బ్రహ్మదేవుడు మరియు విష్ణువు మధ్య జరిగిన గొప్ప సంఘటనను శివపురాణంలోని ఈ శ్లోకాల ఆధారంగా కథగా చెప్పుకుంటే: ఓ చతుర్ముఖ బ్రహ్మా! మీరు ఇక్కడ ఎలాంటి అపరాధం చేయలేదు; నా మాయ వల్ల మీరు భ్రమించిపోయారు. నా కృపతో మీలోని ఈ గందరగోళం త్వరలో తొలగిపోతుంది అని శంభు భగవంతుడు బ్రహ్మను ధైర్యపరచాడు. "నిజాన్ని విను, బ్రహ్మా! నేను దేవతలందరికీ అధిపతి, సృష్టికర్త, పోషకుడు, మరియు సంహారకుడను. నా శక్తికి సమానుడు ఎవ్వరూ లేరు," అని శంభు తన పరమతత్త్వాన్ని ప్రకటించాడు. అంతలో బ్రహ్మ మరియు విష్ణువుల మధ్య ఒక గొప్ప వివాదం ఏర్పడింది. ఇద్దరూ భయంకరంగా యుద్ధం చేశారు; వారి పోరాటాన్ని చూస్తే ఒంటి మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. కోపంతో, ద్వేషంతో, పిడికిళ్లతో ఒకరినొకరు గట్టిగా కొట్టుకుంటూ, వారి గర్వాన్ని తగ్గించేందుకు, దేవతలను మేల్కొలిపేందుకు ఆ యుద్ధం జరిగింది. అయితే, ఆ ఇద్దరి మధ్యలో అద్భుతమైన, దివ్యమైన లింగం ప్రత్యక్షమైంది. అది వేలాది ప్రకాశించే జ్వాలలతో అలంకరించబడి, అపరిమితమైన, అసమానమైన రూపంలో నిలిచింది. అది neither పెరుగుతుంది nor తగ్గుతుంది; neither ప్రారంభం ఉంది nor మధ్య nor ముగింపు; ఆ వేల జ్వాలల వల్ల బ్రహ్మ మరియు విష్ణువు ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంలో పడిపోయారు. తమ యుద్ధాన్ని విరమించి, "ఇది ఏమిటి?" అని ఆలోచించారు. కానీ, ఆ లింగం యొక్క నిజమైన స్వరూపాన్ని ఇద్దరూ గ్రహించలేకపోయారు. అప్పుడు, ఇద్దరూ దాని ప్రారంభాన్ని మరియు ముగింపును తెలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. బ్రహ్మదేవుడు హంస రూపాన్ని ధరించి, తన రెక్కలను అన్ని దిశల్లో విస్తరింపజేసి, మనస్సు మరియు వాయువు ద్వారా పైకి ఎగిరేందుకు ప్రయత్నించాడు. నారాయణుడు, జగత్తు యొక్క ఆత్మ, అనంతమైన వరాహ రూపాన్ని ధరించి, కాజలపు వర్ణంలో కిందికి వెళ్లాడు. విష్ణువు వరాహ రూపంలో వెయ్యేళ్ల పాటు కిందికి వెడుతూ, ఆ లింగం యొక్క మూలాన్ని కనుగొనలేకపోయాడు. అదే విధంగా, బ్రహ్మదేవుడు వెయ్యేళ్ల పాటు పైకి వెడుతూ, దాని చివరను కనుగొనలేక, అలసిపోయి, తప్పుకు లోనయ్యాడు. అంతలో, విష్ణువు కూడా అలసిపోయి, కింద నుండి పైకి వచ్చాడు; ఇద్దరూ కలిసినప్పుడు, వారి చూపులు ఆశ్చర్యంతో, చిరునవ్వుతో నిండిపోయాయి. శంభు యొక్క మాయ వల్ల, ఇద్దరూ ఏమి చేయాలో, ఏమి చేయకూడదో గ్రహించలేకపోయారు. ఇద్దరూ శంభు చుట్టూ, వెనుక, పక్కన, ముందుగా నిలబడి, నమస్కరించి, "ఇది ఆత్మ ఏమిటి?" అని ఆలోచించారు. అప్పుడు, అక్కడ శబ్దంతో కూడిన, ఒక అక్షర బ్రహ్మం, 'ఓం' అనే పదంతో గుర్తించబడిన పరమాత్మ స్వరూపం ప్రత్యక్షమైంది. కానీ, ఆ సమయంలో బ్రహ్మ మరియు విష్ణువులు, రాజస మరియు తమస గుణాల వల్ల, దానిని గుర్తించలేకపోయారు. ఆ ఒక్కడి అక్షరం నాలుగు భాగాలుగా విడిపోయింది: 'అ', 'ఉ', 'మ', మరియు ఈ మూడు మాపనాల దాటి ఒక అర మాపన. అక్కడ, 'అ' శబ్దం లింగం యొక్క కుడి