శివపురాణమ్

ఆ సమయంలో, పర్వతాలు చీలిపోయాయి, భూమి కంపించింది, గాలులు భీకరంగా వీచాయి, సముద్రానికి నివాసమైన చోట కలకలం రేగింది. అగ్నులు మండలేదు, సూర్యుడు వెలిగలేదు, గ్రహాలు, నక్షత్రాలు, నక్షత్ర సమూహాలు ఏవీ కాంతిని ప్రసరించలేదు. ఇంతటి విపరీతమైన పరిస్థితుల్లో, పవిత్రుడు అయిన వీరభద్రుడు, ఆయన అనుచరులు మరియు పవిత్రమైన ఆ దేవీతో కలిసి, అగ్నిలా మండుతున్న యజ్ఞవాటికకు వచ్చారు. వీరభద్రుని దర్శించిన దక్షుడు, భయంతో వణికిపోతూ కూడా ధైర్యంగా నిలబడ్డాడు. కోపంతో నిండినట్టు నటిస్తూ, ‘‘నీవెవరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు?’’ అని ప్రశ్నించాడు. దక్షుని ఈ మాటలు విని, మేఘగర్జనల వంటి గొంతుతో, తేజస్సుతో మెరిసిపోతున్న వీరభద్రుడు, దేవతలు, ఋత్వికులు సమక్షంలో, చిరునవ్వుతో దక్షుని వైపు చూసి, స్పష్టంగా, అర్థవంతంగా ఇలా అన్నాడు: ‘‘మేమంతా పరమశక్తి శర్వుని సేవకులం. మేము కూడా ఈ యజ్ఞంలో భాగం కోరుకుంటూ వచ్చాము. మా వాటా ఇప్పుడే ఇవ్వండి.’’ ‘‘ఈ యజ్ఞంలో మాకు భాగం కేటాయించకపోతే, కారణం చెప్పండి. లేకపోతే, ఇక్కడే అమరులతో యుద్ధం చేస్తాను,’’ అని హెచ్చరించాడు. అప్పుడే దేవతలు, దక్షుని నాయకత్వంలో, ‘‘మంత్రాలే మాకు ఆధారం. మేము స్వయంగా శక్తివంతులు కాము,’’ అని సమాధానం ఇచ్చారు. మంత్రాలు ఇలా అన్నాయి: ‘‘దేవతలారా! మీ మనస్సులు మాయలో పడిపోయాయి. మహేశ్వరుడిని మీరు పూజించలేదు; ఆయనకే మొదటి భాగం ఇవ్వాలి.’’ మంత్రాలు చెప్పినా, దేవతలందరూ మూర్ఖులై, మనస్సు మాయలో చిక్కుకొని, మంగళానికి అర్హమైన భాగాన్ని ఇవ్వకుండా తిరస్కరించాలనుకున్నారు. వారి స్వంత మాటలు సత్యమైనప్పటికీ, ఫలితం లేకపోయింది. వారు నిరాశతో బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు వీరభద్రుడు, విష్ణువు, ఇతర దేవతల సమక్షంలో, ‘‘మీరు మీ బలంలో గర్వంతో మంత్రాలను గౌరవించలేదు. ఈ యజ్ఞంలో మేము అవమానించబడ్డాము. అందుకే, మీ ప్రాణాలతో పాటు మీ గర్వాన్ని కూడా తొలగిస్తాను,’’ అని ఘోషించాడు. ఇలా అన్న వెంటనే, కోపంతో కళ్ళ నుంచి అగ్ని విసిరి, యక్షుల మహాయజ్ఞవేదికను చీల్చేశాడు — ఇది హరుడు చేసినట్లే. తర్వాత శివగణాధిపతులు, పర్వతాల్లాంటి రూపాలతో, యజ్ఞస్తంభాలను పెకిలించి, రopesతో ఋత్వికుల మెడలో కట్టారు. యజ్ఞపాత్రలను పగలగొట్టి, యజ్ఞద్రవ్యాలను తీసుకుని గంగానదిలో పారేశారు. అక్కడ పర్వతాలంత పెద్ద divine భోజనాలు, పానీయాలు, అమృతంతో పొంగిపొర్లే పాలనదులు, ఘనమైన పెరుగు కనిపించాయి. అక్కడ రకరకాల మాంసాలు, పరిమళభరితమైన ఆహారాలు, రుచికరమైన పానీయాలు, లేపించేందుకు, నమిలేందుకు అనువైన పదార్థాలు అన్నీ కనిపించాయి. వీరభద్రుని గణాలు ఇవన్నీ తమ నోళ్లతో తినిపారేసి, కొంతను చల్లి, కొంతను దోచుకుని, వజ్రాయుధాలు, చక్రాలు, గొప్ప గదలు, శూలాలు, పాశాలు, ముసలులతో విరుచుకుపడ్డారు. ముసలులు, ఖడ్గాలు, ఇనుప కంచులు, కత్తులు, గొడ్డలులతో, దేవతలపై, లోకపాలులతో కలసి దాడి చేశారు. వీరభద్రుని దేహం నుంచి పుట్టిన వీరులు, ‘‘కత్తిరించండి! విరగదీసెండి! విసిరేయండి! చింపండి! చీల్చండి!’’ అంటూ అరుస్తూ, కొట్టారు, విరిచారు, నాశనం చేశారు. ‘‘దాడి చేయండి! కొట్టండి! చీల్చండి! పెకిలించండి!’’ అనే భీకరమైన శబ్దాలు, క్రూరమైన అరుపులు, భయంకరంగా మారాయి. యుద్ధానికి సిద్ధమైన శివగణాధిపతులు ఎక్కడ కనిపించినా, కొందరు కన్నులు విప్పి, కొందరు పెదవులు, పళ్ళు, నాలుకలు కరవేసి ఉన్నారు. వారు ఆశ్రమాల్లో ఉన్నవారిని లాగేసి, తపస్వులను హత్య చేసి, వారి సమిద్దండలను తీసుకుని, అగ్నిని నీళ్లలోకి విసిరారు. కలశాలను పగలగొట్టి, రత్నాల వేదికలను ధ్వంసం చేసి, పాటలు పాడుతూ, అరుస్తూ, నవ్వుతూ తిరిగారు. శివగణాధిపతులు, దేవతలను, ఇంద్రుడితో సహా, నెత్తిన త్రొక్కి, రక్తమద్యం తాగి, ఉల్లాసంగా నాట్యం చేశారు. వారు ఎద్దుల, పాముల, సింహాల నాయకుల్లా ప్రవర్తించారు. వారు అసాధారణమైన పనులు చేశారు; కొందరి వెంట్రుకలు ఆనందంతో నిక్కబొడుచుకున్నాయి; కొందరు ఆనందించారు, కొందరు కొట్టారు, కొందరు పరుగెత్తారు, కొందరు ఏదో ఊహించని మాటలు అన్నారు. కొంత మంది నాట్యం చేశారు, నవ్వారు, ఎగిరారు; ఈ ప్రమథగణాలు తమ శక్తిని ప్రదర్శించారు. కొందరు మేఘాలను పట్టుకునేందుకు ప్రయత్నించారు, కొందరు సూర్యుని అందుకోవాలని ఎగిరారు, కొందరు గాలిని అనుసరించాలనుకున్నారు; ఆ ఘోరమైన ప్రమథగణాలు ఆకాశంలో నిలబడ్డారు. కొంత మంది మహాయుద్ధాయుధాలను పట్టుకుని, గరుత్మంతులు వంటి మహాపాముల్లా తిరిగారు; దేవతలు భయంతో పారిపోయారు, వారు ఆకాశంలో పర్వతశిఖరాల్లా సంచరించారు. కొంత మంది, కిటికీలు, తాటాకాలు ఉన్న ఇళ్లను పెకిలించి, వాటిని నీళ్లలోకి విసిరారు; ఆ ప్రమథగణాలు మేఘాల్లా నల్లగా, ఘోరంగా అరుచారు. తలుపులు, గోడలు, ప్రహరీలు విరిగిపడి, యజ్ఞవాటిక అర్థహీనమైన మాటలవలె విడిచిపెట్టబడి నాశనమైంది. ఇళ్లను పెకిలించేటప్పుడు, స్త్రీలు ‘‘ఓ రక్షకుడా! ఓ తండ్రీ! ఓ కుమారుడా! ఓ అన్నా! ఓ తల్లీ!’’ అని ఎన్నో బాధాకరమైన అరుపులు వేశారు. ఈ విధంగా, విష్ణువు, ఇంద్రుడు మొదలైన ప్రధాన దేవతలు, భయంతో, కలవరంతో పారిపోయారు. దేవతలు దాడికి గురయ్యారు, తాము నిర్దోషులైనా, దోషులు శిక్షించబడకపోయారు అని చూసిన వీరభద్రుడు మరింత కోపంతో ఉప్పొంగిపోయాడు. అప్పుడు, సమస్త శక్తులను అదుపు చేసే త్రిశూలాన్ని ఎత్తుకుని, చూపును పైకి ఎత్తి, బాహువులను విస్తరించి, నోటి నుంచి అగ్ని జ్వాలలు వెలువరిస్తూ, వీరభద్రుడు ముందుకు సాగాడు. సింహం ఏనుగులను చిదిమినట్లుగా, దేవతలను చెదరగొట్టాడు; ఆయన ముందుకు సాగిన తీరు అద్భుతంగా కనిపించింది. వారణాసిలో మత్తులో ఉన్నవారిలా, ఆయన రూపం చూపరులను ఆశ్చర్యపరిచింది. ఆ శక్తివంతుడు, దేవతల గొప్ప సైన్యాన్ని కలకలం చేయించాడు. పెద్ద చెరువులోని అడవి ఏనుగు నాయకుడిలా, ఆయన శరీరం నీలం, పసుపు, ఎరుపు రంగులతో ప్రకాశించసాగింది.