శివపురాణమ్

వీరభద్రుడు, మహాబలుడు, పరాజయాన్ని ఎదుర్కొంటూ పారిపోతున్న దేవతలపై పదునైన బాణాలతో విరుచుకుపడ్డాడు. అతని బలమైన చేతులు ఇనుప ముళ్లలాగా మెరిపించాయి; ఆయుధాలతో నిండిన ఆ భుజాలు అగ్నిలా మండుతున్న పాముల్లా ప్రకాశించాయి. ఆ మహావీరుడు అనేక ఆయుధాలు, శస్త్రాలు విసురుతూ, సృష్టికర్త సమస్త ప్రాణులను సృష్టించినట్లు, యుద్ధరంగాన్ని తన బాణాలతో నిండ్చేశాడు. ఎలాగైతే సూర్యుడు తన కిరణాలతో భూమిని కప్పేస్తాడో, అలాగే వీరభద్రుడు ఒక్క క్షణంలోనే దిక్కులను బాణాలతో కప్పేశాడు. బంగారు అలంకారాలతో మెరిన ఆ బాణాలు ఆకాశంలో మెరుపుల్లా విరాజిల్లాయి. శక్తిమంతులైన వీరభద్రుని అనుచరులు దేవతలను ప్రాణాల నుంచి వేరు చేసి, తలపెట్టిన రక్తాన్ని మత్తుగా త్రాగారు. కొంతమంది దేవతలు చేతులు నరికించుకున్నారు, మరికొంతమంది ముఖాలు చీలిపోయాయి, ఇంకొందరు పక్కలు చీలిపోయి భూమిపై పడిపోయారు. బాణాల దెబ్బలకు శరీరాలు చీలిపోయి, కండరాలు విరిగిపోయి, కళ్ళు పైకి తిరిగిపోయిన వారు, కొందరు భూమిలోకి వెళ్లాలని, మరికొందరు ఆకాశానికి చేరాలని ఆశిస్తూ అక్కడే ప్రాణాలు విడిచారు. కొందరు తమను తాము అదుపు చేసుకోలేక కరిగిపోయారు; మరికొందరు భూమిపై ఉన్న పర్వత గుహల్లోకి దూరిపోయారు. ఇంకొందరు ఆకాశంలోకి ఎగిరారు, మరికొందరు జలాల్లోకి ప్రవేశించారు. అలా వీరభద్రుడు, దేవతల మధ్యలో, శరీర భాగాలన్నీ నరికి, భయంకరంగా ప్రకాశించాడు. బైరవుడు త్రిపురాసురులను సంహరించినట్టుగా, తన గణాలతో చుట్టుముట్టిన ప్రభువు వలె, వీరభద్రుడు సమస్త భూతగణాలను సంహరించేవాడిగా మారిపోయాడు. అప్పుడు దేవతల సైన్యం మొత్తం, దుర్దశగా, కటువైన రూపంలో, వీరభద్రుని కోపం వల్ల పతితమైంది. దేవతా వీరుల రక్తంతో భయంకరమైన నది ప్రవహించడం మొదలైంది, అది భూతజాతులకు భయాన్ని సూచించింది. యజ్ఞవేదిక రక్తంతో తడిసి, కాషాయ రంగులో, అంధకారంగా, కైశికీ తన అందాన్ని కోల్పోయినట్టు కనిపించింది. ఆ ఘోరమైన యుద్ధంలో భూమి భయంతో కంపించిపోయింది. పెద్ద సముద్రం అలలు, ప్రవాహాలతో ఉప్పొంగింది; ఆకాశంలో అగ్నిపతాకలు పడ్డాయి, చెట్లు తమ కొమ్మలను వదిలేశాయి. దిక్కులన్నీ అపశకునాలుగా మారాయి; అనారోగ్యమైన గాలి వీచింది. ఇదంతా ధర్మాన్ని వ్యతిరేకించేదే — ఈ అశ్వమేధయాగం సక్రమంగా జరగడం లేదు, యజ్ఞకర్త బ్రహ్మ కుమారుడైన దక్షుడే అయినా. ధర్మాన్ని రక్షించేవారు, సభ్యులు, గరుడధ్వజుడు రక్షించగా, ఇంద్రుని నేతృత్వంలో దేవతలు తమ యజ్ఞ భాగాలను స్వీకరించారు. అయినా, యజ్ఞకర్త, ఋత్వికులు, యజ్ఞం — వీరందరికీ తక్షణమే తల నరికిపోవడమే ఫలితమైంది; ఇది అనుచితమైనదే. కాబట్టి, వేదంలో చెప్పబడనిది, ప్రభువు ఆమోదించనిది చేయకూడదు. ఎంత పెద్ద పుణ్యాలు చేసినా, వందల యజ్ఞాలు చేసినా, మహాదేవుడికి భక్తి