శివపురాణమ్

గిరిజాదేవి ప్రియుడు శంకరుని సమీపంలో బ్రహ్మ, ఇతర దేవతలు ఎంతో వినయంతో, వినమ్రతతో స్తుతిస్తూ ప్రార్థనలు చేశారు. ‘‘జయహో శంకరా! దేవతలాధిపతీ! మహానుభావుడవు, శరణాగతులను రక్షించేవాడవు. మహేశానా, మేము చేసిన అపరాధాన్ని క్షమించు, మాకు దయ చూపు’’ అని వారు ప్రార్థించారు. ‘‘యజ్ఞరక్షకుడవు, యజ్ఞాధిపతివు, యజ్ఞనాశకుడవు. శ్మశానాధిపతీ! మేము చేసిన దోషాన్ని నిజంగా క్షమించు, మాకు దయ చూపు’’ అని వేడుకున్నారు. ‘‘దేవతల దేవా! పరమేశ్వరా! భక్తుల జీవనాధారుడవు, దుష్టులకు శిక్షాపణివి, స్వామీ! మాకు దయ చూపు. నీకు నమస్సులు’’ అని మళ్లీ మళ్లీ స్తుతించారు. ‘‘పాపులను, నీ మహిమను తెలియని వారిని గర్వం నుండి విముక్తి చేసేవాడివి. నీకు భక్తిగా మనస్సు పెట్టిన సజ్జనులను నీవే రక్షిస్తావు. నీ కార్యాలు ఆశ్చర్యకరమైనవి. నీ దయ వల్ల అన్ని అపరాధాలు క్షమించబడతాయి. బాధితుల పట్ల నీ ప్రేమే నీ గొప్పతనం.’’ ఇలా బ్రహ్మ, ఇతర అమరులు శివుని మహిమను వర్ణించగా, భక్తుల పట్ల అపారమైన దయ కలిగిన ఆ మహాదేవుడు సంతోషించెను. బ్రహ్మ, ఇతర దేవతలపై అనుగ్రహాన్ని ప్రసాదించి, శంకరుడు, బాధితులకు మిత్రుడవై, మానవులకు కూడా ఆశీస్సులను ప్రసాదించాడు. అంతట శివుడు, పరమ దయాసాగరుడు, తన చిరునవ్వుతో వారి భయాలను తొలగించి, శరణాగతులైన దేవతలను ఉద్దేశించి ఇలా పలికాడు: ‘‘ఇక్కడ జరిగినది, దేవతలు విధి ఆజ్ఞతో చేసినదే. మీరు శరణు కోరినందున, ఆ అపరాధాన్ని మేము పూర్తిగా మరచిపోయాము. కాబట్టి, ఇప్పుడు మీరు ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా, కలహం లేకుండా, హరివర్యుడు, విరించిదేవుడు, ఇంద్రుడు ముందుగా నడిపిస్తూ, సంతోషంగా దేవతల నగరానికి వెళ్లండి.’’ ఇలా దేవతలను ఉద్దేశించి పలికిన అనంతరం, దక్షయజ్ఞాన్ని ధ్వంసం చేసిన దేవతాధిపతి శివుడు, గిరిజతో పాటు తన గణసమేతంగా అక్కడ నిలిచి, వెంటనే ఆకాశంలో నుండి అంతర్ధానమయ్యాడు. దేవతలు, తమ బాధలు పోయిన ఆనందంతో, మంగళకరమైన తమ గొప్ప కార్యాలను స్మరించుకుంటూ, మఘవాన్ (ఇంద్రుడు) నేతృత్వంలో, అనేక ముఖాలతో, తాము కోరిన విధంగా వెంటనే అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయారు. హరుడు, పార్వతీ దేవితో, తన పరివారంతో అంతర్ధానమైన తరువాత, ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లాడు? ఎక్కడ నివసించాడు? అక్కడ ఏమి చేశాడు? అనే ప్రశ్నలు తలెత్తాయి. పుణ్యశ్లోకుడైన మంద్రాచలం, పర్వతాలలో శ్రేష్ఠమైనది, అద్భుతమైన గుహలతో అలంకృతమై, దేవతలాధిపతికి ప్రియమైనది; అదే శివుని తపస్సు స్థలంగా మారింది. ఆ పర్వత శిఖరంపై శివుడు మహాతపస్సు చేశాడు. ఎంతో కాలం తరువాత, ఆ పర్వతం శివుని పదపద్మాల ధూళిని పొందడం వల్ల పరమానందాన్ని పొందింది. వందల కోట్ల సంవత్సరాలు గడిచినా, వెయ్యి నోళ్లతో కూడినవాడు అయినా ఆ పర్వతం సౌందర్యాన్ని పూర్తిగా వర్ణించలేడు. ఇతర పర్వతాల సౌందర్యం సాధారణమైనది, పోల్చదగినదే; కానీ మంద్రపర్వతం మాత్రం అపూర్వమైన శోభను కలిగి ఉంది. అందుకే, శివుడు తన