శివపురాణమ్

దేవీ తీపి, మధురమైన, మంగళకరమైన మాటలు పలికిన వెంటనే, ఆ మాటలు విని దేవుడు హర్షంతో, “నేను సంతుష్టుడిని” అని ప్రకటించాడు. ఆ క్షణంలోనే ఆయన ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆ సమయంలో గణేశుడు ఒక రక్షకునిగా, తన చేతిలో బంగారు దండను, మణులతో అలంకరించిన వస్త్రాన్ని, సర్పంలా కనిపించే కత్తిని పట్టుకొని అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు. సోమ మహాదేవుడు, నంది ఇద్దరూ అతనిని చూసి సంతోషించగా, అతడు “సోమనంది” అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు. దేవిని సంతుష్టిపరిచిన అనంతరం, చంద్రకలాధారి అయిన పరమేశ్వరుడు ఆ రక్షకునికి మణులతో అలంకరించిన దివ్యాభరణాలు ధరింపజేశాడు. ఆ తరువాత, హరుడు, మహిమాన్వితుడైన శివుడు, గిరికన్య అయిన గౌరీదేవిని ఎంతో గౌరవంగా ఒక మంచంపై కూర్చోబెట్టాడు; ఆమెను అత్యుత్తమ అలంకారాలతో అలంకరించాడు. ఆ సమయంలో దేవతను దేవుడు సత్కరించగా, ఇలా చెప్పబడింది: “ఈ విశ్వమంతా అగ్ని, సోమ స్వరూపమే. ఇది వాక్కు మరియు అర్థ స్వరూపం కూడా.” “సార్వభౌమాధికారం కేవలం ఆజ్ఞలోనే ఉంది; ఆ ఆజ్ఞ నీవే,” అని చెప్పారు. “ఇది సక్రమంగా, సవివరంగా వినాలని మేము కోరుతున్నాం” అని వారు అభ్యర్థించారు. అప్పుడు వివరించబడింది: “అగ్ని అనగా రౌద్రీ, దహనశక్తి; సోమ అనగా శక్తి, అమృత స్వరూపిణి, శాంతియుతమైన శక్తి. అమృతత్వమే ఆధారం; అది వెలుగు, జ్ఞానం, కళ. సర్వ సూత్రభూతమైన మూలతత్త్వాలలో ఈ రెండు—సారం (రసం), శక్తి—వ్యాపించాయి. శక్తి యొక్క కార్యం రెండు విధాలుగా ఉంటుంది: ఒకటి సౌర్య స్వరూపంలో, అగ్ని స్వభావంతో; రెండవది సారతత్వం, చంద్ర స్వరూపంలో, జల స్వభావంతో. శక్తిలో మెరుపు మొదలైనవి ఉంటాయి; సారతత్వంలో మాధుర్యం మొదలైనవి ఉంటాయి. ఈ శక్తి, సారతత్వాల విభాగాల ద్వారా చలించేవి, అచలమైనవి అన్నీ నిలబడతాయి. అగ్నిలోనుండి అమృతత్వం ఉద్భవిస్తుంది; అమృతత్వంతో అగ్ని బలపడుతుంది. ఇలా అగ్ని-సోమ తత్వం ప్రపంచానికి మంగళాన్ని కలిగిస్తుంది. పంటల అభివృద్ధి హవనాల వల్ల కలుగుతుంది; వర్షం పంటల పెరుగుదలకు అవసరం. హవనాలు వర్షానికి కారణం; ఈ విధంగా అగ్ని, సోమ ద్వారానే లోకం నిలిచి ఉంటుంది. అగ్ని పైకి ఎగిసిపోతుంది, చంద్రామృతాన్ని చేరేంతవరకు; అలాగే అగ్ని స్థానం వరకు చంద్రామృతం క్రిందికి ప్రవహిస్తుంది. అందువల్ల, కాలాగ్ని క్రింద ఉంటుంది, శక్తి పై ఉంటుంది; పై భాగంలో దహనం, క్రింద భాగంలో ప్రవాహం ఉంటుంది. ఈ పైకి ఎగిసే కాలాగ్ని, ఆధారమైన శక్తి ద్వారా నిలబడుతుంది; అలాగే క్రిందకు ప్రవహించే సోమ, శివ-శక్తుల ఆస్థానంగా ఉంటుంది. శివుడు పై, శక్తి క్రింద; శక్తి పై, శివుడు క్రింద. ఈ విధంగా, ఇక్కడ శివ-శక్తులు వ్యాపించని దేనూ లేదు. అగ్ని శక్తి గురించి వారు ఇలా అంటారు: ఆ అగ్ని లోకాన్ని పునఃపునః దహించి, బస్మంగా మార్చింది; ఆ బస్మలోనే అగ్ని శక్తి ఉంది. ఈ బస్మ స్వరూపాన్ని యథార్థంగా తెలిసినవాడు, “అగ్నీ” మంత్రాలతో అభిషేకం చేసుకుంటే, బంధనాల