శివపురాణమ్

ఆ సమయంలో, మహా పరాక్రమశాలి గణాధిపతి విరభద్రుడు, భయంకరమైన తీక్షణ బాణాన్ని తీసుకున్నాడు. ఆ బాణం విషసర్పంలా మెరిసిపోతూ, అతని చేతిలో ఉగ్రంగా ప్రకాశించింది. ఆ బాణాన్ని విల్లుపై ఎక్కించుకుంటూ, విరభద్రుడు తన చేతిని, క్వివర్‌తో కలిపి, నోటికి దగ్గరగా తీసుకెళ్లినప్పుడు, అది కొండచిలువ తన పుట్ట నుంచి బయటకు వస్తున్నట్లుగా కనిపించింది. ఆ సమయంలో అతని చేతిలో ఉన్న ఆ బాణం, ఒక పెద్ద పాము కరిచిన చిన్న పామువలె మెరిసింది. రుద్రశక్తితో తళుక్కుమన్న భద్రుడు, ఆ బలమైన బాణంతో అమరులను కూడా జయించగల విష్ణువును కోపంతో నుదిటిపై గాయపరిచాడు.额 Vishnu, whose forehead was struck and who had already been insulted, became furiously angry at the ghanādhipati, just as a bull becomes enraged at a lion. వెంటనే, విష్ణువు తన ముఖాన్ని ఉగ్రంగా మార్చి, మెరుపులా మెరిపించే గొప్ప బాణంతో విరభద్రుని చేతిని, అది సర్పంలా కనిపించేలా, గాయపరిచాడు. దీనికి ప్రతిగా, మహాబలశాలి విరభద్రుడు, పది వేల సూర్యుల్లా ప్రకాశించే ఒక బాణాన్ని తన చేతికి అత్యంత వేగంగా ప్రయోగించాడు. అప్పుడు విష్ణువు మళ్లీ భద్రుని మీద బాణాన్ని ప్రయోగించగా, భద్రుడు కూడా విష్ణువుని మీద బాణాన్ని ప్రయోగించాడు. ఈ విధంగా, బ్రాహ్మణులారా, వారిద్దరూ పరస్పరం బాణాలతో యుద్ధం చేశారు. వారిద్దరూ వేగంగా బాణాలను విడిచినప్పుడు, భయంకరమైన, రోమాంచకరమైన యుద్ధం ప్రారంభమైంది. ఆ ఘోరమైన యుద్ధాన్ని చూస్తూ, ఆకాశంలో దేవతలు "అయ్యో!" అంటూ పెద్దదిగ్భ్రాంతితో అరవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ సమయంలో, భద్రుడు అగ్నిజ్వాల వలె ప్రకాశించే బాణాన్ని తీసుకొని, విష్ణువు గొప్ప ఛాతీపై బలంగా ప్రయోగించాడు. ఆ బాణం వేగంగా పడటంతో, విష్ణువు తీవ్రమైన నొప్పితో మైమరచిపోయి నేలపై పడిపోయాడు. కానీ క్షణం తర్వాత, హరి (విష్ణువు) మళ్లీ స్పృహను పొందాడు. వెంటనే తన దివ్యాయుధాలను అన్నింటినీ భద్రునిపై ప్రయోగించాడు. అయితే, విష్ణువు తన బాణసేనాధిపతి శక్తితో, ఆ భయంకరమైన బాణాలను సమర్థంగా ఎదుర్కొన్నాడు. ఆపై, విష్ణువు కోపంతో కళ్లూ ఎర్రగా మారి, తన పేరుతో గుర్తించబడిన అప్రతిహతమైన బాణాన్ని గణాధిపతిపై ప్రయోగించాడు. కానీ భద్రుడు తన విశిష్టమైన భద్రావహయ అనే బాణంతో దాన్ని ఎదుర్కొన్నాడు. అది లక్ష్యాన్ని తాకకముందే, భద్రుడు ఆ బాణాన్ని నడుమలోనే నూరుకుక్కలు చేసేశాడు. వెంటనే, ఒక బాణంతో శారంగ ధనుస్సును, రెండు బాణాలతో గరుడుడి రెక్కలను తెగదీసేశాడు. ఈ కార్యం క్షణాల్లో జరిగిపోవడం ఆశ్చర్యంగా కనిపించింది. అనంతరం, యోగశక్తితో విష్ణువు తన శరీరం నుంచి భయంకరమైన దివ్య ప్రాణులను వెలువరిచాడు. వారు వేలాది మంది, చేతుల్లో శంఖ, చక్ర, గదలను పట్టుకుని వచ్చారు. కానీ క్షణాల్లోనే భద్రుడు వారందరినీ శంకరుడు త్రిపురాసురులను కాల్చినట్లే కాల్చివేశాడు. మహాబలశాలి విరభద్రుడు తన కంటిలోనుంచి వెలువడిన అగ్నితో వారిని కాల్చేశాడు. దీన్ని చూసిన విష్ణువు మరింత కోపంతో తన చక్రాన్ని పైకి ఎత్తాడు. ఆ సమయంలో, విష్ణువు దాన్ని