువులు, ఇవన్నీ బూడిదతో శుద్ధి చేయవచ్చు. కుక్కలు లేదా ఇతర ప్రాణుల ద్వారా అపవిత్రత కలిగిన వారికి కూడా బూడిదతో శుద్ధి చేయాలి. నీటితో కలిపి లేదా నీరు లేకుండా, యోగ్యమైన విధంగా బూడిదను దేహానికి అప్లై చేయాలి. వైదిక అగ్నిలోనుండి వచ్చిన బూడిదను కర్మానంతరం ధరించాలి. మంత్రపారాయణతో, హోమంలో ఉత్పన్నమైన బూడిదను ధరించాలి. ఆ బూడిదను ధరించటం ద్వారా కర్మ స్వయంగా తనలో స్థాపించబడుతుంది. అఘోర మంత్రంతో బిల్వ వృక్షాన్ని దహనం చేయాలి. అలా ఏర్పడిన అగ్నిని శివాగ్ని అంటారు; దానిలో దహనం చేయబడినది శివాగ్ని బస్మంగా పరిగణించబడుతుంది. ముందుగా పసుపు రంగు గల ఆవు పేడను లేదా సాధారణ ఆవుపేడను ఉపయోగించాలి. శమి, అశ్వత్థ, పలాశ, ఔదుంబర, వట, బిల్వ వృక్షాల కలపను శివాగ్నిలో దహనం చేసి, శుద్ధి చేసిన తర్వాత వచ్చిన బూడిదే నిజమైన బస్మ. లేకపోతే దర్భ గడ్డి లేదా ఇతర యోగ్య కలపను శివమంత్రాన్ని జపిస్తూ అగ్నిలో దహనం చేసి, శుభ్రమైన వస్త్రంతో శుద్ధి చేసి, కొత్త పాత్రలో ఆ తాజా బూడిదను ఉంచాలి. ఈ విధంగా సేకరించిన బస్మను తేజస్సు కోసం, పూజార్హంగా భావించాలి. 'బస్మ' అనే పదానికి ఇదే అర్థం— శివుడు స్వయంగా ఈ విధంగా చేసిన వాడే. రాజు తన రాజ్యంలో తనకు ఉపయోగపడే సారం తీసుకున్నట్లు, ప్రజలు ధాన్యాది పదార్థాలను కాల్చి ఉత్తమ భాగాన్ని తీసుకున్నట్లు, మన కడుపులోని జాఠరాగ్ని ఎన్నో పదార్థాలను కాల్చి, వాటిలోని సారాన్ని శరీరానికి పోషణగా మార్చినట్లు, అలాగే జగత్ సృష్టికర్త అయిన పరమేశ్వరుడు ఈ జగత్తును కాల్చి, దాని సారాన్ని తనలో గ్రహించుకున్నాడు. శివుడు ఈ విశ్వాన్ని కాల్చి, ఆ బూడిదను తనపై అలంకరించుకున్నాడు. బస్మను లేపడం ద్వారా, జగత్ సారాన్ని తనలో గ్రహించినట్టు సూచించాడు. తన శరీరంలో తన స్వంత మణిని స్థాపించాడు—తన జుట్టును ఆకాశ సారంతో, ముఖాన్ని వాయు సారంతో, హృదయాన్ని అగ్ని సారంతో, చర్మాన్ని భూ సారంతో, మోకాళ్లను జల సారంతో అలంకరించుకున్నాడు. అంతే కాక, తన ప్రతి అవయవాన్ని కూడా ఈ విధంగా విశ్వసారంతో నింపుకున్నాడు. బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్రుల సారమే త్రిపుండ్రంగా చెప్పబడింది. అదేవిధంగా, మహేశ్వరుడు తన నుదుటిపై త్రిపుండ్రాన్ని ధరించుకుంటాడు. ఈ సమస్తాన్ని తన విస్తరణగా భావించి, జగత్ సారాన్ని తనలో లీనంచేసుకున్నాడు. అందుకే ఆయన సమస్తాన్ని జయించినవాడిగా పిలవబడతాడు. జంతువులలో సింహం యెలా జంతు శ్రేష్ఠంగా, భయంకరంగా ఉంటుందో, శివుడు కూడా అంతే. ప్రపంచంలో భయపడని జంతువు లేదు కాబట్టి, సింహాన్ని జంతు జయుడని అంటారు. 