ஶிவபுராணம்

தர்பாக்நௌ வாதஹேத்காஷ்டம்ஶிவமம்த்ரம்ஸமுச்சரந் ஸம்யக்ஸம்ஶோத்யவஸ்த்ரேணநவகும்பேநிதாபயேத்

அல்லது, தர்ப்பை அல்லது ஏற்ற மரங்களை அக்கினியில் எரிக்கும்போது சிவமந்திரத்தை உச்சரித்து, சுத்தமான துணியால் நன்கு சுத்தம் செய்து, அந்த புதிய புழுவை ஒரு புது பாத்திரத்தில் வைக்க வேண்டும்.

தீப்த்யர்தம் தத்து ஸம்க்ராஹ்யம் மந்யதே பூஜ்யதேபி ச பஸ்மஶப்தார்த ஏவம் ஹி ஶிவஃபூர்வம்ததா ऽகரோத்

பிரகாசத்திற்காக அந்த பச்மத்தை சேகரிக்க வேண்டும்; அது பூஜைக்கு ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது. 'பச்மம்' என்ற சொல்லின் பொருள் இதுவே; சிவன் முன்னோடியாக இப்படியே செய்தார்.

யதாஸ்வவிஷயேராஜாஸாரம்க்ரு'ஹ்ணாதியத்கரம் யதாமநுஷ்யாஃஸஸ்யாதீந்தக்த்வாஸாரம்பஜம்திவை

ஒரு ராஜா தன் நாட்டில் தன் தேவைக்கேற்ற சாறை எடுப்பது போலவும், மக்கள் தானியங்களை எரித்து அதன் சிறந்த பகுதியை எடுத்துக்கொள்வது போலவும்,

யதாஹிஜாடராக்நிஶ்சபக்ஷ்யாதீந்விவிதாந்பஹூந் தக்த்வாஸாரதரம்ஸாராத்ஸ்வதேஹம்பரிபுஷ்யதி

உடலுக்குள் இருக்கும் ஜாதராக்னி பலவிதமான உணவுகளை எரித்து, அவற்றிலிருந்து மிகச் சிறந்த சாறை எடுத்துக்கொண்டு தன் உடலை வளர்ப்பது போலவும்,

ததாப்ரபஞ்சகர்தாபிஸஶிவஃபரமேஶ்வரஃ ஸ்வாதிஷ்டேயப்ரபஞ்சஸ்யதக்த்வாஸாரம்க்ரு'ஹீதவாந்

அதேபோல், உலகத்தை உருவாக்கிய பரம சிவன், தன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இந்த உலகத்தை எரித்து, அதன் சாறை எடுத்துக்கொண்டார்.

தக்த்வாப்ரபஞ்சம்தத்பஸ்மஸ்வாத்மந்யாரோபயச்சிவஃ உத்தூலநேநவ்யாஜேந ஜகத்ஸாரம் க்ரு'ஹீதவாந்

உலகத்தை எரித்து, அந்த பச்மத்தை தன் மீது பூசிக் கொண்டார் சிவன்; பூசும் செயலை ஒரு காரணமாகக் கொண்டு, உலகின் சாறை அவர் எடுத்துக்கொண்டார்.

ஸ்வரத்நம்ஸ்தாபயாமாஸ ஸ்வகீயேஹிஶரீரகே கேஶமாகாஶஸாரேணவாயுஸாரேணவைமுகம்

தன் உடலில் தன் சொந்த ரத்தினத்தை வைத்தார்; தன் முடியை ஆகாயத்தின் சாரால், முகத்தை காற்றின் சாரால், உலகிலிருந்து விலகி வைத்தார்.

ஹ்ரு'தயம்சாக்நிஸாரேணத்வபாம்ஸாரேணவைகடிம் ஜாநுசாவநிஸாரேணதத்வத்ஸர்வம் ததம்ககம்

அவரது இதயம் அக்கினியின் சாரால், தோல் பூமியின் சாரால், முழங்கால் நீரின் சாரால்; அதுபோல், எல்லா அங்கங்களும் அவ்வாறு அமைந்துள்ளன.

ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோஶ்சருத்ராணாம்ஸாரம்சைவத்ரிபும்ட்ரகம் ததாதிலகரூபேணலலாடாந்தேமஹேஶ்வரஃ

பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரா ஆகியோரின் சாரே திரிபுண்டரம்; அதுபோல்,额த்தில் திலகமாக மகேஸ்வரன் அணிகின்றார்.

பவ்ரு'த்த்யாஸர்வமேதத்திமந்யதேஸ்வயமைத்யஸௌ ப்ரபஞ்சஸாரஸர்வஸ்வமநேநைவவஶீக்ரு'தம்

இவை அனைத்தும் தன் விரிவாகவே அவர் கருதுகிறார்; இந்த வழியில் உலகின் முழு சாரையும் அவர் வசப்படுத்துகிறார்.

