ஶிவபுராணம்

பூஜாம்தேஸ்தாபயேல்லிம்கம்ஸம்புடேஷுப்ரு'தக்க்ரு'ஹே கரபூஜாநிவ்ரு'த்தாநாம்ஸ்வபோஜ்யம்துநிவேதயேத்

பூஜை முடிந்ததும், லிங்கத்தை ஒரு பெட்டியிலும் அல்லது தனி வீட்டிலும் வைக்க வேண்டும்; செயலில் ஈடுபடாதவர்களுக்கு, தங்களுக்கான உணவை நைவேத்யமாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

நிவ்ரு'த்தாநாம்பரம்ஸூக்ஷ்மலிம்கமேவவிஶிஷ்யதே விபூத்யப்யர்சநம் குர்யாத்விபூதிம்சநிவேதயேத்

செயலில் ஈடுபடாதவர்களுக்கு, மிக நுண்ணிய லிங்கம் சிறப்பாகும்; அவர்கள் விபூதி கொண்டு அர்ச்சனை செய்து, விபூதியையே சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

பூஜாம்க்ரு'த்வாததல்லிம்கம்ஶிரஸாதாரயேத்ஸதா விபூதிஸ்த்ரிவிதாப்ரோக்தாலோகவேதஶிவாக்நிபிஃ

பூஜை செய்த பின், அந்த லிங்கத்தை எப்போதும் தலையில் வைக்க வேண்டும்; விபூதி மூன்று வகை என்று கூறப்படுகிறது — உலகில் கிடைக்கும், வேதம் மூலம் கிடைக்கும், சிவாக்னியில் கிடைக்கும்.

லோகாக்நிஜமதோ பஸ்மத்ரவ்யஶுத்த்யர்தமாவஹேத் ம்ரு'த்தாருலோஹரூபாணாம்தாந்யாநாம்சததைவச

உலகில் கிடைக்கும் தீயில் எரிந்த பசுமை, மண், மரம், உலோகம், தானியம் போன்றவற்றை தூய்மைப்படுத்த பயன்படுத்த வேண்டும்.

திலாதீநாம் ச த்ரவ்யாணாம்வஸ்த்ராதீநாம்ததைவ ச ததாபர்யுஷிதாநாம்சபஸ்மநாஶித்திரிஷ்யதே

எள்ளு போன்ற பொருட்கள், vasthiram போன்றவை, பழையவை ஆகியவற்றையும் பசுமை கொண்டு தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

ஶ்வாதிபிர்தூஷிதாநாம்சபஸ்மநாஶுத்திரிஷ்யதே ஸஜலம்நிர்ஜலம்பஸ்ம யதாயோக்யம் து யோஜயேத்

நாய் போன்றவற்றால் மாசுபட்டவற்றையும் பசுமை கொண்டு தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; தண்ணீருடன் அல்லது தண்ணீர் இல்லாமல், பொருத்தமானபடி பசுமை பூச வேண்டும்.

வேதாக்நிஜம்ததாபஸ்மதத்கர்மாம்தேஷு தாரயேத் மம்த்ரேணக்ரியயாஜந்யம்கர்மாக்நௌ பஸ்மரூபத்ரு'க்

வேத தீயில் எரிந்த பசுமையை, யாகம் முடிந்ததும் அணிய வேண்டும்; மந்திரம் மற்றும் கிரியையால் உருவாகும் பசுமை, யாக தீயிலிருந்து எடுக்கப்படும்.

தத்பஸ்மதாரணாத்கர்ம ஸ்வாத்மந்யாரோபிதம் பவேத் அகோரேணாத்மம்த்ரேண பில்வகாஷ்டம்ப்ரதாஹயேத்

அந்த பசுமை அணிவதால், யாகம் தன்னுள் நிலைபெறும்; அகவோர மந்திரத்தால் வில்வ மரத்தை எரிக்க வேண்டும்.

ஶிவாக்நிரிதிஸம்ப்ரோக்தஸ்தேநதக்தம்ஶிவாக்நிஜம் கபிலாகோமயம் பூர்வம் கேவலம் கவ்யமேவ வா

அது சிவாக்னி என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில் எரிந்தது சிவாக்னி பசுமை ஆகும். முதலில், பழுப்பு நிற பசுவின் எருமை அல்லது வெறும் பசு எருமையையே பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஶம்யஸ்வத்தபலாஶாந்வாவடாரம்வதபில்வகாந் ஶிவாக்நிநாதஹேச்சுத்தம்தத்வைபஸ்ம ஶிவாக்நிஜம்

சமி, அஸ்வத்த, பலாச, ஆவுடும்பர, வடு, வில்வம் போன்ற மரங்களின் கட்டைகளை சிவனின் புனித அக்கினியில் எரித்து, சுத்தமாக்கிய பின்பு கிடைக்கும் புழுக்கே, சிவனின் அக்கினியில் பிறந்த பச்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தர்பாக்நௌ வாதஹேத்காஷ்டம்ஶிவமம்த்ரம்ஸமுச்சரந் ஸம்யக்ஸம்ஶோத்யவஸ்த்ரேணநவகும்பேநிதாபயேத்

அல்லது, தர்ப்பை அல்லது ஏற்ற மரங்களை அக்கினியில் எரிக்கும்போது சிவமந்திரத்தை உச்சரித்து, சுத்தமான துணியால் நன்கு சுத்தம் செய்து, அந்த புதிய புழுவை ஒரு புது பாத்திரத்தில் வைக்க வேண்டும்.

