శివపురాణమ్

ఆ సమయంలో, ఆ మహాశక్తిమంతుడైన వీరభద్రుని రూపం అద్భుతంగా కనిపించింది. ఆయన చేతుల్లో మెరుపులా మెరిసే వజ్రాయుధం ఎత్తి ఉంచాడు. ఆయన జుట్టు మెరుపుల్లా దహించిపోతూ, ఆయన నోరు విశాలంగా తెరుచుకొని, భయంకరమైన దంతాలతో, పెద్ద పొట్టతో భయానకంగా వెలిగింది. ఆయన నాలుక మెరుపులా మెరిసింది, పెదవులు క్రిందకి వేలాడుతూ, ఆయన ఉరిమే గర్జన మేఘగర్జనలూ సముద్రపు మోగుల్లా వినిపించింది. ఆయన పులిచర్మాన్ని ధరించి, శరీరం మీద రక్తం స్రవిస్తూ భయంకరంగా కనిపించాడు. ఆయన చెవికోసెలు రెండు చెంపలకు తాకేలా వలయాకారంగా మెరిసాయి. ఆయన కిరీటాన్ని ఉత్తమ దేవతల తలలతో తయారైన హారంతో అలంకరించారు. ఆయనకు గొప్ప బంగారు ఆభరణాలు—పాదసరాలు, భుజబందాలు—ధరించి, యుద్ధంలో మోగించేవి. ఆయన ఛాతీపై మెరిసే రత్నాలు, ముత్యాల మాలలు అలంకరించబడ్డాయి. వీరభద్రుని వీరత్వం శరభ, పులి, సింహాల వలె ఉండింది. ఆయన నడక గర్వంతో నడిచే గజరాజు లాగా, మహోన్నతంగా సాగింది. ఆయన కాంతి శంఖం, చామర, మల్లెపువ్వు, చంద్రుడు, కమలదండ వంటి తెల్లదనంతో మెరిసింది. మంచుతో కప్పబడిన పర్వతాధిపతిలా, ఇప్పుడు ప్రాణం పొంది కదిలేలా కనిపించాడు. అతడు అగ్ని హారముతో చుట్టబడి, ముత్యాల వజ్రాల అలంకరణలతో మెరిసిపోతూ, ప్రళయకాల అగ్నిలా ప్రకాశించాడు. ఆ మహానుభావుడు భూమిపై మోకాళ్లపై కూర్చొని, కరతలాలను జోడించి నమస్కరించి, దేవతాధిపతి గణేశుని పక్కన వినయంగా నిలిచాడు. ఆయన కోపంతో, మహేశ్వరుని మహాశక్తి అయిన భద్రకాళిని సృష్టించాడు. ఆమెను తనతో పాటు తీసుకొని తన కార్యాలకు సాక్షిగా నిలిపాడు. అప్పుడు శివుడు, వీరభద్రుని భయంకర రూపాన్ని, భద్రతో కూడినదాన్ని చూసి, “మంగళం కలుగుగాక” అని పలికాడు. వీరభద్రుడు, ఆ దేవిని వెంటబెట్టుకొని మహేశ్వరుని ఎదుట నమ్రతతో అడిగాడు: “ప్రభూ! నాకు ఏమి చేయమని ఆజ్ఞాపిస్తారు?” అని. అప్పుడు త్రిపురాంతకుడు, పార్వతిదేవికి ప్రేమతో, తన గంభీరమైన స్వరంతో వీరభద్రునికి ఇలా ఆజ్ఞాపించాడు: “ప్రచేతసుని కుమారుడైన దక్షుడి యజ్ఞాన్ని, భద్రకాళితో కలిసి వెంటనే ధ్వంసం చేయు. ఇదే నీ కార్యం, గణాధిపతీ!” “నేను కూడా ఆమెతో కలిసి, రైభ్య మహర్షి ఆశ్రమంలో ఉంటూ, నీ పరాక్రమాన్ని చూచెదను. గంగ ద్వారానికి దగ్గరగా ఉన్న కనఖల ప్రాంతంలోని వృక్షాలు, మెరుపు శిఖరాలు కలిగిన మేరు, మందర పర్వతాల వలె మెరిసిపోతున్నాయి. ఆ ప్రాంతంలోనే ఇప్పుడు దక్షుని యజ్ఞం జరుగుతోంది. ఆలస్యం చేయకుండా దానిని భంగపరచు.” శివుడు ఇలా ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, హిమవంతుని కుమార్తె అయిన పార్వతి, మాతృస్నేహంతో భద్రను ఆవిధంగా చూసింది. ఆవిడ ఆరు ముఖాలవాడైన కుమారుని తలని ఆలింగనం చేసి, ముద్దుపెట్టి, చిరునవ్వుతో మధురమైన, మృదువైన మాటలు పలికింది: “ప్రియమైన భద్రా! నీవు మహోన్నతవీరుడవు, దుర్లభశక్తియుతుడవు. నా కోపాన్ని నివారించడానికి నీవు జన్మించావు.” “దక్షుడు యజ్ఞంలో