శివపురాణమ్

ప్రజ్ఞావంతులు స్వభావతః నియమాన్ని తక్కువగా చూడరు. అందుకే, రాజులలో దోషులను శిక్షించడం ప్రశంసనీయం. పరమేశ్వరుడు ఈ జగత్తు పై అధిపత్యాన్ని చూపకపోతే, ఆయన యజమాని ఎలా అవుతారు? భగవంతుని సంకల్పమే సృష్టిశక్తి, సృష్టికర్త ఆదేశమే పరమమైనది. ఆయన ఆజ్ఞ: "ఇది చేయాలి, ఇది చేయకూడదు" అనే నియమమే ధర్మం. ఆ నియమాన్ని అనుసరించడం ధర్మ లక్షణం, దానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తే అది ధర్మం కాదు. అయినా, అందరి ప్రవర్తన అంతటా ఇలా ఉండదు. ధర్మమైనది రక్షించాలి, అధర్మమైనది తొలగించాలి. బుద్ధి, ఉపదేశం పనిచేయకపోతే, శిక్షే మార్గం. ఈ విధానం, శిక్షతో ముగిసినా, ప్రయోజనం కోసం మాత్రమే నిర్వచించబడింది; అందుకే, దానికి విరుద్ధమైనది హానికరం. ప్రయోజనకరమైన దానిలో స్థిరంగా ఉండేవారు భగవంతుని స్వరూపమే. వారు దుష్టులను నియంత్రించినప్పుడు, సజ్జనులను నిందించలేరు. లోకంలో వివేచన లేకుండా తప్పుగా ప్రవర్తించేవారు నిందింపబడతారు; ప్రజలకు హాని కలిగించేది తప్పు. నియంత్రణ అన్నది ద్వేషంతో పుట్టింది కాదు; తండ్రి తన కుమారుని నియంత్రించి బోధించినప్పుడు, అతనిని ద్వేషించడు. నిరపేక్షుడైనవాడైనా అవసరమైతే ఇతరులను నియంత్రించాలి; అయితే, దీనిలో కొంత కఠినత ఉంటుంది. లేకపోతే, తప్పు చేసినవారిని కూడా హాని చేయడు; కానీ, అవగాహన లేకుండా నిరపేక్షత వహిస్తే, హాని జరుగుతుంది. కనుక, దయ లేకుండా బాధ పెట్టేవాడు ఎల్లప్పుడూ నిషిద్ధమని కొందరు, అవసరమైతే అనుకోవచ్చని మరికొందరు అంటారు. వైద్యుడు కారణాన్ని తెలుసుకుని చికిత్సలో బాధ కలిగిస్తే, అది క్రూరత కాదు; దయతోనే చేస్తాడు. కానీ, హానికరుల పట్ల దయ చూపడం ఎప్పుడూ ధర్మం కాదు; అప్పుడు, తప్పుగా దయ చూపేవాడు నిస్సహాయుడవుతాడు. రక్షించగలిగినవాడు నిర్లక్ష్యంగా ప్రవర్తిస్తే, రక్షణ పొందవలసినవాడు ప్రమాదంలో పడతాడు. పాము వస్తున్నదని చూసి, తప్పులు మాత్రమే చూసి రక్షించకపోతే, అతడూ నిస్సహాయుడే అవుతాడు. కనుక, దయ ఎప్పుడూ ధర్మం కాదు; ఫలితాన్ని సాధించేది మాత్రమే స్వీకరించబడుతుంది. శరీరధారులలో కామాది దోషాలు ఉండవచ్చు; కానీ అవి శివునికి ఎప్పుడూ ఉండవు. ఇది ఇలానే — రాగి నిప్పులో ఉన్నా, కొంతకాలం వేరు; నిప్పు అపవిత్రం కాదు. నిప్పు రాగిని కలిసినా అపవిత్రం కాదు; అపవిత్రమైనదాన్ని కలిసినప్పుడు అపవిత్రత రాగికే వస్తుంది, నిప్పుకాదు. అలాగే, నిప్పుతో కలిసినప్పుడు అపవిత్రమైనదీ పవిత్రమవుతుంది; శుద్ధాత్మ అయిన శివునితో కలిసినా, ఆయన ఎప్పుడూ అపవిత్రుడవ్వరు. అసలు, శివుని సంపర్కంలో అపవిత్రమైనవాడే పవిత్రుడవుతాడు; ఇనుము నిప్పులో ఉంచితే, కాల్చే శక్తి నిప్పుదే, ఇనుముదే