தீப்த்யர்தம் தத்து ஸம்க்ராஹ்யம் மந்யதே பூஜ்யதேபி ச பஸ்மஶப்தார்த ஏவம் ஹி ஶிவஃபூர்வம்ததா ऽகரோத்

பிரகாசத்திற்காக அந்த பச்மத்தை சேகரிக்க வேண்டும்; அது பூஜைக்கு ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது. 'பச்மம்' என்ற சொல்லின் பொருள் இதுவே; சிவன் முன்னோடியாக இப்படியே செய்தார்.

யதாஸ்வவிஷயேராஜாஸாரம்க்ரு'ஹ்ணாதியத்கரம் யதாமநுஷ்யாஃஸஸ்யாதீந்தக்த்வாஸாரம்பஜம்திவை

ஒரு ராஜா தன் நாட்டில் தன் தேவைக்கேற்ற சாறை எடுப்பது போலவும், மக்கள் தானியங்களை எரித்து அதன் சிறந்த பகுதியை எடுத்துக்கொள்வது போலவும்,

யதாஹிஜாடராக்நிஶ்சபக்ஷ்யாதீந்விவிதாந்பஹூந் தக்த்வாஸாரதரம்ஸாராத்ஸ்வதேஹம்பரிபுஷ்யதி

உடலுக்குள் இருக்கும் ஜாதராக்னி பலவிதமான உணவுகளை எரித்து, அவற்றிலிருந்து மிகச் சிறந்த சாறை எடுத்துக்கொண்டு தன் உடலை வளர்ப்பது போலவும்,

ததாப்ரபஞ்சகர்தாபிஸஶிவஃபரமேஶ்வரஃ ஸ்வாதிஷ்டேயப்ரபஞ்சஸ்யதக்த்வாஸாரம்க்ரு'ஹீதவாந்

அதேபோல், உலகத்தை உருவாக்கிய பரம சிவன், தன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இந்த உலகத்தை எரித்து, அதன் சாறை எடுத்துக்கொண்டார்.

தக்த்வாப்ரபஞ்சம்தத்பஸ்மஸ்வாத்மந்யாரோபயச்சிவஃ உத்தூலநேநவ்யாஜேந ஜகத்ஸாரம் க்ரு'ஹீதவாந்

உலகத்தை எரித்து, அந்த பச்மத்தை தன் மீது பூசிக் கொண்டார் சிவன்; பூசும் செயலை ஒரு காரணமாகக் கொண்டு, உலகின் சாறை அவர் எடுத்துக்கொண்டார்.

ஸ்வரத்நம்ஸ்தாபயாமாஸ ஸ்வகீயேஹிஶரீரகே கேஶமாகாஶஸாரேணவாயுஸாரேணவைமுகம்

தன் உடலில் தன் சொந்த ரத்தினத்தை வைத்தார்; தன் முடியை ஆகாயத்தின் சாரால், முகத்தை காற்றின் சாரால், உலகிலிருந்து விலகி வைத்தார்.

ஹ்ரு'தயம்சாக்நிஸாரேணத்வபாம்ஸாரேணவைகடிம் ஜாநுசாவநிஸாரேணதத்வத்ஸர்வம் ததம்ககம்

அவரது இதயம் அக்கினியின் சாரால், தோல் பூமியின் சாரால், முழங்கால் நீரின் சாரால்; அதுபோல், எல்லா அங்கங்களும் அவ்வாறு அமைந்துள்ளன.

ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோஶ்சருத்ராணாம்ஸாரம்சைவத்ரிபும்ட்ரகம் ததாதிலகரூபேணலலாடாந்தேமஹேஶ்வரஃ

பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரா ஆகியோரின் சாரே திரிபுண்டரம்; அதுபோல்,额த்தில் திலகமாக மகேஸ்வரன் அணிகின்றார்.

பவ்ரு'த்த்யாஸர்வமேதத்திமந்யதேஸ்வயமைத்யஸௌ ப்ரபஞ்சஸாரஸர்வஸ்வமநேநைவவஶீக்ரு'தம்

இவை அனைத்தும் தன் விரிவாகவே அவர் கருதுகிறார்; இந்த வழியில் உலகின் முழு சாரையும் அவர் வசப்படுத்துகிறார்.

