శివపురాణమ్

ఈ విధంగా ఆ మహా శాస్త్రం మనకు ఉపదేశిస్తుంది. బంధనాల నుండి విముక్తుడైన వాడిని ‘పశు’ అని పిలుస్తారు; ఇతరుల చేత ప్రేరితుడై ఉంటే, అతడు పశుత్వాన్ని దాటి పోడు. అందుచేత, ఇక్కడ సత్యాన్ని తెలిసిన వాడే నిజంగా ముక్తుడిగా, ఇతరులను ముక్తి మార్గంలో నడిపించగలవాడిగా పరిగణించబడతాడు—అతనికి అన్ని లక్షణాలు, అన్ని శాస్త్రజ్ఞానం ఉన్నా సరే. యాజ్ఞాదులు, విధానాలను తెలుసుకున్నప్పటికీ, సత్యం లేనివాడు ఫలహీనుడే; యథార్థ అనుభవానికి దారి తీసే అతని బుద్ధి సత్యంలోనే నడుస్తుంది. అటువంటి వాడికి దర్శనం, ఇతర సాధనాల ద్వారా పరమానందం కలుగుతుంది. అతని సన్నిధిలో ఉండటంవల్ల కూడా జ్ఞానం, ఆనందం జన్మిస్తాయి. కాబట్టి, జ్ఞానవంతుడు అటువంటి గురువునే ఎంపిక చేసుకోవాలి, మరెవరినీ కాదు. అటువంటి గురువు వినయంతో, మెలకువతో ఉన్న శిష్యులకు అనుకూలంగా ఉంటాడు. జ్ఞానం పొందేవరకు ముముక్షువు గురువుని సేవించాలి; ఒకసారి జ్ఞానం కలిగిన తరువాత, సత్యాన్ని హృదయంలో ఉంచుకుంటూ భక్తిని నిలిపి పెట్టుకోవాలి. సత్యాన్ని ఎప్పుడూ వదలకూడదు, ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ నిర్లక్ష్యం చేయకూడదు; ఎందుకంటే అక్కడ ఆనందం గానీ, జ్ఞానోదయం గానీ కనీసం కొద్దిగా కూడా ఉండదు. ఏడాది తర్వాతైనా, శిష్యుడు మరొక గురువుని ఆశ్రయించవచ్చు; కానీ ఒకసారి మరొక గురువుని ఆశ్రయించిన తరువాత, మునుపటి గురువు, అతని సహోదరులు, కుమారులు, ఉపాధ్యాయులు, గురువులు—వారిని అవమానించకూడదు. అక్కడ, ముందుగా వేదాలను బాగా తెలిసిన బ్రాహ్మణుని ఆశ్రయించి, జ్ఞానవంతుడైన, మంగళకరమైన, సంతోషంగా కనిపించే గురువుని పూజించాలి. భయాన్ని తొలగించేవాడు, దయతో నిండిన మనస్సుతో ఉన్నవాడిని మనస్సు, మాట, చేతలతో సంతుష్టిపరచాలని ప్రయత్నించాలి. గురువు సంతుష్టుడయ్యే వరకూ శిష్యుడు సేవ చేయాలి; గురువు సంతోషపడ్డ వెంటనే, శిష్యుని పాపాలు వెంటనే నశించిపోతాయి. కాబట్టి, ధనం, రత్నాలు, పొలాలు, ఇళ్లు, ఆభరణాలు, వస్త్రాలు, వాహనాలు, మంచాలు, ఆసనాలు—ఇవి అన్నింటిని భక్తితో, తన సామర్థ్యానికి తగ్గట్టు గురువుని సమర్పించాలి; ధనంలో మోసంచేయకూడదు, పరమ మార్గాన్ని కోరుకుంటే. గురువే తండ్రి, తల్లి, భర్త, బంధువు, ధనం, సుఖం, మిత్రుడు, సహచారి—అందువల్ల, అన్నింటినీ అతనికి సమర్పించాలి. అన్నీ సమర్పించిన తరువాత, తనను తాను, తన కుటుంబాన్ని, సంపదను, నీటితో పాటు గురువుని అధీనంలో పెట్టి, ఎల్లప్పుడూ అతని నియమంలో ఉండాలి. శివునికి, గురువు స్వరూపానికి తన్ను సమర్పించిన తరువాత, శిష్యుడు శైవుడవుతాడు; ఆ తరువాత జన్మలే ఉండవు. ఆశ్రయం పొందిన శిష్యుని గురువు ఒక సంవత్సరం పాటు పరీక్షించాలి; బ్రాహ్మణుడు, క్షత్రియుడు, వైశ్యుడు అయితే రెండు లేదా మూడు సంవత్సరాలు పరీక్షించాలి. ప్రాణం, ధనం ఇవ్వడం వంటి ఆజ్ఞల ద్వారా, సంక్షిప్తమైన ఆజ్ఞల ద్వారా, ఉత్తములు, కనిష్ఠులు, వారి క్రియల ద్వారా కొలవబడతారు. అవమానించబడినా, దెబ్బ తిన్నా, మనస్సు దిగులుపడని