విసిరేందుకు సిద్ధమయ్యాడు. కానీ గణాధిపతి, చిరునవ్వుతో ఆ చక్రాన్ని కదలకుండా స్థిరపరిచాడు. ఆ భయంకరమైన, అపూర్వమైన చక్రం అక్కడే నిలిచిపోయింది. విష్ణువు దాన్ని విసిరేందుకు ప్రయత్నించినా, విసరలేక పోయాడు. ఒక్కచేతితో చక్రాన్ని పట్టుకుని, శ్వాస తీసుకుంటూ, నిలువుగా కదలకుండా ఉండిపోయాడు. విష్ణువు శిల వలె, శరీరం కదలకుండా, జీవం లేని ప్రాణివలె, కొమ్ములు కోసిన ఎద్దు లాగా నిలిచిపోయాడు. సింహం తన పళ్లను బయటపెట్టినట్లుగా విష్ణువు నిలిచాడు. విష్ణువు ఈ స్థితిలో ఉండటం చూసి, ఇంద్రుడు మరియు ఇతర దేవతలు గణాధిపతి ప్రేరణతో, సింహాన్ని ఎదుర్కొనే ఎద్దుల్లా ముందుకు వచ్చారు. వారు ఆయుధాలను పట్టుకుని, కోపంతో, యుద్ధానికి సిద్ధమై ముందుకు వచ్చారు. వారిని యుద్ధంలో చూస్తూ, భద్రుడు వారిని హరివంటి అడవి జంతువుల్లా, అశక్తులుగా భావించాడు. రుద్రుని ప్రత్యక్షాంశమైన ఆ వీరుడు, తన చుట్టూ ఉన్న శ్రేష్ఠ యోధులతో కలిసి, భయంకరమైన గర్జనతో నవ్వుతూ, భయమేమీ లేకుండా నిలిచాడు. అలాగే, శతముఖుడి కుడిచేతి మీద వజ్రాయుధంతో కొట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, అది వజ్రాయుధంతో అలంకరించబడినట్లు కనిపించింది. ఇతరుల చేతులు రక్తంతో తడిసినప్పటికీ, అలసత్వంతో ఉన్నవారి చేతుల్లా బలహీనంగా కనిపించాయి. వారి ప్రయత్నాలు ముందుకు సాగుతుండగా విఫలమయ్యాయి. ఆ ప్రభావంతో, ఆ ప్రభువువల్ల వారి మహిమ అంతా అడ్డుపడింది. యుద్ధంలో అమరులు అతని ముందు నిలబడలేకపోయారు. భయంతో, కదలకుండా, గడ్డకట్టిన అవయవాలతో వారు పారిపోతూ, యుద్ధకళ్లో అతని పరాక్రమం, తేజస్సు ముందు తట్టుకోలేక వెనక్కు తగ్గారు. వీరభద్రుడు, మహాబాహువు, పారిపోతున్న దేవతలపై పదునైన బాణాలను వర్షంలా కురిపించాడు, మఘమాసంలో మేఘాలు పర్వతాలపై వర్షం కురిపించినట్లుగా. ఆ వీరుడి అనేక చేతులు ఇనుపగదలవంటి రూపంలో, అగ్నిజ్వాలలు చిమ్ముతున్న సర్పాల్లా ఆయుధాలతో ప్రకాశించాయి. అనేక ఆయుధాలు, శస్త్రాలు ప్రయోగిస్తూ, ఆ వీరుడు సృష్టికర్త సర్వప్రాణులను వెలువరించినట్లుగా ప్రకాశించాడు. సూర్యుడు తన కిరణాలతో భూమిని కప్పినట్లుగా, ఆ మహావీరుడు తన బాణాలతో దిక్కులన్నీ క్షణాల్లో కప్పేశాడు. గణాధిపతికి చెందిన బాణాలు బంగారు అలంకరణలతో, ఆకాశంలో మెరుపుల్లా మెరిసిపోతూ ప్రయాణించాయి. మహాబలశాలులు దేవతలను ప్రాణాలనుంచి వేరు చేసి, మృదంగాల ధ్వనికి బొద్దింకలు లాగ, వారి రక్తాన్ని మత్తుగా పానమేశారు. కొంతమందికి చేతులు తెగిపోయాయి, మరికొంతమందికి ముఖాలు చీలిపోయాయి, ఇంకొంతమందికి పక్కలు చీలిపోయాయి. ఈ విధంగా అమరులు భూమిపై పడిపోయారు. కొంతమంది బాణాలతో గాయపడి, ముడి భాగాలు విరిగి, కళ్ళు పైకి తిరిగి, మరణించి భూమిపై పడిపోయారు. వారు భూమిలోకి చొరబడాలనో, ఆకాశంలోకి ఎగురాలనో ఆకాంక్షించారు. కొంతమంది తమను తాము అదుపుచేసుకోలేక, పరస్పరం కలిసిపోయారు. మరికొందరు పర్వత గుహల్లోకి ప్రవేశించారు. మరికొందరు ఆకాశంలోకి వెళ్లిపోయారు, మరికొందరు జలాల్లోకి ప్రవేశించారు. ఈ విధంగా, ఆ మహావీరుడు, దేవతల మధ్య, వారి అవయవాలన్నీ తెగిపోయిన స్థితిలో, అప్రతిహతంగా ప్రకాశించాడు.