శివపురాణమ్

ప్రజాపతి బ్రహ్ముడు తాను సృష్టించిన మానస చక్రాన్ని ఉజ్వలంగా చూపిస్తూ, “ఈ మానస చక్రాన్ని నేను రూపొందించాను; దీని అంచు పడిపోయిన స్థలం తపస్సుకు అనుకూలమైనది,” అని చెప్పాడు. ఆ ప్రకాశవంతమైన చక్రాన్ని సూర్యుని వలె తేజోమయంగా చూసి, మహాదేవునికి నమస్కరించి, బ్రహ్ముడు దానిని విడుదల చేశాడు. ఆ సమయంలో, సంతోషంతో ఉన్న ఋషులు, లోకాల అధిపతి అయిన పరమేశ్వరునికి నమస్కరించి, చక్రం అంచు పడిపోయిన స్థలానికి వెళ్లారు. ఆ చక్రం మృదువుగా, పుష్టిగా, అందమైన శిలపై పడింది; అక్కడ స్వచ్ఛమైన తీపి నీరు, సుందరమైన అడవి, శాంతియుత వాతావరణం ఉండేది. ఆ అడవి నైమిశ అని ప్రసిద్ధి చెందింది; ఋషులు అక్కడ తపస్సు చేసేందుకు గౌరవించారు, యక్షులు, గంధర్వులు, విద్యాధరులు అనేకమంది అక్కడ సంచరించారు. ఇంతలో, పురూరవుడు, విధి చేత ప్రేరితుడై, ఉర్వశి మోహంలో పడిపోయి, ఎనిమిది ద్వీపాల సముద్రాలను చుట్టి వచ్చాడు. అక్కడ, మోహంలో, అతడు అన్యాయంగా బంగారు యజ్ఞవేదికను స్వాధీనం చేసుకున్నాడు; దీనిని కోపంతో ఉన్న ఋషులు, దర్భలు వజ్రాల వలె ప్రయోగించి, అతడిని శిక్షించారు. అక్కడ, పురాతన కాలంలో, లోకాల సృష్టికర్తలు విశ్వాన్ని సృష్టించాలనే తపస్సు కోసం, బ్రహ్మజ్ఞులు యజ్ఞాగ్నిని రక్షిస్తూ, దైవ యజ్ఞాన్ని ప్రారంభించారు. అక్కడ, పదార్థార్థాలపై నిపుణులు, వాక్యార్థాలను, తర్కాన్ని పరిగణించేవారు, శక్తి, జ్ఞానం, నియమిత చర్యతో యజ్ఞాన్ని నిర్వహించారు. వేదాలు నేర్చుకున్న వారు, వేదబాహ్య వాదనలను, కేవలం తర్కాన్ని నమ్మిన వారిని, తమ వాదనలతో ఎల్లప్పుడూ ఓడించేవారు. ఆ నైమిశ అడవిలో, పర్వతపు అడుగు వద్ద, స్ఫటికంలాంటి శిలల నుంచి అమృతంలాంటి స్వచ్ఛమైన నీరు ప్రవహించేది; తీపిగా త్రాగదగిన నీరు, పండ్లతో నిండిన వృక్షాలు, మృగాలు లేని శాంతియుత వాతావరణం – ఋషుల తపస్సుకు నైమిశ నిజంగా అనుకూలమైన స్థలం. అక్కడ, ధృఢవ్రతులైన ఋషులు, మహాదేవుని పూజిస్తూ, యజ్ఞాన్ని ప్రారంభించారు. ఇదే విధంగా, పురాతన కాలంలో, లోకాల సృష్టికర్తలు విశ్వాన్ని సృష్టించాలనే తపస్సు చేశారు. యజ్ఞం ముగిసిన తర్వాత, అనేక దానాలు ఇచ్చినప్పుడు, బ్రహ్ముడి ఆజ్ఞతో, వాయుదేవుడు స్వయంగా అక్కడకు వచ్చాడు. ఆయన స్వయంభువుని శిష్యుడు; ఆయన ఆజ్ఞతో, మారు తులు ఏడు ఏడు గుంపులుగా స్థాపించబడ్డారు. వాయుదేవుడు, సమస్త జీవుల శరీర భాగాలను, ప్రాణాలను, ఆయా విధుల్లో చలింపజేస్తాడు; సమస్త ప్రాణులను పోషించేవాడు. ఆయన అణిమా మొదలైన ఎనిమిది శక్తులతో, అధిక శక్తితో, కాల, దిక్కులను అధిగమించి, పవిత్రతతో లోకాలను నిలబెట్టేవాడు. తత్త్వాన్ని ధ్యానించే వారు, వాయువు ఆకాశ జన్యుడని, ద్వివిధ స్వభావాన్ని కలిగి, స్పర్శ, శబ్దంతో పరిపూర్ణమై, అగ్ని మూలంగా ఉంటాడని వర్ణిస్తారు. వాయుదేవుడు ఆశ్రమానికి వచ్చినప్పుడు, దీర్ఘయజ్ఞంలో నిమగ్నమైన ఋషులు, బ్రహ్ముడి