లేకపోతే ఫలితం లభించదు. ఎంతటి పాపం చేసినా, శివునిని భక్తితో పూజిస్తే అన్ని పాపాల నుంచి విముక్తి లభిస్తుంది — దీనిలో సందేహమే లేదు. ఇంకా చెప్పాల్సిన అవసరం ఏముంది? దానధర్మం, తపస్సు, యజ్ఞం, హవనం — ఇవన్నీ శివునిని నిందించేవారికి వృథా. అప్పుడు దేవతల గణాలు — నారాయణుడు, రుద్రులు, లోకపాలకులతో కలిసి — గణాధిపతియైన వీరభద్రుని ధనుస్సు నుండి వచ్చిన బాణాల దెబ్బలకు తాళలేక, తీవ్రమైన బాధతో యుద్ధరంగం నుంచి పారిపోసాగారు. కొంతమంది దేవతా వీరులు జుట్టు విరబూసుకుని తిరిగారు, కొంతమంది చేతులు, కాళ్లు విరిగిపోయి, ముఖాలు చీలిపోయి పడిపోయారు, ఇంకొందరు కదలలేకపోయారు. అక్కడ, కొంతమంది దేవతలు మరణించారు; వారి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, ఆయుధాలు, కవచాలు చెల్లాచెదురుగా పడి, అహంకారం, గర్వం, శక్తి అన్నీ విడిచిపెట్టి, దుఃఖంతో కుప్పకూలిపోయారు. అవిభిన్నాయుధాలతో దారిని చీల్చి, దక్షుడి యజ్ఞాన్ని ధ్వంసం చేసి, గణాధిపతి గణనాయకుల మధ్య సింహంలా ప్రకాశించాడు. అలా, విష్ణువు నేతృత్వంలో ఉన్న దేవతలు, శరీరాలు చీలిపోయి, క్షణాల్లోనే దారుణ స్థితికి చేరుకున్నారు; కొంతమంది మాత్రమే మిగిలారు. వీరభద్రుని ఆదేశంతో, పరమావేశంతో నిండిన ప్రమథగణాలు, భయంతో పారిపోతున్న దేవతలను, ఇతరులను వెంటాడారు. వారిని పట్టుకుని, బలమైన ఇనుప సంకెళ్లతో చేతులు, కాళ్లు, మెడలు, నడుం బిగించి కట్టేశారు. అప్పుడు, బ్రహ్మదేవుడు, పర్వతశ్రేష్ఠుడు, ఇంద్రుని కుమారుడు, దయతో నిండిన చారియోటీర్‌గా వచ్చి ప్రార్థించాడు: ‘‘ప్రభో! ఈ కోపం చాలును. స్వర్గవాసులు నాశనమయ్యారు. దయచూపించు — అందరినీ క్షమించు, రోమజులతో సహా, ఓ ధర్మాత్మా!’’ బ్రహ్మదేవుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, పరమేశ్వరుని గణాధిపతి, గౌరవంతో శాంతమై, సంతోషించాడు. ఆ అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుని, దేవతలు, దేవదేవుని మంత్రి గణాలు, చేతులు మस्तకంపై పెట్టి, భక్తితో అనేక స్తుతులు చేశారు. ‘‘రుద్రునికి, రుద్రగణాధిపతికి, రుద్రస్వరూపుడైన శుభప్రదుడికి నమస్సులు. కాలాగ్నిరుద్రుని రూపానికి, కాల, కామ దేహ సంహారకుడికి, దేవతల తలలను, దుష్ట దక్షుడి తల నరికినవాడికి నమస్సులు. దోషం లేని దక్షుడి పాపంతో మేము కూడా యుద్ధంలో శిక్షించబడ్డాం, మేము నిర్దోషులం. ప్రభూ! నీవే మమ్మల్ని కాల్చివేసావు, మేము భయపడ్డాం; నీవే మా శరణు, మేము రక్షణ కోరుతున్నాం.’’ ఇలా స్తుతులు విన్న పరమేశ్వరుడు సంతోషించి, దేవతలను బంధనాల నుంచి విడుదల చేసి, దేవదేవుని సమక్షానికి తీసుకువచ్చాడు. అక్కడ, ఆ భాగ్యవంతుడు, పరమేశ్వరుడు, తన అనుచరులతో ఆకాశంలో నిలబడి, సర్వవ్యాపకుడైన శర్వుడు, లోకాల మహాప్రభువుగా ప్రకాశించాడు.