ప్రియభార్యను సంతోషపెట్టేందుకు ఈ అద్భుతమైన పర్వతాన్ని తన అంతఃపురంగా చేసుకున్నాడు. ఆ పర్వతపు అడివులు, నిర్మలమైన రాళ్లు, వృక్షాలతో అలంకృతమై, శివపార్వతులు నిత్యం నివసించటం వల్ల, ప్రపంచంలోని మిగతా ప్రాంతాల కంటే విశిష్టతను పొందాయి. ఆ పర్వతంలోని నీటిని శివపార్వతులు స్నానం, పానార్థంగా నిత్యం ఉపయోగించటం వల్ల, అది పవిత్రతను సంపాదించి, దాని మహిమను అన్ని దిక్కులకూ వ్యాపింపజేసింది. స్వచ్ఛమైన జలపాతాల చల్లని నీటితో, ఆ పర్వతానికి ఘృతాభిషేకం చేసినట్లుగా, అది పర్వతాధిపతిగా ప్రతిష్ఠితమైంది. రాత్రిపూట, చంద్రుడు ఆ శిఖరాన్ని అలంకరించి, రాజఛత్రాన్ని ధరించిన రాజులాగ వెలుగుతుంది. ఆ పర్వతాన్ని యువతులు తమ చేతులతో వాయించగా, అది పర్వతాధిపత్యానికి చామరాలు ఊపుతున్నట్లుగా కనబడుతుంది. ప్రభాతకాలంలో, సూర్యుడు ఉదయించగా, ఆ పర్వతం రత్నాల తోరణాలతో అలంకృతమై, తన సొంత సౌందర్యాన్ని అద్దంలో చూసుకోవాలని తపన పడినట్లుగా కనిపిస్తుంది. పక్షుల కిలకిలలు, గాలిలో ఊగే లతలు, ఎప్పుడూ జారిపడే పుష్పాలు, వేలాడే కొత్త ఆకులతో ఆ పర్వతం నిత్యంగా పూజింపబడుతుంది. తడిసిన లతజాలాలతో కూడిన వృక్షాలు, విజయం కోరుతూ ఆ పర్వతాన్ని పూజిస్తున్నట్లుగా దర్శనమిస్తాయి. పైకి, క్రిందకి, పక్కకి ఉన్న శిఖరాలతో, అది భూమిలోకి పడిపోతున్నట్లా, లేక భూమి నుంచి పైకెగురుతున్నట్లా కనిపిస్తుంది. అన్ని వైపులా చుట్టుముట్టబడిన ఆ పర్వతం, ఆకాశంలో తేలుతూ, ప్రపంచాన్ని చూస్తూ, నిరంతరం నృత్యం చేస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. ప్రతి రోజు పెద్ద పెద్ద గుహలు తెరచి, లోతైన ఖాళీలతో, ఆ పర్వతం తన అపూర్వ సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ యావత్ లోకాన్ని మింగేలా, సముద్రాన్ని త్రాగేలా, లోపలి చీకటిని ఊమ్మేలా, ఆకాశంలో మేఘాలతో ఉల్లాసంగా కనిపిస్తుంది. అందులోని నివాస ప్రదేశాలు అద్దంలాంటి పొట్టలతో, సూర్యకాంతిని అడ్డుకునే సదా పచ్చని వృక్షాలతో నీడనివ్వబడినవి; అక్కడి తాపాన్ని తపోవనాల వల్ల మరింత చల్లదనాన్ని పొందినవి. నదులు, సరస్సులు, చెరువుల చల్లని గాలులు, శివపార్వతులు కూర్చున్న చోట్ల మరింత సౌకర్యాన్ని కలిగించేవి. ప్రతి విధంగా మహోన్నతుడైన శంభును, రైభ్య మహర్షి ఆశ్రమ సమీపంలో ఉన్న త్రినేత్రుడిని స్మరించుకుంటూ, ఆయన అక్కడి నుండి అంతర్ధానమై వెళ్లిపోయాడు. అనంతరం, మహేశ్వరుడు తన అంతఃపురవనంలో, పార్వతీదేవితో కలసి ఆనందంగా విహరించాడు. కాలక్రమేణ జనసంఖ్య పెరిగింది. అప్పుడు శుంభుడు, నిశుంభుడు అనే ఇద్దరు రాక్షస సోదరులు జన్మించారు. వారు కఠోర తపస్సు చేసి, బ్రహ్మదేవుని అనుగ్రహంతో, భూమిలోని మానవులందరికీ అవినాశిత్వాన్ని పొందారు. అయితే, ‘‘గర్భంలో జన్మించని కన్య, అంబికాదేవి యొక్క అంసంగా అవతరించిన, పురుషస్పర్శ రాహిత్యంతో, అపరాజిత శౌర్యంతో ఉన్న ఆమె చేతిలో, ఆమెను మనం ఆకాంక్షించినపుడు మాత్రమే, మేము యుద్ధంలో చనిపోవాలి’’ అని వారు బ్రహ్మను కోరగా, ఆయన ‘‘అలా జరగనీ’’ అని వరమిచ్చాడు.