ஶிவபுராணம்

ஶிவஜ்ஞாநிஷுலக்ஷேஷு த்யாநயுக்தோ விஶிஷ்யதே த்யாநயுக்தேஷு கோடிப்யஃ ஸமாதிஸ்தோ விஶிஷ்யதே

ஆயிரக்கணக்கான சிவஞானிகளிலே தியானத்தில் ஈடுபடுபவன் சிறந்தவன்; கோடிக்கணக்கான தியானிகளிலே சமாதியில் நிலைபெற்றவன் எல்லாரையும் மிஞ்சுகிறான்.

உத்தரோத்தர வை ஶிஷ்ட்யாத்பூஜாயாமுத்தரோத்தரம் பலம்வைஶிஷ்ட்யரூபஞ்சதுர்விஜ்ஞேயம்மநீஷிபிஃ

வழிபாட்டில் ஒவ்வொரு நிலையும் முன்னதைவிட உயர்ந்ததாகும்; அதன் பலன் எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிவாளிகளும் முழுமையாக புரிந்து கொள்ள முடியாது.

தஸ்மாத்வைஶிவபக்தஸ்யமஹிமாநம்வேத்திகோநரஃ ஶிவஶக்த்யோஃ பூஜநம் ச ஶிவபக்தஸ்ய பூஜநம்

அப்படியிருக்கையில், சிவபக்தரின் பெருமையை யார் முழுமையாக அறிய முடியும்? சிவனையும் சக்தியையும் வழிபடுவதும், சிவபக்தர்களை மதிப்பதும்—

குருதேயோநரோபக்த்யாஸஶிவஃ ஶிவமேததே ய இமம் படதே ऽத்யாயமர்தவத்வேதஸம்மதம்

யார் இதை பக்தியுடன் செய்கிறாரோ, அவர் சிவனுடன் ஒன்றாகி விடுகிறார்; யார் இந்த அர்த்தமுள்ள வேதம் ஒப்புக்கொண்ட உபதேசத்தை படித்து மனதில் நிறுத்துகிறாரோ—

ஶிவஜ்ஞாநீபவேத்விப்ரஃஶிவேந ஸஹமோததே ஶ்ராவயேச்சிவபக்தாம்ஶ்சவிஶேஷஜ்ஞோ மநீஶ்வராஃ

அந்தப் பிராமணன் சிவஞானி ஆகி, சிவனுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்; அவர் சிவபக்தர்களுக்கு இந்த அறிவை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும், ஏனெனில் அவர் மிகவும் அறிவாளியும் ஞானியும் ஆவார்.

ஶிவப்ரஸாதஶித்திஃ ஸ்யாச்சிவஸ்யக்ரு'பயா புதாஃ

அறிவாளிகளே, சிவனின் அருளால் தான் சிவபிரசாதத்தை அடைய முடியும்.

பம்தமோக்ஷஸ்வரூபம் ஹி ப்ரூஹி ஸர்வார்தவித்தம பம்தமோக்ஷம்ததோபாயம்வக்ஷ்யே ऽஹம்ஶ்ரு'ணுதாதராத்

எல்லா பொருளையும் அறிந்தவரே, பந்தமும் முக்தியும் உண்மையில் என்ன என்பதை கூறுங்கள். இப்போது பந்தம், முக்தி, அதற்கான வழிகள் ஆகியவை பற்றி நான் விளக்குகிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ப்ரக்ரு'த்யாத்யஷ்டபம்தேநபத்தோஜீவஃ ஸ உச்யதே ப்ரக்ரு'த்யாத்யஷ்டபம்தேநநிர்முக்தோமுக்த உச்யதே

பிரகிருதி முதலான எட்டு பந்தங்களில் கட்டுண்ட உயிரே பந்தப்பட்டவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; அதே எட்டு பந்தங்களில் இருந்து விடுபட்டவனே முக்தி அடைந்தவன் எனப்படும்.

ப்ரக்ரு'த்யாதிவஶீகாரோமோக்ஷ இத்யுச்யதேஸ்வதஃ பத்தஜீவஸ்துநிர்முக்தோமுக்தஜீவஃ ஸ கத்யதே

பிரகிருதி முதலானவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதே பந்தம் எனப்படுகிறது; அவற்றிலிருந்து விடுபடுவதே முக்தி. கட்டுண்ட உயிரே பந்தப்பட்டவன், விடுபட்ட உயிரே முக்தி அடைந்தவன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

ப்ரக்ரு'த்யக்ரேததோபுத்திரஹம்காரோகுணாத்மகஃ பஞ்சதந்மாத்ரமித்யேதேப்ரக்ரு'த்யாத்யஷ்டகம்விதுஃ

பிரகிருதி, புத்தி, குணங்களால் ஆன அஹங்காரம், ஐந்து சூட்சுமத் தன்மாத்திரைகள்—இவை பிரகிருதி முதலான எட்டாக அறியப்படுகின்றன.