వారు—వారు శివ ఆచారాలకు యోగ్యులు, నియమితులు, శుద్ధులు. హింసను విడిచినవారు, దయతో నిండిన వారు, ఎల్లప్పుడూ మెలకువతో ఉండేవారు, వినయంతో, తెలివిగా, అసూయ లేనివారు, మధురంగా మాట్లాడేవారు—ఇలాంటి వారు, నేరుగా, మృదువుగా, శుద్ధంగా, ఆచారశుద్ధితో, శివభక్తితో, ద్విజాతులైనవారు—వీరు శరీర, మనస్సు, వాక్కు ద్వారా శుద్ధి చెయ్యబడినవారు; వీరిని యథావిధిగా శుద్ధి చేసి ఉపదేశించాలి అని శాస్త్ర నిశ్చయంగా చెబుతుంది. స్త్రీకి శివ ఆచారాలలో స్వతంత్ర అధికారం లేదు; భర్తను భక్తిగా సేవిస్తే, అతని ఆజ్ఞతో మాత్రమే అధికారం ఉంటుంది. భర్త లేనివారికి కొడుకు లేదా ఇతరుల అనుమతితో అధికారం ఉంటుంది; కన్యకకు తండ్రి ఆజ్ఞతో; శూద్రులు, మానవులు, పతితులకు—వారిలో మిశ్రమ వర్ణాలకు శాస్త్రబద్ధమైన శుద్ధి లేదు; కానీ వారు కృతక స్థితిలో ఉంటే, పరమ కారణమైన శివునిలో—పాదతీర్థాదుల ద్వారా పాపశుద్ధి చేయాలి; వారిలో యోగ్య వంశస్థులు ద్విజాతులలో యోగ్యులవారు. వారికి తల్లి వంశానికి అనుగుణంగా శుద్ధి, ఇతర ఆచారాలు చేయాలి; తండ్రి లేదా ఇతరుల ద్వారా శివధర్మంలో నియమించబడిన కన్యకను—శివభక్తునికే ఇవ్వాలి, ఇతరులకు లేదా విరోధులకు కాదు. పొరపాటున విరోధికి ఇచ్చినా, ఆమె తన భర్తకు ఉపదేశించాలి; చేయలేకపోతే, అతన్ని విడిచిపెట్టి, మనస్సులో ధర్మాన్ని ఆచరించాలి; ఒక పతివ్రత, మహర్షిని విడిచిపెట్టి భర్తను ఆశ్రయించినట్లే. ఆమె ముందు తన లక్ష్యాన్ని తపస్సుతో శంకరుని ఆరాధించి సాధించింది; పాండవులు నారాయణుని తపస్సుతో ఆరాధించినట్లే. ఆమె ధర్మబద్ధంగా భర్తలను పొందింది, పెద్దలు నియమించడంవల్ల కాదు; స్వతంత్రత లేకపోవడం వల్ల వచ్చిన దోషం ఇక్కడ నిజంగా లేదు. శివధర్మంలో నియమించబడి, శివ ఆజ్ఞకు గౌరవంగా—ఇక్కడ ఎక్కువగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు; ఎవరైనా శివుని ఆశ్రయించినవారు—ఎవరైనా సరే—గురువు ఆధీనంగా అభిషేకించబడితే, అభిషేకం భంగం కాదు; గురువు దర్శనంతో, స్పర్శతో, మాట్లాడడంతో కూడా అభిషేకం నిలుస్తుంది. ఎవరికి జ్ఞానం కలుగుతుందో, వారికి ఓటమి ఉండదు; యోగ మార్గంలో మానసికంగా చేసిన అభిషేకం—అది ఇక్కడ చెప్పబడదు, అది రహస్యమైనది, గురువు వాక్కు ద్వారానే తెలుస్తుంది. పీఠం, మండపం ఏర్పాటు చేసి క్రమంగా జరిగే ఆచారంతో కూడిన అభిషేకాన్ని సంక్షిప్తంగా చెప్పబడుతుంది; పూర్తి వివరాలు ఇవ్వలేరు. శుభదినంలో, అపవిత్రతలేని పవిత్ర ప్రదేశంలో, గురువు ముందుగా ‘సమయ’ అనే అభిషేకాన్ని చేయాలి. శిల్పశాస్త్ర ప్రకారం, వాసన, రంగు, రుచి మొదలైన వాటిని పరిశీలించి, అక్కడ మండపాన్ని నిర్మించాలి. పీఠం నిర్మించి, మధ్యలో, ఎనిమిది దిశలలో, మధ్య దిక్కులలో, ఉత్తర-తూర్పు మూలలో కూడా యాగకుండాలను ఏర్పాటు చేయాలి. ప్రధాన యాగకుండాన్ని, లేదా పశ్చిమ భాగంలో, ఒకటి నిర్మించి, దాని అందాన్ని అలంకరించాలి. వివిధ రకాలుగా, పలుమార్లు, గొప్ప మేళకలతో, పతాకాలతో, పుష్పమాలలతో అలంకరించి, పీఠం మధ్యలో శుభచిహ్నాలతో వృత్తాన్ని తయారుచేయాలి.