தஸ்மாதஸ்யவஶீகர்தாநாஸ்தீதிஸஶிவஃஸ்ம்ரு'தஃ யதாஸர்வம்ரு'காணாம்சஹிம்ஸகோம்ரு'கஹிம்ஸகஃ

அதனால், அனைத்தையும் வசப்படுத்துபவர் என்று சிவன் அழைக்கப்படுகிறார்; எல்லா மிருகங்களுக்குள்ளும் சிங்கம் எப்படி மற்றவற்றை அடக்குகிறதோ, அவ்வாறு.

அஸ்யஹிம்ஸாம்ரு'கோநாஸ்திததஸ்மாத்ஸிம்ஹ இதீரிதஃ ஶம் நித்யம்ஸுகமாநம்தமிகாரஃ புருஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவருக்கு எதிராக பயமில்லாத மிருகம் எதுவும் இல்லை; அதனால் அவர் சிங்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறார். 'ச' என்றால் என்றும் ஆனந்தமும் மகிழ்ச்சியும்; 'ம' என்பது புருஷன் என்று அறியப்படுகிறது.

வகாரஃ ஶக்திரம்ரு'தம்மேலநம்ஶிவ உச்யதே தஸ்மாதேவம்ஸ்வமாத்மாநம் ஶிவம்க்ரு'த்வார்சயேச்சிவம்

'வ' என்பது சக்தி, அமரத்துவம், ஒன்றிணைவு என்று கூறப்படுகிறது; எனவே, இப்படிச் சிவமாக தன்னை எண்ணி, சிவனை வழிபட வேண்டும்.

தஸ்மாதுத்தூலநம்பூர்வம் த்ரிபும்ட்ரம்தாரயேத்பரம் பூஜாகாலேஹிஸஜலம்ஶுத்த்யர்தம்நிர்ஜலம்பவேத்

அதனால், பச்மம் பூசுவதற்கு முன்பு, உயர்ந்த முறையில் திரிபுண்டரம் அணிய வேண்டும்; பூஜைக்காலத்தில் நீருடன் தூய்மைக்காக, அல்லது நீர் இல்லாமல் அணியலாம்.

திவாவா யதிவாராத்ரௌநாரீவாதநரோபிவா பூஜார்தம்ஸஜலம்பஸ்மத்ரிபும்ட்ரேணைவதாரயேத்

பகல் அல்லது இரவு, பெண் அல்லது ஆண் என எவராக இருந்தாலும், பூஜைக்காக நீருடன் பச்மத்தால் திரிபுண்டரம் அணிய வேண்டும்.

த்ரிபும்ட்ரம்ஸஜலம்பஸ்மத்ரு'த்வாபூஜாம்கரோதியஃ ஶிவபூஜாம்பலம்ஸாம்கம்தஸ்யைவஹிஸுநிஶ்சிதம்

யார் நீருடன் பச்மத்தால் திரிபுண்டரம் அணிந்து, பூஜை செய்கிறாரோ, அவருக்கு சிவபூஜையின் முழு பலனும் உறுதியாகக் கிடைக்கும்.

பஸ்மவைஶிவமம்த்ரேணத்ரு'த்வாஹ்யத்யாஶ்ரமீபவேத் ஶிவாஶ்ரமீதிஸம்ப்ரோக்தஃ ஶிவைகபரமோயதஃ

சிவமந்திரத்துடன் பச்மம் அணிந்தால், அவர் உண்மையில் ஆசிரமவாசி ஆவார்; அவர் சிவனையே ஒரே குறிக்கோளாக கொண்ட சிவாசிரமி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஶிவவ்ரதைகநிஷ்டஸ்யநாஶௌசம்நசஸூதகம் லலாடே ऽக்ரேஸிதம்பஸ்மதிலகம்தாரயேந்ம்ரு'தா

ஒருவன் சிவ விரதத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருப்பவன், அசுத்தம் அல்லது பிறப்பால் ஏற்படும் தடை ஆகியவற்றை கடைபிடிக்க வேண்டியதில்லை; அவன் தலையில் மண்ணால் புனிதப் பசும்பொடியைத் திலகமாக அணிய வேண்டும்.

ஸ்வஹஸ்தாத்குருஹஸ்தாத்வாஶிவபக்தஸ்யலக்ஷணம் குணாந்ரும்த இதி ப்ரோக்தோகுருஶப்தஸ்யவிக்ரஹஃ

அந்த பசும்பொடியைத் தன் கையாலோ, குருவின் கையாலோ அணிந்தாலும் அது சிவ பக்தனுக்கான அடையாளம். இது குணங்களை அடக்குகிறது என்பதே 'குரு' என்ற சொல்லின் பொருள் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸவிகாராந்ராஜஸாதீந்குணாந்ரும்தேவ்யபோஹதி குணாதீதஃ பரஶிவோகுருரூபம்ஸமாஶ்ரிதஃ

அவன் காமம் முதலான குணங்களை நீக்கி அகற்றுகிறான்; குணங்களைத் தாண்டி, பரம சிவன் குருவாக உருவெடுக்கிறார்.