ப்ரக்ரு'ட்யாத்யஷ்டஜோதேஹோதேஹஜம்கர்ம உச்யதே புநஶ்சகர்மஜோதேஹோஜந்மகர்மபுநஃபுநஃ

பிரகிருதி முதலான எட்டிலிருந்து உருவாகும் உடலே கர்மத்தால் பிறந்த உடல் எனப்படுகிறது; மீண்டும், கர்மத்திலிருந்து உருவாகும் உடல் பிறப்பும் செயலும் மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படச் செய்கிறது.

ஶரீரம்த்ரிவிதம்ஜ்ஞேயம்ஸ்தூலம்ஸூக்ஷ்மம்சகாரணம் ஸ்தூலம்வ்யாபாரதம்ப்ரோக்தம்ஸூக்ஷ்மமிம்த்ரியபோகதம்

உடல் மூன்று வகை என்று அறிய வேண்டும்: ஸ்தூலமும், சூட்சுமமும், காரணமும். ஸ்தூல உடல் செயலுக்குக் காரணமாகும்; சூட்சும உடல் இంద్రியங்களால் அனுபவங்களைத் தருகிறது.

காரணம்த்வாத்மபோகார்தம்ஜீவகர்மாநுரூபதஃ ஸுகம் துஃகம் புண்யபாபைஃ கர்மபிஃ பலமஶ்நுதே

காரண உடல், உயிரின் அனுபவத்திற்காக, அவன் கர்மத்திற்கு ஏற்ப உள்ளது. புண்ணிய பாப கர்மங்களால், ஒருவர் இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறார்.

தஸ்மாத்திகர்மரஜ்ஜ்வா ஹி பத்தோ ஜீவஃ புநஃ புநஃ ஶரீரத்ரயகர்மப்யாம் சக்ரவத்ப்ராம்யதே ஸதா

அதனால், உயிர் கர்மத்தின் கட்டிலால் மீண்டும் மீண்டும் கட்டுண்டு, இந்த மூன்று உடல்களின் செயலால் சக்கரம்போல் எப்போதும் சுழல்கிறது.

சக்ரப்ரமநிவ்ரு'த்யர்தம் சக்ரகர்தாரமீடயேத் ப்ரக்ரு'த்யாதி மஹாசக்ரம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரதஃ ஶிவஃ

இந்த சக்கர சுழற்சி நிற்க, சக்கரத்தை உருவாக்குபவரை வழிபட வேண்டும்; பிரகிருதி முதலான பெரிய சக்கரம் சிவனே, அவர் பிரகிருதியைத் தாண்டியவராக இருக்கிறார்.

சக்ரகர்தாமஹேஶோ ஹி ப்ரக்ரு'தேஃ பரதோயதஃ பிபதிவாதவமதிஜீவந்பாலோஜலம்யதா

சக்கரத்தை உருவாக்கும் மகேசுவரன் இயற்கையைத் தாண்டியவராக இருக்கிறார்; குழந்தை அறிவோ அறிவில்லையோ நீரை அருந்துவது போல், அவர் இயற்கையை அனுபவிக்கிறார்.

ஶிவஸ்ததா ப்ரக்ரு'த்யாதி வஶீக்ரு'த்யாதிதிஷ்டதி ஸர்வம்வஶீக்ரு'தம்யஸ்மாத்தஸ்மாச்சிவ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ஶிவ ஏவ ஹி ஸர்வஜ்ஞஃ பரிபூர்ணஶ்ச நிஃஸ்ப்ரு'ஹஃ

அதேபோல் சிவன் இயற்கையையும் மற்ற அனைத்தையும் தனது வசப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் ஆள்கிறார்; எல்லாம் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால், அவரை சிவன் என்று அழைக்கின்றனர். உண்மையில் சிவனே எல்லாம் அறிந்தவர், முழுமையானவர், ஆசை இல்லாதவர்.

ஸர்வஜ்ஞதாத்ரு'ப்திரநாதிபோதஃ ஸ்வதம்த்ரதா நித்யமலுப்தஶக்திஃ அநம்தஶக்திஶ்சமஹேஶ்வரஸ்ய யந்மாநஸைஶ்வர்யமவைதி வேதஃ

எல்லாம் அறிதல், திருப்தி, ஆதியில்லாத அறிவு, நிரந்தர சுதந்திரம், எப்போதும் குறையாத சக்தி, முடிவில்லாத வல்லமை—இவை எல்லாம் மகேசுவரனுடைய மனத்தின் ஆட்சி; இதைவேதம் உணர்கிறது.

அதஃ ஶிவப்ரஸாதேந ப்ரக்ரு'த்யாதிவஶம்பவேத் ஶிவப்ரஸாதலாபார்தம் ஶிவமேவப்ரபூஜயதேத்

ஆகையால், சிவனுடைய அருளால் ஒருவர் இயற்கையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபடலாம்; சிவனுடைய அருளைப் பெறவே, சிவனை மட்டுமே ஆராதிக்க வேண்டும்.