భాగంలో, 'ఉ' ఎడమ భాగంలో, 'మ' మధ్యలో నిలిచింది. ఆ అర మాపన (నాద) లింగం యొక్క శిఖరంలో వినిపించింది; ఇలా విభజించినా, పరమ అక్షరమైన ప్రణవం అక్కడే నిలిచింది. ప్రదర్శన కోసం, ఆ ఇద్దరు దేవతలు ఏమీ గ్రహించలేదు; ఆ సమయంలో, అవ్యక్తమైన ప్రణవం, వేద స్వరూపమైనది, మార్పును పొందింది. అక్కడ, 'అ' ఋగ్వేదంగా మారింది, 'ఉ' అక్షరమైనది యజుర్వేదంగా మారింది, 'మ' సామవేదంగా మారింది, నాదం అథర్వణ వేదంగా వెలుగొందింది. ఋగ్వేదం తన తత్త్వాన్ని సంక్షిప్తంగా స్థాపించింది: బ్రహ్మ, రూపాలలో మొదటి, రాజస గుణంలో, కార్యాలలో. సృష్టి, భూమి, అక్షరాత్మ, కలా మార్గంలో ఉపసంహారం, ఐదు బ్రహ్మల్లో తక్షణమే. లింగం యొక్క క్రింది భాగంలో, బీజముగా, అణిమా మొదలైన 64 సిద్ధుల అధిపత్యం. ఇలా, ఈ పది తత్త్వాలతో, ఋగ్వేదం జగత్తును వ్యాపించింది. తరువాత, యజుర్వేదం తన పది తత్త్వాలను స్థాపించింది: సత్త్వ గుణంలో, విష్ణువు రూపాలలో, కార్యాలలో, జగత్తులో పోషణ, మధ్యలో, జ్ఞానం, కలా మార్గంలో స్థాపన, ఐదు బ్రహ్మల్లో ఎడమ భాగంలో, లింగం మధ్యలో, మూడు కారణాలలో యోని, సహజాధిపత్యం. అంతేకాక, సామవేదం తన పది తత్త్వాలను స్థాపించింది: తమస గుణంలో, రుద్రుడు, రూపాలలో, కార్యాలలో, మూడు లోకాలలో లయ, పరమ శివ తత్త్వంలో, జ్ఞాన కళల్లో, ఐదు బ్రహ్మల్లో, లింగం పీఠం పై భాగాల్లో, మూడు కారణాల్లో బీజం, పురుష తత్త్వం, అధిపత్యం. ఇలా, సామవేదం ద్వారా జగత్తు వ్యాపించింది. అథర్వణ వేదం ఆత్మ యొక్క స్వరూపాన్ని, గుణాలకు అతీతమైనదిగా ప్రకటించింది. అనంతరం, మహేశ్వరుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు, సదాశివుడూ రూపాలలో, కార్యాలలో ఉన్నాడు, అయినా పరమ శివుడు కార్యాలకు అతీతమైన పరమాత్మ. ఆయనే భూతాలను అనుగ్రహించేవాడు, జీవులను విముక్తి కలిగించేవాడు; అక్కడ, వాక్కు, మనస్సుతో కలసి తిరిగి వెళ్ళిపోతాయి. దాని పై, ఉన్మనా లోకం ఉంది, చంద్ర లోకాన్ని దాటి, మానవ లోకాన్ని దాటి, అక్కడ సోముడు, హోమాలతో, భగవంతుడు శాశ్వతంగా నివసిస్తాడు. ఆ ఉన్మనా లోకాన్ని దాటి, ఎవరు చేరితే వారు తిరిగి రారు; అక్కడ శాంతి, శాంతికి అతీతమైనదీ ఉంది, కళల్లో కూడా వ్యాపించే పరమ శక్తి. అక్కడ పురుషుడు, ఈశానుడు, ఐదు బ్రహ్మల్లో బ్రహ్మ, లింగం శిఖరంలో, పరమ శబ్ద భాగాల్లో. అక్కడ, శుద్ధ, నిర్విభాగ శివుడు ఆహ్వానించబడి, పూజించబడతాడు; అక్కడ బిందువు, శబ్దం, శక్తి, దాని పైన కూడా. దాని పైన కూడా, పరమ తత్త్వం, అది తత్త్వం కాదు, అత్యున్నతంగా, మూడు కారణాలను దాటి, మాయా కలకలానికి మూలం. అనంతమైన శుద్ధ జ్ఞానాన్ని దాటి, మహేశ్వరుని దాటి, జ్ఞానాధిపతులను దాటి, సదాశివుని కూడా దాటి, ఆ పరమ తత్త్వం ఉంది. ఈ విధంగా, బ్రహ్మ మరియు విష్ణువు తమ పరిమితిని గ్రహించక, శంభు పరమాత్మ యొక్క మాయను అనుభవించి, పరబ్రహ్మ స్వరూపాన్ని అర్థం చేసేందుకు ప్రయత్నించారు. చివరికి, ఆ లింగం ద్వారా, వేదాల ద్వారా, పరమ శివుని తత్త్వాన్ని దర్శించారు.