నిమగ్నుడై, యజ్ఞేశ్వరుడైన శివుని ఆహ్వానించలేదు. అందువల్ల, గణాధిపతి, శత్రుత్వంతో అతని యజ్ఞాన్ని ధ్వంసం చేయు.” “నా ఆజ్ఞతో, భద్రా! యజ్ఞసంపదను అపశకునంగా మార్చు. భద్రతో కలిసి యజ్ఞదాతను సంహరించు.” శివుడు, పార్వతి ఇద్దరి ఆజ్ఞను స్వీకరించిన భద్రుడు, వినయంగా తలవంచి ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాడు. అప్పుడు ఆ దయామయుడు, కోపంతో ఉప్పొంగిన వీరభద్రుడు, ప్రేతవాసస్థానమైన తన స్థలంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన దేవీ కోపాన్ని నివారించేవాడు. అతని చర్మరంధ్రాలనుండి రోమజ గణపతులను సృష్టించాడు. కుడిచేతి నుండి కోటి గణపతులను ఉగ్రరూపంలో ప్రकटించాడు. అతని పాదాలు, తొడలు, వెన్నెముక, ప్రక్కలు, ముఖం, గొంతు, గుప్తాంగాలు, మడమలు, కిరీటం, మెడ, నోరు, పొట్ట—ఇవి అన్నింటి నుండి మరెన్నో భూతగణాలను సృష్టించాడు. ఆ మహోన్నత గణాధిపతులతో కలసి, భద్రునికి సమానవీర్యంతో, ప్రపంచమంతా, దాని అంతఃఖాళీలు, మార్గాలు అన్నీ నిండి పోయాయి. వారందరికీ వెయ్యిచేతులు, ప్రతి చేతిలో వెయ్యి ఆయుధాలు; వారందరూ రుద్రుని అనుచరులు, రుద్రుని కాంతితో మెరిసేవారు. వారు త్రిశూలాలు, కుండాలు, ముసలలు, పరశువులు, ఖపాలాలు, రాళ్లు పట్టుకుని, కాలాగ్ని రుద్రుల వలె భయంకరంగా కనిపించారు. వారందరికీ మూడు కన్నులు, జటాజూటాలు ఉండేవి. వందలాది మంది సింహాలపై ఎక్కి, ఆకాశంలో ఉరుముల్లా గర్జిస్తూ, భద్రుని కుమారులుగా దిగిరావడం ప్రారంభించారు. ఆ మహోన్నత గణపతులతో చుట్టబడి, ఆ దయామయుడు, అగ్నిజ్వాలల వలె ప్రకాశిస్తూ, కాలభైరవుడు ప్రళయకాలంలో ఎలా ఉంటాడో అలా వెలిగిపోయాడు. వారందరిలో, పెద్ద ఎద్దుపై ఎక్కిన వృషధ్వజుడు భద్రుడు, మేఘాల మధ్య బ్రహ్మను పోలి, ప్రకాశిస్తూ ముందుకు సాగాడు. ఆ భద్రుడు, బసిరంగు పొగతో మెరిసిపోతూ, ముత్యాల వర్ణపు గొడుగును పట్టుకొని, శుద్ధమైన చామరాన్ని ఊపుతూ సాగాడు. అతని పక్కన, బసిపొడి రంగులో మెరిసే ప్రభువూ, విశ్వగురువు పర్వతాధిపతిని పోలి వెలిగాడు. భద్రుడు చేతిలో తెల్ల చామరా, చంద్రుని మృదువైన కాంతిలా మెరిసాడు. త్రిశూలధారి ప్రభువు కూడా అలా వెలిగాడు. భద్రుని ముందుగా, బహు బంగారు రత్నాలతో అలంకరించబడిన భాను, పవిత్రమైన శంఖాన్ని ఊదాడు. ఆ శంఖధ్వని భూమిని కంపింపజేసింది. దివ్య మృదంగాలు మోగాయి, ఆకాశాన్ని సంగీతంతో నింపాయి. వందలాది మేఘాలు వారి తలపై పుష్పవర్షం కురిపించాయి. పుష్పరసాలతో పరిమళం వెదజల్లే గాలులు, మృదువుగా వీచి, వారి ప్రయాణాన్ని హర్షపరిచాయి. అందుకు తోడు, యుద్ధవీర్యంలో ఉబ్బిపోతూ, మత్తుతో నిండిన గణాధిపతులు ముందుకు పయనించారు. ఆ సమయంలో, భద్రుడు తన అనుచర గణాలతో కలిసి, త్ర్యంబకం రుద్రగణాల మధ్య అంబికతో ఉన్నట్టు, వెలిగిపోతూ నిలిచాడు. ఇలా, ఆ మహాబాహువుతో కూడిన వీరభద్రుడు, తన గొప్ప అనుచరులతో కలిసి, దక్షుని యజ్ఞశాలలో ప్రవేశించాడు. ఆ యజ్ఞవేదిక ఇప్పుడు యుద్ధరంగంగా మారింది.