కాదు. శరీరధారి అయిన జీవునికి అధికారం లేదు, పరమేశ్వరునికే అధికారం; ఎందుకంటే, మట్టకట్టిన కట్టెలు తాము కాలిపోవు, నిప్పే కాలుస్తుంది. బూడిద కావడం కట్టెలదే, నిప్పుదే కాదు; అలాగే, ఈ లోకంలో చెక్క, రాయి, మట్టి అన్నిటిలోను — శివుని సాన్నిధ్యంతోనే శివత్వమని భావించబడుతుంది; మిత్రత వంటి లక్షణాలు ద్వితీయమైనవి, వాటి ఫలితాలు వేరు. ఈ లక్షణాలతో ఉన్నవారికి పుణ్యమో, పాపమో కలగొచ్చు; కానీ, ఏది ద్వితీయమైనదైనా, శివునికి వాటితో పుణ్యపాపాలు లేవు. జ్ఞానులు "కృప" అనే పదాన్ని ద్వితీయంగా పరిగణించరు; భవబంధ విమోచనమే నిజమైన ప్రయోజనం, అది శివుని ఆజ్ఞ, మంగళకరమైనది. ఆయన ఆజ్ఞను అనుసరించి జరిగిందిదే ప్రయోజనకరం; ఆ ప్రయోజనే కృప. అందరినీ ప్రయోజనకరమైనదిలో నిమగ్నం చేయాలి, ఎందుకంటే ఆయన విశ్వకృపాకర్త. "ఉపకారం" అనే పదానికి అర్థం కూడా కృపే, అది ప్రయోజన స్వభావం. అందుకే శివుడు విశ్వహితుడు. ప్రపంచంలోని చైతన్య, జడ పదార్థాలు ఎప్పుడూ ప్రయోజనకరమైనదిలో నిమగ్నంగా ఉంటాయి; కానీ, తమ స్వభావపు అడ్డంకుల వల్ల సమానంగా ప్రయోజనం పొందలేవు. సూర్యుడు తన కిరణాలతో కమలాలు వికసింపజేస్తాడు, కానీ అన్ని కమలాలు సమానంగా వికసించవు; ప్రతి దాని స్వభావం ప్రకారం. ప్రాణుల స్వభావమే ఫలితానికి కారణం; కానీ, ఆ స్వభావం చేతకాని ఫలితాన్ని ఉత్పత్తి చేయదు. నిప్పుతో కలిసినప్పుడు బంగారం కరుగుతుంది, బూడిద కాదు; అలాగే, అపవిత్రత పక్వమైనవారే విముక్తి పొందుతారు, శివభక్తులు కాదు. ఏదైనా పదార్థం తానుగా మారదు, స్వతంత్రంగా ఉండే కర్త ద్వారా మాత్రమే మారుతుంది. శివుడు స్వభావతః శుద్ధుడు, విశ్వకృపాకర్త; అపవిత్ర స్వభావం కలవారు జీవాత్మలు. లేకపోతే, ఈ జీవులు నియమ ప్రకారం సంచరిస్తారు; కానీ శివుడు కర్మ, మాయలకు బందిపడినవాడని జ్ఞానులు చెప్పరు. ఈ బంధం జీవాత్మకే, శివునికే కాదు; ఎందుకంటే అపవిత్రత అత్మకు సహజమైనది, బాహ్యమైనది కాదు. అది బాహ్యమైనదైతే, దానికి కారణం ఉండాలి; కానీ, ఈ కారణం ప్రత్యేకమైనది, తన స్వభావమే కారణం. ఆత్మసారము ఒకటే అయినా, కొందరు బద్ధులు, మరికొందరు విముక్తులు; బద్ధుల్లో కొందరు లయ, భోగాధికారంతో ఉంటారు. కొన్ని ప్రాణులకు జ్ఞానం, శక్తి మొదలైనవాటిలో తేడా ఉంటుంది, ఉన్నత, అధమ స్థాయిలు ఉంటాయి; కొందరు శరీరధారులవుతారు, మరికొందరు సమీపంలోనే ఉంటారు. శరీరధారులలో కొందరు మార్గశిఖరాల్లో స్థిరంగా ఉన్న శివులు, మధ్యలో మహేశ్వరులు, రుద్రులు, దిగువ స్థాయిలో ఉన్నవారు తక్కువగా ఉంటారు. ఇలా, ధర్మం, నియమం, శిక్ష, కృప, శివుని స్వరూపం, జీవాత్మల భేదం — ఇవన్నీ పరమేశ్వరుని ఆజ్ఞ, సృష్టి, కృప ద్వారా నడుస్తున్నాయని ఈ కథ మనకు తెలియజేస్తుంది.