శివపురాణమ్

శివ పురాణంలో పేర్కొన్న ఈ కథ అద్భుతంగా విశిష్టమైనది. పరమేశ్వరుడు యజ్ఞార్థంగా సోమను సృష్టించాడు. ఆ సోమ నుండి ఆకాశం ఉద్భవించింది; ఆ ఆకాశం నుండి భూమి, అగ్ని, సూర్యుడు, యజ్ఞం, విష్ణువు, శచి దేవి యొక్క ప్రభువు—all ఒకదానికొకటి కలిగి ఉద్భవించాయి. ఈ దేవతలు మరియు ఇతర దేవతలు రుద్రుని స్తోత్రాలతో ప్రశంసించారు. ఆ సమయంలో, రుద్రుడు దయతో కూడిన ముఖంతో దేవతల ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. తన లీల కోసం, రుద్రుడు వారి జ్ఞానాన్ని తీసుకొని, వారికి మాయ కలిగించాడు. అప్పుడు దేవతలు ఆశ్చర్యపడి, “నీవు ఎవరు?” అని అడిగారు. ఆశీర్వాదించిన రుద్రుడు సమాధానంగా, “నేనే ప్రాచీనుడు,” అని చెప్పారు. “నేనే ఉండబోతున్నాను; నాతో పాటు మరొకరు లేరు. నా వెలుగుతోనే ఈ విశ్వాన్ని తృప్తిపరుస్తాను. నాతో సమానమైనవారు లేదా నన్ను మించిపోయినవారు లేరు. నన్ను తెలుసుకున్నవారు ముక్తి పొందుతారు,” అని చెప్పి, రుద్రుడు అక్కడే అదృశ్యమయ్యాడు. దేవతలు ఆయనను చూడలేక, మళ్లీ స్తోత్రాలు చేస్తూ ఆయనను ప్రశంసించారు. అనంతరం, అథర్వశిరసులో స్థాపితమైన పాశుపత వ్రతాన్ని చేపట్టి, అమరులు తమ శరీరాన్ని బూడిదతో అలంకరించుకున్నారు. దేవతలకు అనుగ్రహం కలిగించేందుకు, భూతపతి, పరమేశ్వరుడు, తన సహచరులతో, ఉమాదేవితో కలిసి, యోగులు హృదయాల్లో దర్శించే ఆ స్వరూపాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూపించాడు. దేవతల్లో ఉత్తములు ఆ పరమశక్తిని, యోగులు హృదయాల్లో దర్శించే దైవాన్ని చూశారు. ఈమె మహేశ్వరుని చిత్తాన్ని అనుసరించే పరమశక్తి. సంసారాన్ని విడిచి, శైవ పరమపదాన్ని చేరినవారు, మహేశ్వరుని ఎడమవైపున నిలబడి ఉన్న ఎడమ కన్ను కలిగిన ఆమెను చూశారు. ఎప్పటికీ పరిపూర్ణులు, గణాధిపతులు కూడా ఆమెను దర్శించారు. ఆ తర్వాత, దేవతలు దేవితో కలిసి మహేశ్వరుని స్తోత్రాలు చేశారు. పురాణ కాలంలో ప్రాచీనమైన మంత్రాలతో, మహేశ్వరుని స్తుతిస్తూ, దేవతలు ఆయనను కరుణతో దర్శించారు. బొరబొరగా, “నేను సంతోషించాను,” అని పరమేశ్వరుడు మధురంగా పలికాడు. దేవతలు ఆనందంతో, నandi ధ్వజాన్ని నమస్కరించి, అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్నను అడిగారు: “ప్రభూ, భూమిపై నిన్ను ఏ మార్గంలో పూజించాలి? ఎవరు నీ పూజకు అర్హులు? దయచేసి నిజాన్ని చెప్పు.” హరుడు, దేవతల్లో ఉత్తముడు, దేవిని చిరునవ్వుతో చూస్తూ, తన స్వరూపాన్ని—భయంకరమైన, సూర్యస్వరూపమైన, పరమమైన రూపాన్ని—ప్రదర్శించాడు. అన్ని అధికారం, పరమవిభవంతో, అనేక శక్తులు, రూపాలు, అవయవాలు, గ్రహాలు, దేవతలు చుట్టూ ఉన్న ఆ స్వరూపం; ఎనిమిది చేతులు, నాలుగు ముఖాలు, అద్భుతమైన అర్ధనారీశ్వర రూపాన్ని దేవతలు, విష్ణువు నేతృత్వంలో, ఆశ్చర్యంగా చూశారు. దేవుడు సూర్యుడిగా, దేవిని చంద్రుడిగా, ఐదు భూతాలు, చలించేవి-చలించనివి అన్నీ వీరిచే రూపొందినవని వారు గ్రహించారు. అలా మాట్లాడి, దేవతలు ఆయనకు అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించారు. నీవు, అరుణవర్ణంతో, పరిపూర్ణమైన