நிஃஸ்ப்ரு'ஹஸ்ய ச பூர்ணஸ்யதஸ்ய பூஜாகதம் பவேத் ஶிவோத்தேஶக்ரு'தம் கர்ம ப்ரஸாதஜநகம் பவேத்

ஆசை இல்லாதவரும், முழுமையானவருமான அவரை எப்படி பூஜிக்க முடியும்? சிவனை நினைத்து செய்யும் செயல்கள் அவருடைய அருளுக்குக் காரணமாகின்றன.

லிம்கேபேரேபக்தஜநேஶிவமுத்திஶ்யபூஜயேத் காயேநமநஸாவாசாதநேநாபிப்ரபூஜயேத்

லிங்கத்தில் அல்லது வேறு வடிவங்களில் பக்தியுடன், உடல், மனம், சொல், செல்வம் ஆகியவற்றால் சிவனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

புஜயா து மஹேஶோ ஹி ப்ரக்ரு'தேஃ பரமஃ ஶிவஃ ப்ரஸாதம்குருதேஸத்யம்பூஜகஸ்யவிஶேஷதஃ

பூஜையின் மூலம் இயற்கையைத் தாண்டிய பரம சிவன் உண்மையில் அருள் வழங்குகிறார்—பூஜை செய்பவருக்கு குறிப்பாக.

ஶிவப்ரஸாதாத்கர்மாத்யம்க்ரமேணஸ்வவஶம்பவேத் கர்மாரப்யப்ரக்ரு'த்யம்தம்யதாஸர்வம் வஶம்பவேத்

சிவனுடைய அருளால், கர்மம் முதலானவை ஒவ்வொன்றாக தனக்கே வசமாகும்; கர்மம் முதல் இயற்கை வரை அனைத்தும் கட்டுப்பாட்டில் வந்தபோது, எல்லாம் தனக்கு உட்படுகிறது.

ததாமுக்த இதிப்ரோக்தஃஸ்வாத்மாராமோவிராஜதே ப்ரஸாதாத்பரமேஶஸ்யகர்ம தேஹோயதாவஶஃ

அப்போது, 'விடுதலை பெற்றவர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; தன் ஆன்மாவில் ஆனந்தமடைந்து, பரமேசுவரனுடைய அருளால் உடலும் செயல்களும் வசப்படும்போது, அவர் பிரகாசிக்கிறார்.

ததாவைஶிவலோகேதுவாஸஃஸாலோக்யமுச்யதே ஸாமீப்யம்யாதிஸாம்பஸ்யதந்மாத்ரேசவஶம்கதே

அப்போது சிவனுடைய உலகில் வாழ்வது 'சாலோக்யம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; சாம்புவுக்கு அருகாமையை அடைவது 'சாமீப்யம்', அவருக்கு முழுவதும் உட்பட்டால் அவருடைய நிலையை அடைகிறான்.

ததாதுஶிவஸாயுஜ்யமாயுதாத்யைஃ க்ரியாதிபிஃ மஹாப்ரஸாதலாபேசபுத்திஶ்சாபிவஶாபவேத்

அப்போது, ஆயுதம் முதலான கிரியைகளால் சிவனுடன் ஒன்றாகும் நிலை (சாயுஜ்யம்) கிடைக்கும்; பெரிய அருளைப் பெற்றபின், புத்தியும் வசமாகும்.

புத்திஸ்துகார்யம்ப்ரக்ரு'தேஸ்தத்ஸ்ரு'ஷ்டிரிதிகத்யதே புநர்மஹாப்ரஸாதேநப்ரக்ரு'திர்வஶமேஷ்யதி

செயலுக்கு காரணமான புத்தி இயற்கையின் படைப்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால், பெரிய அருளால் இயற்கையே வசமாகும்.

ஶிவஸ்யமாநஸைஶ்வர்யம்ததா ऽயத்நம்பவிஷ்யதி ஸார்வஜ்ஞாத்யம்ஶிவைஶ்வர்யம்லப்த்வாஸ்வாத்மநி ராஜதே

அப்போது சிவனுடைய மனத்தின் ஆட்சி எவ்வித முயற்சியுமின்றி தோன்றும்; சிவனுடைய எல்லாம் அறிதல் முதலான வல்லமைகளைப் பெற்று, தன் ஆன்மாவில் பிரகாசிக்கிறான்.

தத்ஸாயுஜ்யமிதிப்ராஹுர்வேதாகமபராயணாஃ ஏவம்க்ரமேணமுக்திஃஸ்யால்லிம்காதௌபூஜயாஸ்வதஃ

இந்த ஒன்றாகும் நிலையை (சாயுஜ்யம்) வேதங்களும் ஆகமங்களும் பின்பற்றுவோர் கூறுகின்றனர்; இவ்வாறு படிப்படியாக, லிங்கம் முதலான பூஜையால் விடுதலை கிடைக்கிறது.