தஸ்மாதஸ்யவஶீகர்தாநாஸ்தீதிஸஶிவஃஸ்ம்ரு'தஃ யதாஸர்வம்ரு'காணாம்சஹிம்ஸகோம்ரு'கஹிம்ஸகஃ

அதனால், அனைத்தையும் வசப்படுத்துபவர் என்று சிவன் அழைக்கப்படுகிறார்; எல்லா மிருகங்களுக்குள்ளும் சிங்கம் எப்படி மற்றவற்றை அடக்குகிறதோ, அவ்வாறு.

அஸ்யஹிம்ஸாம்ரு'கோநாஸ்திததஸ்மாத்ஸிம்ஹ இதீரிதஃ ஶம் நித்யம்ஸுகமாநம்தமிகாரஃ புருஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவருக்கு எதிராக பயமில்லாத மிருகம் எதுவும் இல்லை; அதனால் அவர் சிங்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறார். 'ச' என்றால் என்றும் ஆனந்தமும் மகிழ்ச்சியும்; 'ம' என்பது புருஷன் என்று அறியப்படுகிறது.

வகாரஃ ஶக்திரம்ரு'தம்மேலநம்ஶிவ உச்யதே தஸ்மாதேவம்ஸ்வமாத்மாநம் ஶிவம்க்ரு'த்வார்சயேச்சிவம்

'வ' என்பது சக்தி, அமரத்துவம், ஒன்றிணைவு என்று கூறப்படுகிறது; எனவே, இப்படிச் சிவமாக தன்னை எண்ணி, சிவனை வழிபட வேண்டும்.

தஸ்மாதுத்தூலநம்பூர்வம் த்ரிபும்ட்ரம்தாரயேத்பரம் பூஜாகாலேஹிஸஜலம்ஶுத்த்யர்தம்நிர்ஜலம்பவேத்

அதனால், பச்மம் பூசுவதற்கு முன்பு, உயர்ந்த முறையில் திரிபுண்டரம் அணிய வேண்டும்; பூஜைக்காலத்தில் நீருடன் தூய்மைக்காக, அல்லது நீர் இல்லாமல் அணியலாம்.

திவாவா யதிவாராத்ரௌநாரீவாதநரோபிவா பூஜார்தம்ஸஜலம்பஸ்மத்ரிபும்ட்ரேணைவதாரயேத்

பகல் அல்லது இரவு, பெண் அல்லது ஆண் என எவராக இருந்தாலும், பூஜைக்காக நீருடன் பச்மத்தால் திரிபுண்டரம் அணிய வேண்டும்.

த்ரிபும்ட்ரம்ஸஜலம்பஸ்மத்ரு'த்வாபூஜாம்கரோதியஃ ஶிவபூஜாம்பலம்ஸாம்கம்தஸ்யைவஹிஸுநிஶ்சிதம்

யார் நீருடன் பச்மத்தால் திரிபுண்டரம் அணிந்து, பூஜை செய்கிறாரோ, அவருக்கு சிவபூஜையின் முழு பலனும் உறுதியாகக் கிடைக்கும்.

பஸ்மவைஶிவமம்த்ரேணத்ரு'த்வாஹ்யத்யாஶ்ரமீபவேத் ஶிவாஶ்ரமீதிஸம்ப்ரோக்தஃ ஶிவைகபரமோயதஃ

சிவமந்திரத்துடன் பச்மம் அணிந்தால், அவர் உண்மையில் ஆசிரமவாசி ஆவார்; அவர் சிவனையே ஒரே குறிக்கோளாக கொண்ட சிவாசிரமி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஶிவவ்ரதைகநிஷ்டஸ்யநாஶௌசம்நசஸூதகம் லலாடே ऽக்ரேஸிதம்பஸ்மதிலகம்தாரயேந்ம்ரு'தா

ஒருவன் சிவ விரதத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருப்பவன், அசுத்தம் அல்லது பிறப்பால் ஏற்படும் தடை ஆகியவற்றை கடைபிடிக்க வேண்டியதில்லை; அவன் தலையில் மண்ணால் புனிதப் பசும்பொடியைத் திலகமாக அணிய வேண்டும்.

ஸ்வஹஸ்தாத்குருஹஸ்தாத்வாஶிவபக்தஸ்யலக்ஷணம் குணாந்ரும்த இதி ப்ரோக்தோகுருஶப்தஸ்யவிக்ரஹஃ

அந்த பசும்பொடியைத் தன் கையாலோ, குருவின் கையாலோ அணிந்தாலும் அது சிவ பக்தனுக்கான அடையாளம். இது குணங்களை அடக்குகிறது என்பதே 'குரு' என்ற சொல்லின் பொருள் என்று கூறப்படுகிறது.