'శ' అనగా సుఖం, ఆనందం; 'మ' అనగా పురుషుడు; 'వ' అనగా శక్తి, అమృతత్వం, యోగం. ఇలా మనల్ని మనమే శివరూపంగా భావించి, శివుని పూజించాలి. అందుకే, బస్మను లేపేముందు త్రిపుండ్రాన్ని శ్రేష్ఠంగా ధరించాలి. పూజ సమయంలో నీటితో లేదా నీరు లేకుండా శుద్ధి చేసుకుని త్రిపుండ్రాన్ని ధరించాలి. పగలు అయినా, రాత్రి అయినా, స్త్రీ అయినా, పురుషుడైనా, త్రిపుండ్రాన్ని బస్మతో, నీటితో ధరించి పూజ చేయాలి. త్రిపుండ్రాన్ని బస్మతో, నీటితో ధరించి పూజ చేసినవాడు శివారాధన ఫలాన్ని సంపూర్ణంగా పొందుతాడు. శివమంత్రంతో బస్మను ధరించినవాడు నిజమైన వ్రతస్థుడవుతాడు; అతడు శివనియమాన్ని పాటించే శివభక్తుడని పిలవబడతాడు. శివవ్రతాన్ని పాటించేవాడు అపవిత్రతను, జననశుద్ధిని పట్టించుకోనక్కర్లేదు. భూమితో కలిపిన బస్మను నుదుటిపై ధరించాలి. అది తన చేతితో అయినా, గురువు చేతితో అయినా ధరించినా, అది శివభక్తుని గుర్తుగా చెప్పబడింది; అది గుణాలను నియంత్రిస్తుంది; 'గురు' అనే పదానికి ఇదే అర్థం. గురువు తామస, రజస, సత్త్వగుణాలను తొలగించి, పరమశివుని రూపాన్ని స్వీకరిస్తాడు. మూడు గుణాలను తొలగించి, ముందుగా శివుడిని మేల్కొలిపే వాడే గురువు. శిష్యుడు గురువుపై విశ్వాసం ఉంచినపుడు, గురువే అతనికి గురువు. అందుకే, జ్ఞానులు గురువు శరీరాన్ని గురు లింగంగా భావిస్తారు; గురువుని సేవించడమే గురు లింగార్చన. గురువు చెప్పిన మాటలను, సాధ్యమైనా, అసాధ్యమైనా, శిష్యుడు శ్రద్ధతో శరీరం, మనస్సు, వాక్కుతో పాటించాలి. అపరిమితమైన మనస్సుతో, ప్రాణంతో, సంపదతో ఆదేశాలను నెరవేర్చే వాడే దীক্ষకు యోగ్యమైన శిష్యుడు. తన శరీరాన్ని మొదలుకొని, సమస్త వస్తువులను గురువుకి సమర్పించిన తర్వాత, మొదటి భాగాన్ని నివేదించి, గురువు అనుమతితో తినాలి. శిష్యునికి శిష్యత్వ సంబంధం వల్ల ఎప్పుడూ కుమారునిగా పిలవబడతాడు. నాలుక, లింగం, మంత్రం, వీర్యం, చెవి, గర్భం ఇవన్నీ శుద్ధించబడతాయి. కుమారునిగా జన్మించిన శిష్యుడు, మంత్రజన్య కుమారుడు, గురువుని తండ్రిగా పూజించాలి. పితా కుమారుని సంసారంలో ముంచుతాడు; గురువు మేల్కొల్పేవాడిగా సంసారాన్ని దాటించేవాడు. ఈ ఇద్దరి తేడా తెలుసుకుని, గురువుని తండ్రిగా పూజించాలి. గురువు అవయవాలను, పాదాల నుంచి జుట్టువరకు, తానే సంపాదించిన ధనంతో, ఇతర వస్తువులతో సేవించాలి. ఇదే గురుసేవ, ఇదే పరమార్ధం.