రూపంతో, బంగారు ఆభరణాలతో అలంకరించబడి, కమలములను ధరించి, కమలనయనుడిగా, బ్రహ్మ, ఇంద్ర, నారాయణులకు కారణమైనవాడిగా, నీకు అత్యుత్తమ అర్ఘ్యాన్ని సమర్పిస్తున్నాము. ఆ అర్ఘ్యంలో మాణిక్యాలు, బంగారం, నీరు, ఉత్తమ కుంకుమ, కుశా గడ్డి, పుష్పాలు—all బంగారు పాత్రలో సమర్పించారు. “ప్రభూ, దయచూపించు,” అని ప్రార్థించారు. శాంతస్వరూపుడైన శివునికి, ఆయన సహచరులకు, ఆదికారణమైన రుద్రునికి, విష్ణువుకు, బ్రహ్మకు, సూర్యస్వరూపుడైన నీకు నమస్కారం. యోగ్యమైన హృదయంతో, సూర్య మండలంలో శివుని పూజించి, ఉదయం, మధ్యాహ్నం, సాయంత్రం ఉత్తమ అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించేవారు—వారు ఈ శాస్త్రసారమైన శ్లోకాలను చదవాలి. భక్తునికి అసాధ్యమేమీ లేదు; అతడు బంధనాల నుంచి ముక్తి పొందుతాడు. కాబట్టి, ధర్మం, కామం, అర్థం, మోక్షం కోసం, ఎల్లప్పుడూ సూర్యస్వరూపుడైన శివుని మనసు, కార్యం, వాక్కుతో పూజించాలి. దేవతలను చూసి, మహేశ్వరుడు మండలంలో కూర్చొని, అన్ని సంప్రదాయాలకు పరమ గ్రంథాన్ని బోధించాడు; ఆ వెంటనే అదృశ్యమయ్యాడు. అక్కడ, బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులు, వైశ్యులు మాత్రమే పూజకు అర్హులు అని తెలుసుకొని, దేవతలు దేవాదిదేవుడిని నమస్కరించి, వచ్చిన విధంగా వెళ్ళిపోయారు. చిరకాలానంతరం, ఆ గ్రంథం కనుమరుగైనప్పుడు, మహేశ్వరి, తన భర్త మడిలో కూర్చొని, ప్రశ్నలు అడిగింది. ఆమె ప్రేరణతో, చంద్రధారుడైన దేవుడు, తన హస్తాన్ని పైకి ఎత్తి, అన్ని సంప్రదాయాలకు పరమ గ్రంథాన్ని బోధించాడు. పరమేశ్వరుని ఆజ్ఞతో, ఆ గ్రంథం ప్రపంచంలో వ్యాపించడానికి నేను, అగస్త్యుడు గురువుగా, దధీచి మహర్షి కూడా ప్రచారం చేశాము. ఆయన స్వయంగా యుగచక్రాల్లో భూమిపై అవతరించి, త్రిశూలం ధరించి, భక్తుల ముక్తి కోసం జ్ఞాన పరంపరను స్థాపించాడు. ఋభు, సత్య, భార్గవ, అంగిరస, సవిత, ద్విజులు, మృత్యు, శతక్రతు, వశిష్ఠుడు; సారస్వత, త్రిధామా, త్రివృత్, శతతేజ, ధర్మ స్వయంగా, నారాయణుడు—ఇలా సంప్రదాయంలో విన్నవారు; స్వర, రక్ష, ఆరుణి, కృతంజయ; కృతంజయ, భారద్వాజ, గౌతముడు, ఉత్తమ కవి; వాచఃశ్రవా, సూక్ష్మాయణి, తృణబిందు, కృష్ణ, శక్తి, శాక్తేయ; జాతూకర్ణ్య, హరి స్వయంగా, కృష్ణద్వైపాయనుడు—వారు వ్యాస అవతారాలు, యోగ గురువులుగా వినిపిస్తారు. లింగ సంప్రదాయంలో, ద్వాపర యుగంలో వ్యాసుని అవతారాలు, యోగ గురువుల అవతారాలు, త్రిశూలధారుడి శిష్యులు, వారి శిష్యులు—ప్రతి ప్రాంతంలో, పరమేశ్వరుని శిష్యులు నలుగురు, గొప్ప శక్తితో ఉంటారు; వారి శిష్యులు, శిష్యశిష్యులు వందలు, వేలుగా ఉంటారు. వారు శివ ఆజ్ఞలను పాటిస్తూ, ప్రపంచంలో వారి ప్రభావంతో, పరమమైన భక్తితో, అదృష్టవంతులు ముక్తిని పొందుతారు. ఈ విధంగా, శివ పురాణంలోని ఈ అద్భుత కథలో, దేవతలు, పరమేశ్వరుని మహిమను, ఉపదేశాన్ని, పూజ విధానాన్ని, గ్రంథ పరంపరను, గురు-శిష్య సంప్రదాయాన్ని తెలుసుకున్నారు. శివుని అనుగ్రహంతో, భక్తులు ముక్తి, పరమ జ్ఞానం, ధర్మాన్ని సముపార్జించగలుగుతారు.