వాక్యాన్ని గుర్తు చేసుకుని, అపూర్వ ఆనందాన్ని అనుభవించారు. అందరూ లేచి, ఆకాశ జన్యుడైన వాయుదేవునికి నమస్కరించి, బంగారు ఆసనం సిద్ధం చేశారు. వాయుదేవుడు అక్కడ ఆసనాన్ని స్వీకరించి, ఋషుల నుంచి గౌరవాన్ని పొంది, అందరిని అభివందించి, వారి క్షేమాన్ని ప్రశ్నించాడు: “బ్రాహ్మణులారా, మీరు క్షేమంగా ఉన్నారా? యజ్ఞం సక్రమంగా సాగిందా? దేవద్వేషులు, అసురులు, యజ్ఞాన్ని అడ్డుకోలేదు కదా? దేవతలను స్తోత్రాలతో, ఆయుధాలతో, పితృయజ్ఞాలతో పూజించడంలో, ఏదైనా అపచారం, ప్రాయశ్చిత్తం అవసరం వచ్చినదా? నియమిత కర్మలు సక్రమంగా నిర్వహించారా? మహాయజ్ఞం పూర్తయ్యాక, మీరు తదుపరి ఏమి చేయాలని భావిస్తున్నారు?” ఇలా అడిగినప్పుడు, శివభక్తుడైన వాయుదేవుని వల్ల హృదయాలు పవిత్రమై, ఆనందంతో నిండిన ఋషులు వినయంగా స్పందించారు: “ఈ రోజు మాకు అన్నీ క్షేమంగా ఉన్నాయి; ఈ రోజు మా తపస్సు ఫలించింది; మీరు ఇక్కడికి వచ్చి మా మంగళాన్ని అభివృద్ధి చేశారు. ఇప్పుడు ఈ పురాతన సంఘటనను వినండి: గతంలో, మేం అజ్ఞానంలో మునిగిపోయి, జ్ఞానం కోసం ప్రజాపతిని పూజించాము. ఆయన, శరణార్థులకు శరణు అయినవారు, దయతో చెప్పారు: ‘రుద్రుడు అన్నింటిని మించిపోయాడు; బ్రాహ్మణులారా, ఆయనే పరమ కారణం.’ ఆయన నిజ స్వరూపాన్ని తర్కంతో గ్రహించలేరు; కేవలం భక్తులు మాత్రమే తెలుసుకుంటారు; ఆయన కృప వల్ల భక్తి కలుగుతుంది; ఆయన కృప వల్ల ముక్తి లభిస్తుంది. కాబట్టి, ఆయన కృపను పొందేందుకు, నైమిశంలో, రుద్రుని, పరమ కారణాన్ని, దీర్ఘయజ్ఞంతో పూజించాలి. యజ్ఞం ముగిసినప్పుడు, ఆయన కృప వల్ల, వాయుదేవుడు ఇక్కడకు వస్తారు; ఆయన నోటి నుంచి జ్ఞానం లభిస్తుంది; అతి ఉత్తమ ఫలితం దక్కుతుంది. ఈ విధంగా పరమేశ్వరుడు ఆజ్ఞ ఇచ్చి, మమ్మల్ని ఇక్కడికి పంపించారు; మేము మీ రాక కోసం ఎదురుచూపులతో ఉన్నాము. సహస్ర దివ్య సంవత్సరాల పాటు దీర్ఘయజ్ఞంలో కూర్చుని, మాకు మీ రాక తప్ప మరొక ఆశ లేదు. ఈ పురాతన సంఘటనను, దీర్ఘయజ్ఞంలో నిమగ్నమైన ఋషుల గురించి విన్న వాయుదేవుడు, ఆనందంతో, ఋషుల మధ్య కూర్చున్నాడు. తర్వాత, ఋషులు తమ జ్ఞాన అభివృద్ధికి వాయుదేవుని ప్రశ్నించారు; ఆయన శివుని సృష్టి, అధికారం గురించి చెప్పడం ప్రారంభించాడు. ఆ నైమిశ అడవిలో, అక్కడ నివసించే ఋషులు, వాయుదేవునికి నమస్కరించి, ప్రశ్నించారు: “మీరు శివుని సంబంధమైన జ్ఞానాన్ని ఎలా పొందారు? బ్రహ్మజన్యుడు అయిన, అప్రకట స్వరూపుడైన శివుని స్వభావాన్ని ఎలా పొందారు?” పదకొండవ కల్పాన్ని శ్వేతలోహిత కల్పం అని పిలుస్తారు; ఆ కల్పంలో, నాలుగు ముఖాలు కలిగిన బ్రహ్ముడు, సృష్టిని కోరుతూ, తపస్సు చేశాడు. ఆయన తపస్సు వల్ల, ఆయన తండ్రి, అందంలో అత్యుత్తముడు, దయచూపి, దివ్యమైన యువ స్వరూపాన్ని ధరించాడు. ఆయన శ్వేత అనే ఋషిగా మారి, దివ్య వాక్యాన్ని పలికాడు; మహేశ్వరుడు, దేవతల అధిపతి, ఆయనకు దర్శనాన్ని ప్రసాదించాడు.