குணத்ரயம்வ்யபோஹ்யாக்ரேஶிவம்போதயதீதிஸஃ விஶ்வஸ்தாநாம்துஶிஷ்யாணாம்குருரித்யபிதீயதே

மூன்று குணங்களையும் அகற்றி முதலில் சிவனை அறிவுறுத்துகிறான்; அதனால், முழு நம்பிக்கையுடன் இருக்கும் சீடர்களுக்கு அவர் 'குரு' என அழைக்கப்படுகிறார்.

தஸ்மாத்குருஶரீரம்துகுருலிம்கம்பவேத்புதஃ குருலிம்கஸ்யபூஜாதுகுருஶுஶ்ரூஷணம் பவேத்

ஆகவே, அறிவுள்ளோர் குருவின் உடலை குருவின் லிங்கமாகக் கருத வேண்டும்; குருவுக்கு சேவை செய்வது குரு லிங்கத்திற்கு அர்ச்சனை செய்வதற்குச் சமம்.

ஶ்ருதம்கரோதிஶுஶ்ரூஷாகாயேநமநஸாகிரா உக்தம் யத்குருணாபூர்வம் ஶக்யம்வா ऽஶக்யமேவவா

குரு முன்பே கூறியதை, அது சாத்தியமாக இருந்தாலும், சாத்தியமில்லாததாக இருந்தாலும், உடல், மனம், மொழி மூலமாகக் கேட்டுத் தாங்கி, சேவை செய்ய வேண்டும்.

கரோத்யேவஹிபூதாத்மாப்ராணைரபிதநைரபி தஸ்மாத்வைஶாஸநேயோக்யஃ ஶிஷ்ய இத்யபிதீயதே

அழுக்காறு இல்லாத மனம் கொண்டவன், உயிரையும் செல்வத்தையும் பயன்படுத்தி அந்த பணியைச் செய்து முடிக்கிறான்; அதனால், அவன் தகுதியான சீடன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

ஶரீராத்யர்தகம்ஸர்வம்குரோர்தத்த்வாஸுஶிஷ்யகஃ அக்ரபாகம்நிவேத்யாக்ரேபும்ஜீயாத்குர்வநுஜ்ஞயா

உடல் முதலான எல்லாவற்றையும் குருவிடம் அர்ப்பணித்து, நல்ல சீடன் முதற்கூட்டினை அர்ப்பணித்து, குருவின் அனுமதியுடன் உணவு உண்ணலாம்.

ஶிஷ்யஃபுத்ர இதி ப்ரோக்தஃ ஸதாஶிஷ்யத்வயோகதஃ ஜிஹ்வாலிம்காந்மம்த்ரஶுக்ரம்கர்ணயோநௌநிஷிச்யவை

சீடன் என்றால் மகன் என்று கூறப்படுகிறது, என்றும் சீடத்துவம் காரணமாக; நாக்கு, லிங்கம், மந்திரம், விந்து, செவி, கருவை ஆகியவை புனிதமாக்கப்படுகின்றன.

ஜாதஃபுத்ரோமம்த்ரபுத்ரஃபிதரம்பூஜயேத்குரும் நிமஜ்ஜயதிபுத்ரம்வைஸம்ஸாரேஜநகஃபிதா

மந்திரத்தால் பிறந்த மகனாக, அவன் குருவைத் தந்தையாக வணங்க வேண்டும்; தந்தை மகனைச் சம்சாரத்தில் மூழ்கச் செய்கிறான்.

ஸம்தாரயதிஸம்ஸாராத்குருர்வைபோதகஃ பிதா உபயோரம்தரம்ஜ்ஞாத்வாபிதரம்குருமர்சயேத்

குரு அறிவூட்டுபவராக, சம்சாரத்தைத் தாண்டச் செய்கிறார்; இருவருக்குள்ள வேறுபாட்டை அறிந்து, குருவைத் தந்தையாக வணங்க வேண்டும்.

அம்கஶுஶ்ரூஷயாசாபி தநாத்யைஃ ஸ்வார்ஜிதைர்குரும் பாதாதிகேஶபர்யம்தம்லிம்காந்யம்காநியத்குரோஃ

தான் சம்பாதித்த செல்வம் முதலானவற்றால், குருவின் பாதம் முதல் முடி வரை உள்ள எல்லா அங்கங்களுக்கும் சேவை செய்ய வேண்டும்.