నుండి విముక్తి పొందుతాడు. ఈ బస్మ, అగ్ని శక్తి, సోమతో అభిషేకించబడితే, యోగ్యమైన విధానంలో, ప్రకృతి అధికారానికి అనుగుణంగా తయారవుతుంది. కానీ అదే బస్మను యోగమార్గంలో, శక్తి అమృతవర్షంతో సమస్త శరీరంలో అభిషేకించినప్పుడు, ప్రకృతి అధికారం తొలగిపోతుంది. కాబట్టి, ఎప్పుడూ ఈ విధంగా అమృతాభిషేకం చేసుకుంటే, మృత్యూను జయించవచ్చు; శివ-శక్తి అమృతాన్ని పొందినవాడికి మరణం ఎలా వస్తుంది? ఈ రహస్యమైన దహనాన్ని, అభిషేకాన్ని తెలిసినవాడు, అగ్ని-సోమ స్థితిని విడిచిపెట్టి, పునర్జన్మను పొందడు. శివాగ్నితో శరీరాన్ని దహించి, శక్తి అమృతంతో అభిషేకించేవాడు, యోగ మార్గంలో అమృతత్వానికి అర్హుడవుతాడు. దేవుడు చెప్పిన ఈ అర్థాన్ని హృదయంలో స్థిరపరిచినవాడు—ఈ విశ్వం అగ్ని, సోమ స్వరూపమే అని—అనుసరించాలి. ఇప్పుడు, ఈ లోకంలో వాక్కు, అర్థ సారం ఎలా స్థాపించబడిందో, షడ్విధ మార్గ జ్ఞానం ఎలా ఏర్పడిందో సంక్షిప్తంగా వివరిస్తాను. శబ్దం లేని వస్తువు లేదు; అర్థం లేని శబ్దం లేదు. కాబట్టి, తగిన సమయంలో ప్రతి శబ్దం అన్ని అర్థాలను తెలియజేస్తుంది. ప్రకృతి పరిణామం రెండు విధాలు: శబ్ద ప్రదర్శన, అర్థ ప్రదర్శన. ఇవే పరమశివ-శక్తుల మూలరూపం. శబ్ద స్వరూపిణి శక్తిని మునులు మూడు రకాలుగా వివరించారు: స్థూల, సూక్ష్మ, పర. స్థూలం వినిపించేది; సూక్ష్మం భావనలతో కూడినది; పర స్థితి భావనలేనిది. ఈ శక్తి పరశక్తి, శివ తత్త్వంలో విశ్రాంతి పొందుతుంది. జ్ఞానశక్తితో ఐక్యమై, సంకల్పశక్తితో బలపడుతుంది; సమస్త శక్తుల సమాహారంగా శక్తితత్త్వంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. సృష్టి మూలస్వరూపంగా ఉండే ఆమెను కుండలినీ, మాయా, పరమ పావన మార్గమని పిలుస్తారు. ఆమె విభాగ స్వరూపిణిగా, షడ్విధ మార్గంగా విస్తరించింది; అందులో మూడు శబ్దానికి, మూడు అర్థానికి సంబంధించినవి. సమస్త ప్రజలకు వారి స్వచ్ఛతను బట్టి, సమస్త తత్త్వాల విభాగం ద్వారా లయ లేదా భోగాధికారం కలుగుతుంది. కళల ద్వారా ఆ తత్త్వాలు వ్యాపించాయి; పరప్రకృతి ప్రారంభంలో, అవి ఐదు విధంగా పరిణమించాయి. ఆ కళలు నివృత్తి మొదలుకొని, తగినవి; మంత్ర, పద, వర్ణ మార్గాలు వాటి పేర్లతో ప్రసిద్ధి. భువన, తత్త్వ, కళ మార్గాలు కూడా తగిన క్రమంలో అర్థాలతో స్థాపించబడ్డాయి; ఇక్కడ పరస్పర వ్యాప్తి, అవ్యాప్తి వివరించబడింది. మంత్రాలు అన్ని పదాలతో వ్యాపించాయి, ఎందుకంటే వాక్యాలు పదాల సమాహారం; పదాలు అక్షరాలతో ఏర్పడతాయి; ఎందుకంటే అక్షర సమూహాన్నే పదమని మునులు పేర్కొన్నారు. అక్షరాలు భువనాలతో వ్యాపించాయి, ఎందుకంటే అవి వాటిలో ఉంటాయి; భువనాలు తత్త్వ సమూహాల ద్వారా వ్యాపించాయి, అవి వాటిలో ఉద్భవించి, విస్తరించాయి. అవి కారణ తత్త్వాల ద్వారా అనేక విధాలుగా వ్యాపించాయి, ఎందుకంటే అవి వాటి నుండి స్థాపించబడ్డాయి; కొన్ని భువనాలు అంతర్గతంగా ఉద్భవిస్తాయి. ఇలా, దేవతల మహిమ, అగ్ని-సోమ తత్త్వం, శివ-శక్తుల పరస్పర సంబంధం, శబ్ద-అర్థ విశ్వవ్యాప్తి, మరియు పరమార్థాన్ని వివరించారు.